ท่าต่อไปคือ เตะ!

SPH:บทที่ 10 ท่าต่อไปคือ เตะ!

“การยืดกล้ามเนื้อ!"
ผัวะ!
ด้วยการโบกมือซ้ายของเขา เย่หยูได้ตบที่หน้าของชายสักลายงูทันที
ชายสักลายงูปิดหน้า และหมุนวนไปรอบ ๆ “ฉันเป็นใคร? ฉันอยู่ที่ไหน? ฉันกำลังทำอะไร?
โอวหยางหยูมองอย่างตกตะลึง ทำไมเย่หยูที่ดูบอบบางในตอนนั้น ถึงเปลี่ยนไปได้อย่างนี้?
เคลื่อนไหวด้วยการกระโดดตบหรอ? การยืดกล้ามเนื้อหรอ? นี้คือ ท่าออกกำลังกายพื้นฐาน แกล้อฉันเล่นใช่ไหม?
“พี่ !ไปสิ! จัดการมันสิ!" โอวหยางหยูตะโกนสั่งเมื่อเห็นว่าชายสักลายงูหยุดยืนเฉย
อาการบวมที่เด่นชัดบนใบหน้าของเขาและเมื่อเห็นเย่หยูยกมือขึ้นชายคล้ายงูก็กลัวเล็กน้อย นี้เป็นการโจมตีที่แปลกที่สุด!
“เขาใช้มือเปล่าในการโจมตี! เขาใช้ท่าโจมตีอย่างล้ำเลิศ !” ชายคล้ายงูปิดหน้าบวมด้วยมือขณะพูดไม่ชัด
“นี้มันแค่ท่าออกกำลังกายพื้นฐานธรรมดา! มันแค่ถ่วงเวลาเท่านั้นเอง! รีบเข้าไปหักขามันสิ!" โอวหยางหยูร้องบอกชายสักลายงูเพื่อให้กำลังใจให้เขา “ท่าออกกำลังกายพื้นฐานงั้นหรอ? มันมาจากลัทธิอะไร?” ชายสักลายงูถามโอวหยางหยู เขาดูไม่รู้จักชื่อนี้!
“โอยไปกินหญ้าเถอะและแกไม่ได้ไปโรงเรียนด้วยซ้ำ! แกไม่รู้จักท่าออกกำลังกายพื้นฐานหรอ?” โอวหยางหยูหายใจติดขัดเพราะสำลักความโกรธ
“ฉันรู้ว่าฉันเป็นคนโง่ ฉันไม่เคยไปโรงเรียนมาก่อน มันส่งผลไม่ดีต่อฉันแน่ แล้วท่าต่อไปมันคืออะไรหล่ะ?”
“ขอฉันคิดสักครู่..” โอวหยางหยูเกาหัวและคิดอย่างรวดเร็วเกี่ยวกับสิ่งที่เขาทำในชั้นเรียน ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เปล่งประกาย "มันคือการเตะ!"
เตะหรอ? ในที่สุดชายสักลายงูก็เข้าใจว่าการเคลื่อนไหวครั้งต่อไปจะเป็นการโจมตีที่ขาของเขา ชายสักลายงูจ้องมองไปที่ขาของเย่หยูเป็นบอกให้รู้ว่าเป้าหมายในการโจมตีต่อครั้งต่อไปคือ ขา นี่เอง
“การขยายช่องอก!" เย่หยูยิ้ม นี้คือผลของการไม่ตั้งใจเรียนในชั้นเรียน
เขาชกผ่านมือที่ไร้ป้องกันของชายคล้ายงูที่ลงบนหน้าอกของเขาทันที
ปึก พลั่ก อึก!!!
ชายสักลายงูกระเด็นลอยออกไปและหูเหมือนจะได้ยินเสียงซี่โครงร้าวของเขา
ตุบ
ชายสักลายงูหล่นลงข้างโอวหยางหยูและกระอักเลือดออกมาจากปาก “แกไม่ได้พูดว่าก้าวต่อไปมันคือการเตะหรอ?”
โอวหยางหยูมองที่เย่หยู ที่เดินเข้ามาใกล้อย่างช้าๆ ตัวเขาสั่นเทา เขารีบถอยห่างออกไปแล้วพูดว่า "ฉัน ฉันไม่รู้เหมือนกัน ฉันไม่เคยออกกำลังกายระหว่างเรียน!"
ชายสักลายงูที่ได้รับบาดเจ็บภายใน เมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้ เขาอยากจะเตะปากโอวหยางหยู เขาไม่ควรเรียนรู้จากไอ้เลวนี้!
เมื่อเห็นว่าเย่หยูเดินใกล้เข้ามามากขึ้น ชายสักลายงู ประเมินความสามารถของเขา รู้ว่าเขาไม่ควรคู่ต่อสู้กับเย่หยู จึงมองรอบๆ ตัวเพื่อหาวิธีหลบหนี
“หวืด!"
ก้อนหินขนาดเท่ากำปั้นพุ่งทะลุอากาศเป็นเส้นตรงไปยังหน้าผากของเย่หยู
