ไม่ต้องกังวล เราจะอ่อนข้อให้

ถ้าคนที่เคยเล่นบาสเกตบอลจะรู้กันดีว่า

หากจู่ๆ มีสาวๆเดินมาที่สนามบาส โดยเฉพาะเหล่าสาวๆที่สวยงาม พลังแฝงในตัวของชายหนุ่มจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยตัวเอง

เปรียบเหมือนการหยดน้ำลงในกระทะน้ำมันที่กำลังเดือด

เอฟเฟกต์ของมันจะสามารถทำให้กระทะพังทลายได้ทันที

ดังนั้นเมื่อเซินไป่เถียนและเย่เฟิงปรากฏตัวที่ขอบสนามบาสเกตบอล ผู้ชายเหล่านั้นจึงพยายามแสดงสักยภาพออกมาอย่างเต็มที่เพื่อโชว์ให้เซินไป่เถียนได้เห็น

อย่างไรก็ตาม พวกเขามองไม่เห็นเย่เฟิงที่กำลังเดินอยู่ข้างๆเธอเลย

ในขณะนี้ ชายหนุ่มคนหนึ่งได้ถูกแฟนสาวของเขาเรียกไป

ชายหนุ่มคนมองย้อนกลับมาที่เซินไป่เถียนอย่างเศร้าโศกและเดินจากไปอย่างไม่เต็มใจ

เมื่อขาดสมาชิก ชายหนุ่มร่างสูงหล่อในสนามก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปหาเย่เฟิง

"เฮ้ เพื่อน นายเล่นบาสเป็นหรือเปล่า พอดีคนเราขาดน่ะ มาเล่นกับพวกเราหน่อยสิ" ขณะพูด พวกเขาไม่ได้ซ่อนความเยาะเย้ยบนใบหน้าเลย

"ขอผ่านดีกว่า ฉันเล่นไม่ค่อยเก่งน่ะ" เย่เฟิงส่ายหัวปฏิเสธทันที

แม้ว่าเขาจะเห็นการยั่วยุของฝ่ายตรงข้าม แต่เขาไม่รู้วิธีการเล่นบาสจริงๆ และเขาก็ไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับคนประเภทนี้มากเกินไป

เขาเป็นพวกตั้งใจเรียนเลยไม่ค่อยมีเวลาเล่นกีฬา และเขาก็พยายามรักษาระยะห่างจากบาสเกตบอลอยู่ตลอด เพราะมันเป็นกีฬาที่มีการเผชิญหน้ากันอย่างหนักหน่วง

เมื่อชายหนุ่มได้ยินคำตอบ เขาก็แสดงท่าทีรังเกียจออกมาทันที "ไม่เป็นไร พวกเราจะพยายามไม่เล่นรุนแรงกับนาย"

ในขณะเดียวกัน คนอื่น ๆ ในสนามก็เดินเข้ามา "ใช่ พวกเราแค่เล่นกันสนุกๆเฉยๆ มาเล่นด้วยกันเถอะนะ"

"เป็นผู้ชายก็ต้องเล่นกีฬาที่ปะทะกันสิ จะกลัวทำไม"

"ถูกต้อง หรือว่านายไม่ใช่ผู้ชายล่ะ"

เมื่อเห็นว่าเหล่าชายหนุ่มยังคงพูดจายั่วยุไม่หยุด เย่เฟิงก็เผยรอยยิ้มออกมาทันที

"โอเค ฉันจะเล่นด้วยก็ได้"

"ไม่ต้องสนใจหรอก เย่เฟิง เราไปที่อื่นกันเถอะ" เซินไป่เถียนเห็นว่าชายหนุ่มมีเจตนาไม่ดีเลยไม่อยากให้เขาเข้าไปพัวพัน

"ไม่เป็นไร ผมจะเล่นกับพวกเขาเอง" เย่เฟิงมองพูดอย่างมั่นใจ

"ถ้างั้นคุณก็ระวังตัวด้วยล่ะ" เมื่อเห็นว่าเขายืนกรานที่จะเล่น เซินไป่เถียนก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปล่อยให้เขาทำตามใจ

