ดาวรุ่ง
"จ่าวหยู ดูเหมือนเจ้าหมอนั่นมันจะแกล้งว่าเล่นไม่เป็น เราจะทำยังไงต่อดี!"
ในอีกด้านหนึ่ง เหล่าชายหนุ่มที่เดิมทีตั้งใจจะทำให้เย่เฟิงเป็นตัวตลกต่างก็มารวมตัวกันเพื่อหารือเกี่ยวกับการรับมือ
"ฮึ่ม มันก็แมวตาบอดที่บังเอิญจับหนูได้เท่านั้นแหละ" การแสดงออกของจ่าวหยูเต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยามมาก
แม้ว่าเย่เฟิงจะทำคะแนนได้ถึงสามแต้มในระยะที่น่าประหลาดใจมาก
แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สังเกตเห็นว่าท่าทางการชู้ตของเย่เฟิงนั้นไม่มีความเป็นธรรมชาติเลย
ราวกับว่าไม่เคยผ่านการฝึกซ้อมอย่างเป็นระบบมาก่อน
ดังนั้น ในมุมมองของเขา ที่เย่เฟิงชู้ตลูกบาสลงห่วงเมื่อกี้นี้จะต้องเป็นเพราะโชคช่วยเฉยๆแน่นอน
"เราจะไม่ออมมืออีกต่อไป ทุกคน แสดงให้หมอนั่นได้เห็นถึงบาสเกตบอลที่แท้จริงซะ"
จ่าวหยูมองไปยังเซินไป่เถียนที่กำลังเชียร์เย่เฟิงด้วยรอยยิ้ม หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา และเขาก็บอกคนอื่นๆถึงแผนการ
คนเหล่านั้นเข้าใจในทันที และมองไปที่เย่เฟิงด้วยเจตนาร้าย
"มาต่อกันเถอะ!"
เกมที่ 3 เริ่มต้นขึ้น
คราวนี้เป็นตาของเย่เฟิงที่จะได้เป็นฝ่ายบุกก่อน ส่วนจ่าวหยูเป็นฝ่ายป้องกัน
"ไอ้หนู คราวที่แล้วฉันประมาทเกินไป แต่คราวนี้ฉันไม่พลาดแน่ ไก่อ่อนอย่างนายไม่มีทางผ่านการป้องกันของฉันไปได้หรอก"
ในขณะที่จ่าวหยูและเย่เฟิงมองหน้ากัน การแสดงออกของพวกเขาทั้งสองคนก็ต่างเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส
"จริงหรอ งั้นไหนลองหยุดฉันให้ดูหน่อยสิ"
ทันทีที่เย่เฟิงพูดจบ เขาก็เร่งความเร็วของเท้าและไดรฟ์ผ่านไปด้านข้าง
จ่าวหยูรีบวิ่งตามป้องกันอย่างใกล้ชิดทันทีและไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ชู้ต
"ไอ้หนู อย่างนายจะไดรฟ์ผ่านฉันคนนี้เข้าไปเท่าแต้มใต้ห่วงน่ะมันยังเร็วไปอีกร้อยปี..."
"แล้วใครบอกล่ะว่าฉันจะไดรฟ์ผ่านนายเข้าไปทำแต้มใต้ห่วง"
ในเวลานี้ ปากของเย่เฟิงปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันขึ้นมา
จากนั้นเขาที่กำลังเลี้ยงลูกบาสไปข้างหน้าก็ลดความเร็วลงแล้วหยุดอยู่กับที่ จับลูกบาสด้วยมือทั้งสองข้าง และกระโดดขึ้นไปกลางอากาศด้วยท่าชู้ต
"อ่อนหัดน่าไอ้หนู!"
จ่าวหยูเยาะเย้ยพร้อมกับกระโดดขึ้นเพื่อหวังจะบล็อกการชู้ตของเย่เฟิง
แต่อย่างไรก็ตาม สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นต่อหน้าของเขาก็ทำให้จ่าวหยูต้องตกตะลึง
เย่เฟิงที่กระโดดขึ้นมาก่อน ไม่ได้ชู้ตลูกออกไปในทันที แต่ยังคงลอยตัวอยู่กลางอากาศ
เช่นเดียวกับภาพสโลว์โมชั่นของภาพยนตร์ ร่างของเขาค่อยๆ ลอยสูงขึ้นเรื่อยๆทีละนิด
ในเวลานี้ ร่างกายของจ่าวหยูเริ่มร่วงหล่นลงสู้พื้นแล้ว
แต่ร่างกายของเย่เฟิงยังคงลอยขึ้นไปบนอากาศอย่างต่อเนื่อง
เมื่อเท้าของจ่าวหยูตกลงสู่พื้น
เขาก็ปล่อยลูกบาสออกไปอย่างไม่เร่งรีบ
"ซวบ!"