เย่หยูหยุดอยู่ตรงนั้น เอนศีรษะของเขาเล็กน้อยและก้อนหินก็บินผ่านไปพร้อมกับเสียงลม
ชายสักลายงูพยายามออกแรงอย่างเร็วเพื่อวิ่งหนีเขารีบพุ่งหวังไปให้ไกลจากตรงนี้
ชายสักลายงูไม่ได้วิ่งเป็นเส้นตรงแต่เขาย้ายไปทางซ้ายและขวาเหมือนงูที่เลื้อยบนหญ้า
เย่หยูมองที่ร่างของชายสักลายงูที่กำลังหนี และเยาะเย้ยว่า “ฮ่า ฮ่า! คิดจะหนีหรอ!”
เย่หยูเอื้อมมือออกไปหยิบไพ่โป๊กเกอร์ออกมาจากกระเป๋าของเขา
เมื่อมองดูร่างที่หนีของชายคล้ายงูนั้น เย่หยูสะบัดข้อมือของเขาและไพ่โป๊กเกอร์ระหว่างนิ้วมือของเขาก็หายไปในพริบตา
ฟิ้ว!
ไพ่โป๊กเกอร์พุ่งผ่านไปในอากาศและในพริบตา มันก็ไปถึงตัวของชายคล้ายงูและวูปผ่านเขาไป
เลือดไหลออกมาจากขาของชายสักลายงูทำให้เขาล้มลงกับพื้นอย่างไม่เป็นท่า
“อ๊าก! เชี่ยไรวะ!" ชายสักลายงูกุมขาของเขาด้วยมือห้ามเลือดไม่ให้ไหล เขาหันกลับมาแล้วลากขาที่ได้รับบาดเจ็บไปพิงต้นไม้
เมื่อเห็นเย่หยูก้าวเข้ามาทีละก้าว ชายสักลายงูยิ่งกลัวมากขึ้น อย่างไรก็ตาม เขาไม่อาจเคลื่อนไหวร่างกายเพราะการโจมตีครั้งก่อนเกือบทำให้ขาข้างหนึ่งของเขาพิการ
“วิ่งสิ ทำไมแกไม่วิ่งหนีอีกหล่ะ!" เย่หยูหยิบไพ่โป๊กเกอร์ออกมาอีกครั้งโดยถือไว้ระหว่างนิ้วมือของเขา และมองไปที่ชายสักลายงูที่เหงื่อกาฬไหลออกด้วยความกลัวจับใจ เย่หยูถามด้วยรอยยิ้มเย็นยะเยือก ตาของชายสักลายงูถูกตรึงไว้ที่ไพ่โป๊กเกอร์ที่อยู่ระหว่างนิ้วมือของเย่หยู ใบหน้าของเขาซีดเผือด นัยน์ตาฉายความกลัวอย่างปิดไม่มิด
"โป๊กเกอร์" แก! แกมาจากลีทธิถังเหรอ?"
ลัทธิถังหรอ?" เย่หยูส่ายหัวของเขา "ฉันไม่รู้ว่า ลัทธิถังคืออะไร"
เมื่อได้ยินว่าเย่หยูปฏิเสธว่าเขาไม่ได้มาจากลัทธิถัง ชายสักลายงูรู้สึกโล่งอก ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น เขาหันกลับมามองไปรอบ ๆ คิดจะหนีอีกครั้ง
ฟิ้ว !
ไพ่โป๊กเกอร์ปัดโดนใบหน้าของชายสักลายงูและติดเข้าไปในลำต้นของต้นไม้ที่อยู่ด้านหลังของเขา
“วิ่งสิ !วิ่ง แล้วมาดูกันว่าฉันสามารถตัดคอของแกด้วยการขยับมือของฉันได้ไหม! "
เย่หยูเห็นว่าชายสักลายงูยังคงคิดที่จะหนี ดังนั้นเขาจึงหยิบไพ่โป๊กเกอร์ออกมาและถือไว้ระหว่างนิ้วก่อนมองกลับไปด้วยสายตาเย้ยหยัน
เมื่อเห็นเย่หยูหยิบไพ่โป๊กเกอร์ใบใหม่ออกมา ชายสักลายงูก็กลัวจนตัวทั้งตัวสั่น
"อย่าทำแบบนั้นอีกเลย! ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว! "
"น้องชายมันเป็นการเข้าใจผิด! เขาเป็นคนสั่ง!" ชายคล้ายงูชี้ไปที่โอวหยางหยูและพูดว่า "โอวหยางหยูจ่ายเงินให้ฉันมาที่นี่!"
"ฉันตาบอดที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ น้องชาย ฉันผิดไปแล้ว!" ชายสักลายงูตบหน้าตัวเองและพูดต่อว่า "ฉันขอโทษ น้องชายฉันขอโทษ!"
"หึ! ขอโทษ?" เย่หยูมองชายสักลายงูผู้ที่ยอมจำนนต่อความพ่ายแพ้และแสดงความอ่อนแอด้วยสายตาที่เย็นชา "แต่ตอนนั้นดูเหมือนว่าคุณต้องการจะฆ่าฉันนะ!"