เย่เฟิงไม่พูดอะไรต่ออีก เขาหันหลังกลับและเดินไปที่สนามบาสเกตบอลพลางยิ้มอย่างใจดีให้กับเหล่าชายหนุ่ม

"ฉันไม่รู้วิธีเล่นจริงๆ พวกนายอ่อนข้อให้ฉันด้วยล่ะ"

"ไม่ต้องห่วง เราไม่เล่นเต็มที่กับคนที่เล่นไม่เป็นอยู่แล้ว"

ชายหนุ่มหลายคนพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

แต่ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็แอบขยิบตาให้เพื่อนทุกคน เห็นได้อย่างชัดเจนว่าพวกเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำอย่างที่พูด

ในตอนนี้ร่างกายของเย่เฟิงได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงอย่างมากจากระบบ และความสามารถในการรับรู้ของเขาก็น่ากลัวอย่างยิ่ง เขาสามารถเห็นการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้นของชายหนุ่มได้ในทันที

แต่เขาเพียงแค่ยิ้มออกมาและไม่ได้พูดอะไร

ตอนนี้เหล่าชายหนุ่มกำลังเล่นบาสเกตบอล 3v3

เย่เฟิงเข้าร่วมทีมที่เหลือเพียงสองคน

หลังจากเป่ายิ้งฉุบ ทีมตรงข้ามเป็นฝ่ายได้บุก

ส่วนทีมเย่เฟิงเป็นฝ่ายป้องกัน

"ตึ้ง ตึ้ง..."

ชายหนุ่มตัวสูงเริ่มเลี้ยงลูกบาสแล้วเดินเข้ามาหาเข้าอย่างช้าๆ

"ฝึบ…"

เมื่อเห็นการป้องกันที่เต็มไปด้วยช่องโหว่ เขาก็เร่งจังหวะและไดรฟ์ผ่านเย่เฟิงไปทันที

ลูกบาสถูกลอดใต้หว่างขาของเย่เฟิงโดยตรง

แม้ว่าเย่เฟิงจะไม่รู้วิธีเล่นบาสเกตบอล

แต่เขารู้ว่าการถูกกระทำแบบนี้นั้นน่าขายหน้าอย่างมาก

แสงเย็นวาบเกิดขึ้นในดวงตาของเขาทันที

หลังจากชายหนุ่มฝ่าการป้องกันของเย่เฟิงไปแล้ว เขาก็เหมือนกับได้เข้าสู่ดินแดนว่างเปล่าที่ไม่มีใครอยู่

สมาชิกอีกสองคนในทีมของเย่เฟิงไม่ได้พยายามเข้ามาหยุดทีมบุกเลย

"ตูม!"

ชายหนุ่มทำการสแลมดังก์อย่างรุนแรง

"จ่าวหยู นายสุดยอดมาก!"

หลายคนในสนามส่งเสียงตะโกนทันที

ชายหนุ่มคนนี้ชื่อ "จ่าวหยู" เขาปล่อยมือออกจากห่วงและคำรามใส่เย่เฟิงด้วยสีหน้าหยิ่งผยอง

หลังจากการเผชิญหน้ากันในครั้งนี้ หลายคนก็สังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเย่เฟิงอ่อนเรื่องบาสเกตบอลจริงๆ เขาไม่รู้แม้แต่ท่าป้องกันขั้นพื้นฐานเลย

ดังนั้นในมุมมองของพวกเขา การโจมตีผ่านทางเย่เฟิงจึงเป็นสิ่งที่หวานหมูมากที่สุด

ในไม่ช้า การบุกริบที่ 2 ก็เริ่มต้นขึ้น

จ่าวหยูยังคงเลี้ยงลูกบาสและเดินไปทางเย่เฟิง

ท่าทางสบายๆของเขานั้นไม่ได้เหมือนกับว่าเขากำลังแข่งขัน แต่เหมือนกับมาเดินเล่นมากกว่า เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าเขาไม่ได้ให้ค่าเย่เฟิงแม้แต่น้อย

"ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง...."