ลูกบาสพุ่งโค้งอย่างสวยงามในอากาศและตกลงสู่ห่วงอย่างแม่นยำ
"ตึก!"
เย่เฟิงค่อยๆ ร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างช้าๆ
ฉากนี้ทำให้ภายในสนามบาสเกตบอลเงียบลงอีกครั้ง
ทุกคนรวมถึงจ่าวหยูต่างจ้องมองไปที่เขาราวกับว่าเห็นสัตว์ประหลาดในคราบมนุษย์
ความสามารถในการกระโดดที่น่ากลัวแบบนี้ไม่มีใครเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
แม้แต่นักบาสเกตบอลในตำนานอย่างไมเคิลจอร์แดนหรือผู้เล่นชั้นนำในลีกเอ็นบีเอ ณ ปัจจุบันก็ยังไม่มีใครที่มีความสามารถในการกระโดดแบบนี้เลย!
ถึงตอนนี้พวกเขาจะคำนวณความสูงและเวลาลอยตัวอยู่กลางอากาศของเย่เฟิงได้ไม่แม่นยำ
แต่พวกเขามั่นใจว่าเวลาที่เย่เฟิงลอยอยู่กลางอากาศและความสูงของการกระโดดนั้นมากกว่าผู้เล่นลีกเอ็นบีเอที่พวกเขาเคยเห็นมาก่อนทุกคนอย่างแน่นอน!
นี่เขายังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า?
จ่าวหยูและคนอื่น ๆ เหงื่อแตกทันที
ขณะเดียวกัน เซินไป่เถียนที่ยืนดูอยู่ข้างสนามก็ส่งเสียงตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง "เย่เฟิง คุณเท่มากเลย!"
เธอไม่รู้ว่าความสามารถในการกระโดดของเย่เฟิงนั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างไร
แต่ตราบใดที่เขาทำแต้มได้ เท่านั้นเธอก็มีความสุขแล้ว
"ฉันไม่ยอมให้มันจบแบบนี้แน่ มาต่อกันอีกรอบเลยเถอะ!"
จ่าวหยูกัดฟันแน่นและขว้างลูกบาสไปให้เย่เฟิงอีกครั้ง
ประสบการณ์ที่สั่งสมมาบอกเขาว่าอีกฝ่ายไม่เคยเล่นบาสมาก่อนจริงๆ ดังนั้นเขาจะมาแพ้ให้คนที่ไม่เคยฝึกซ้อมบาสสักครั้งเลยไม่ได้เด็ดขาด
เย่เฟิงรับลูกบาสมาและพุ่งไปข้างหน้าทันทีโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวนี้ จ่าวหยูก็ตอบสนองและเข้าป้องกันอย่างรวดเร็ว
แต่ก่อนที่เขาจะทันได้รู้สึกตัว ลูกบาสก็ลอดหว่างขาของเขาไปแล้ว
จากนั้นร่างของเย่เฟิงที่อยู่ตรงหน้าเขาก็สลายเป็นหมอกควันและหายไปจากขอบเขตการมองเห็น
เขารีบมองย้อนกลับไป และเห็นแผ่นอันหล่อเหลาของเย่เฟิงที่กำลังพุ่งตรงไปหาห่วงด้วยความเร็วเกินจะไล่ตามทัน
"สึบ!"
ลูกบาสถูกหยอดลงเข้าไปในห่วงอีกครั้งอย่างง่ายดาย
สิ่งนี้เรียกว่าเอาคืนศัตรูด้วยวิธีของศัตรู
ก่อนหน้าเขาทำให้เย่เฟิงอับอายด้วยกระบวนท่านี้
และอีกฝ่ายก็ใช้กระบวนท่าเดียวกันกลับคืนใส่เขา
มันไม่ต่างอะไรจากการถูกตบหน้า
"เอาอีกรอบ!"
ดวงตาของจ่าวหยูแดงก่ำไปด้วยความโกรธและจ้องมองไปที่เย่เฟิงอย่างแน่วแน่
เย่เฟิงหยิบลูกบาสขึ้นมาอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม คราวนี้เขาไม่ได้เคาะบาสลงพื้นหรือตั้งใจจะเลี้ยงไดรฟ์ผ่านไป แต่ตั้งท่าชู้ตและเทคตัวขึ้นกลางอากาศทันที
จ่าวหยูที่เห็นฉากนี้รีบกระโดดตามขึ้นไปอย่างรวดเร็วเพื่อหวังจะบล็อกเย่เฟิง
แต่ทันใดนั้น ร่างกายของเขาที่อยู่แนวดิ่งจู่ๆก็ลอยถอยออกไปด้านหลัง
และในขณะที่ร่างกายของจ่าวหยูเริ่มร่วงลงมา ลูกบาสก็ถูกชู้ตออกไปอย่างไม่รีบร้อน
"ซวบ!"