เย่หยูนึกถึงการโจมตีครั้งล่าสุดของชายสักลายงูที่มุ่งโจมตีที่คอของเขา หากเขาไม่หลบทันเวลานั้นเขาอาจจะได้รับบาดเจ็บสาหัสได้ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ถึงตายก็ตาม!
ใบหน้าของชายสักลายงูยิ่งซีดเผือดลง "เป็นไปได้ยังไงกัน!! ฉันจะกล้าฆ่าคุณได้ยังไง?
ชายสักลายงู พยายามอ้อนวอนเย่หยูให้ไว้ชีวิต
"ฉันไม่อาจฆ่าคนได้ แต่ฉันจะปล่อยแกไปเฉยๆ ไม่ได้เหมือนกัน!" เย่หยู พูดอย่างเฉยเมย
"ดี ดี! วันนี้ฉันยอมรับความพ่ายแพ้! น้องชายถ้ามีอะไรจะบอกได้โปรดบอกมา ฉะ ฉันยอมทำตามทุกอย่างเลย ได้โปรดปล่อยฉันไปนะ!” ชายที่สักลายงูยืนพิงต้นไม้ที่อยู่ข้างหลังเขาและทรุดตัวลงคุกเข่าอย่างคนหมดแรง

เย่หยู คิดสักครู่แล้วบอกไปว่า "หากแกยอมรับความพ่ายแพ้นี้ ก็หักแขนข้างหนึ่งของแกซะ และอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก!"

รูม่านตาของชายสักลายงูเบิกกว้าง ใบหน้าของเขาซีดลงทันที อย่างไรก็ตามเขารู้ว่าหากเขาไม่ปฏิบัติตามคำแนะนำของเย่หยู เขาก็จะไม่สามารถหนีไปจากที่นี่ได้อย่างแน่นอน!
หลังจากช่วงเวลาแห่งความเงียบงัน ชายสักลายงูกัดฟันและลุกขึ้นยืน จากนั้นเขาเหวี่ยงแขนซ้ายไปที่ลำต้นของต้นไม้

ปึก! อ้ากกก! *
ด้วยแรงกระแทกที่รุนแรงแขนซ้ายของชายสักลายงูงอผิดปกติและปลายแขนของเขาหักลงอย่างเห็นได้ชัด
"อ้ากกก!" ชายสักลายงูร้องคร่ำครวญ เหงื่อกาฬผุดขึ้นเต็มหน้าผาก เขาจับแขนที่หักแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