จ่าวหยูเลี้ยงบาสอยู่ห่างจากเย่เฟิงหนึ่งก้าวและสบตากับเขา

"หัดเรียนรู้หน่อยสิ ไอ้หนู"

ทันทีที่พูดจบ เขาก็ใช้กลอุบายเดิมซ้ำอีกครั้ง โดยต้องการจะเลี้ยงลูกบาสลอดหว่างขาเย่เฟิง

อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้แผนการของเขากลับล้มเหลว

เพราะเมื่อเขาไดรฟ์ผ่านด้านข้างของเย่เฟิงมา ลูกบาสที่ควรจะอยู่ด้านหน้ากลับไม่มี

เขาหันกลับไปมองด้านหลัง

และเห็นเย่เฟิงถือลูกบาสอยู่ในมือพร้อมกับเผยรอยยิ้มเย้ยหยันออกมา

จ่าวหยูเลิกสนใจเรื่องนี้และพุ่งเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็วทันทีเพื่อหวังจะแย่งลูกบาสกลับคืน

แต่ในขณะนั้นเอง เย่เฟิงก็ได้ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ยกมือขึ้นเหนือหัวของเขา และปล่อยลูกบาสออกไปเบาๆ

ท่าชู้ตของเย่เฟิงนั้นไม่ได้มาตรฐาน หรืออาจกล่าวได้เลยว่ามันมั่วซั่วมาก

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังยืนอยู่ห่างจากเส้นสามแต้มไปอีกหนึ่งก้าว

ในระยะนี้ แม้แต่นักบาสเกตบอลที่มีประสบการณ์หลายคนยังไม่สามารถชู้ตอย่างแม่นยำได้เลย

ดังนั้นทุกคนจึงคิดว่ามันไม่มีทางลงห่วงแน่นอน

แต่ฉากต่อไปก็ทำให้พวกเขาต้องประหลาดใจ

พวกเขาเห็นลูกบาสลอยโค้งไม่สง่างามในอากาศ

"ซวบ!"-

โดยไม่คาดคิด มันตกลงไปในห่วงโดยตรง

ครู่หนึ่ง ทั้งสนามบาสเกตบอลตกอยู่ในความเงียบงัน

"ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง..."

มีเพียงเสียงลูกบาสที่ตกลงพื้นเท่านั้น

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว

เซินไป่เถียนเป็นคนแรกที่ได้สติกลับคืนและส่งเสียงตะโกนออกมาทันที "ชู้ตลงด้วย เย่เฟิง คุณเก่งมากๆ!"

หลังจากได้ยินเสียงนี้ สติของเหล่าชายหนุ่มก็หวนกลับคืนมา

พวกเขาทั้งหมดมองไปที่เย่เฟิงด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ผู้ชายคนนี้บอกว่าตัวเองเล่นบาสเกตบอลไม่เป็นไม่ใช่หรือไง?

แล้วทำไมเขาถึงหยุดการไดรฟ์ของจ่าวหยูและชู้ตสามคะแนนลงได้ล่ะ?

เขาแกล้งทำเป็นเล่นไม่เป็นหรือเปล่า?

เย่เฟิงรู้สึกสับสนเล็กน้อยในเวลานี้

เขาไม่เคยเล่นบาสเกตบอลมาก่อนจริงๆ ครั้งนี้ถือว่าเป็นครั้งแรกเลย

อย่างไรก็ตาม เขามีความรู้สึกว่าการชู้ตลูกให้ลงห่วงไม่น่าจะเป็นเรื่องยากอะไร เขาเลยลองทำการชู้ตลูกออกไปตามสันชาติตยาน

โดยไม่คาดคิด ลูกลอยโค้งขึ้นไปในอากาศและตกลงห่วงอย่างแม่นยำ

เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะเป็นอัจฉริยะด้านบาสเกตบอล?