ลูกบาสตกลงสู่ห่วงอย่างแม่นยำอีกครั้ง
"ตึก!"
จ่าวหยูแทบจะล้มลงกับพื้น
เย่เฟิงใช้การยิงแบบเฟดอะเวย์ซึ่งเป็นท่าที่ต้องใช้แรงอย่างมหาศาล แถมเขายังอยู่ในจุดที่ห่างจากเส้นสามแสมแต้มไปอีกสองก้าวด้วย
นี่ไม่ใช่สิ่งที่มือใหม่หัดเล่นบาสเกตบอลจะทำได้เลย
แม้แต่ผู้เล่นมืออาชีพหลายคนก็ยังไม่สามารถทำได้เลยด้วยซ้ำ
เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเขาซ่อนความแข็งแกร่งเอาไว้!
แต่แค่แกล้งทำเป็นเล่นไม่เป็น
"ขออีกรอบ!"
จ่าวหยูไม่ยอมแพ้และกัดฟันพูดด้วยความเจ็บใจ
เขาคิดมาโดยตลอดว่าตัวเองมีพรสวรรค์เหนือกว่าใครในกีฬาบาสเกตบอล
แต่ตอนนี้เขากำลังพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายที่อายุไร่เรี่ยกันครั้งแล้วครั้เล่า
มันเจ็บปวดอย่างมาก!
"เสียเวลาเปล่าน่า นายหยุดฉันไม่ได้หรอก"
เย่เฟิงเลี้ยงลูกบาสและมองจ่าวหยูอย่างดูถูกเหมือนกับที่เขามองเย่เฟิงในตอนแรก
"ถ้าคราวนี้นายสามารถผ่านไปได้อีก ฉันจะไม่เล่นบาสเกตบอลตลอดชีวิตเลย"
คอของจ่าวหยูเต็มไปด้วยเส้นเลือดเหมือนกับสัตว์ร้ายที่โกรธเกรี้ยว
"ไม่ว่าจะคราวนี้หรือคราวไหน ผลลัพธ์ที่ออกมาก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง นายหยุดฉันไม่ได้หรอก"
หลังจากที่เย่เฟิงพูดจบ เขาก็ไดรฟ์ไปข้างหน้าพร้อมกับลูกบาสอย่างรวดเร็ว
จ่าวหยูรีบวิ่งเข้าประกบทันทีโดยใช้ร่างกายปิดกั้นเส้นทางของเขาเอาไว้
แต่คราวนี้เย่เฟิงไม่ได้ใช้เล่ห์เหลี่ยมใดๆเลย เขาพุ่งตรงไปข้างหน้าและตั้งท่าเทคตัวกระโดดขึ้นกลางอากาศ
"ครั้งนี้ฉันไม่ปล่อยให้นายทำแต้มได้แน่!"
จ่าวหยูใช้กำลังทั้งหมดของเขากระโดดขึ้นก่อนเพื่อปิดกั้นเส้นทางทำแต้มของเย่เฟิง
ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ เย่เฟิงไม่มีช่องให้ชู้ตผ่านเขาไปได้แน่นอน
"ฮึ่ม ใครบอกล่ะว่าฉันจะชู้ต!"
เย่เฟิงพูดด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน และทันใดนั้น เขาก็ระเบิดพลังมหาศาลกระโดดขึ้นไป
จ่าวหยูรู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขาถูกกระแสน้ำเชี่ยวซัดใส่ เขากระเด็นออกไปด้านข้างโดยไม่อาจต่อต้านแรงปะทะนี้ได้เลย
จากนั้นเขาก็มองดูเย่เฟิงที่ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับมังกรที่กำลังโบยบิน
20 เซนติเมตร
50 เซนติเมตร
80 เซนติเมตร...
แรงโน้มถ่วงของโลกเหมือนกับว่าทำอะไรเย่เฟิงไม่ได้ ร่างกายของเขายังคงลอยขึ้นสูงอย่างต่อเนื่อง
ทุกคนในสนามต่างหยุดนิ่ง และจับจ้องไปยังชายที่เหมือนกับกำลังบินอยู่ในอากาศ
ดาวรุ่งแห่งวงการได้ถือกำเนิดแล้ว!