“ฟู่ หนุ่มน้อย ฉันสามารถไปได้หรือยัง?
ชายสักลายงูกล้ำกลืนความเจ็บปวดที่เอ่ยปากบอกด้วยเสียงที่แผ่วเบา
"ไปเถอะ" เย่หยูพูดกับชายสักลายงู
ชายสักลายงูหันหลังเดินจากไปด้วยความแค้นและคิดใจในว่า "ฉันจะกลับมาล้างแค้นแขนที่หักนี้ให้ได้!" ตาของเขาดูน่ากลัวเหมือนดวงตางูพิษที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด รอคอยโอกาสที่จะกลับมาแก้แค้น
เย่หยูมองชายสักลายงูเดินจากไป จึงหันกลับที่โอวหยางหยู สถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จากช่วงเวลานั้น ที่เย่หยูที่เกือบได้ลิ้มรสกับความพ่ายแพ้ จนตอนนี้เขาสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้อย่างไม่น่าเชื่อ แต่ความรู้สึกของโอวหยางหยูนั้นกลับแย่ลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งตั้งแต่ ชายคล้ายงูได้หักแขนของเขาเอง โอวหยางหยูก็ยิ่งหวาดกลัวมากยิ่งขึ้น

ในตอนนี้ เมื่อเห็นเย่หยูเดินตรงมาที่เขา โอวหยางหยู่รู้สึกกลัวมาก เขาล้มลงกับพื้นด้วยตัวสั่นเทา ขณะที่เขาถอยหนี
"อย่า อย่าเข้ามา!" โอวหยางหยูกลัวจนเกือบจะร้องไห้ เขามองเย่หยูราวกับว่าเขากำลังดูราชาปีศาจอยู่
เย่หยูก้าวเข้าหาโอวหยางหยูทีละก้าว "แกยังอยากจะหักขาของฉันอยู่ไหม? แกอยากให้ฉันนอนติดเตียงไปตลอดชีวิตที่เหลือของฉันอยู่ไหม? โอวหยางหยู แกช่างขี้ขลาดจริงๆ!"
เสียงเย็นชาของเย่หยูทำให้โอวหยางหยูหวาดกลัวยิ่งขึ้น เขายังจำได้ดีถึงตอนที่ชายสักลายงูถูกบังคับให้หักแขนและตอนนี้เขากำลังจินตนาการถึงชะตากรรมของเขาอยู่
"ฉะ ฉัน ฉันผิดไปแล้ว! พี่หยู! ฉันผิดไปแล้ว!ขอให้เห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนร่วมชั้น ปละ ปล่อย ปล่อยฉันไปเถอะนะ… " โอวหยางหยูถึงกับคลานเข่าเข้ามาร้องขอความเมตตาจากเย่หยูน้ำตาไหลเปรอะทั่วใบหน้า ไม่เหลือคราบคนทีาเคยความหยิ่งผยองอีกต่อไป
"เหอะ เพื่อนร่วมชั้น?" เย่เหยูหัวเราะอย่างเย็นชา
และมองด้วยสายตาเย็นชาไปที่โอวหยางหยู "ฉันสมควรที่จะเป็นเพื่อนร่วมชั้นของแกเหรอ?"
จากนั้นเขาหยิบแท่งไม้ขึ้นมาแล้วชี้ไปที่ขาของโอวหยางหยู "แกอยากทำด้วยตัวเองหรือแกอยากให้ฉันช่วย" เย่หยูพูดด้วยวาจาที่ไร้อารมณ์

นั่นยิ่งทำให้โอวหยางหยูส่งสายตาเลิกลั่กด้วยความกลัวสุดขีด ประสาทการรับรู้ส่วนต่างๆ ใกล้จะดับลง แต่ยังรับรู้ได้อย่างชัดเจนที่เป้ากางเกง กลิ่นฉี่ลอยขึ้นเตะจมูก เย่หยูโยนไม้ทิ้งลงพื้น เมื่อเห็นว่าโอวหยางหยูกลัวจนแทบสิ้นสติ เขาจึงชะงัก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
"สวัสดีครับ? หน่วยฉุกเฉินใช่ไหม? ในป่าเล็ก ๆ ที่อยู่ด้านหลังโรงเรียนมัธยมเซียงหยู มีคนที่เป็นลม ช่วยส่งคนไปดูที!" เย่หยูเก็บโทรศัพท์ไว้ มองดูท้องฟ้าที่มืดมิด แล้วเดินจากไป