เจ้าหน้าที่สาว ชุยอิง

SPH:บทที่ 11 เจ้าหน้าที่สาว ชุยอิง
เมื่อท้องฟ้ามืดลง เย่หยูเดินกลับบ้านเนื่องจากเขาพลาดรถบัสเที่ยวสุดท้าย เขาคิดว่าโอวหยางหยูคงจะเข็ดขยาดเขาไปสักพัก
ขณะเดินอยู่บนถนน มีแสงของยานพาหนะที่เคลื่อนผ่านไปตามถนนอย่างไม่ขาดสาย แสงไฟผสานเข้ากันคล้ายกับตาข่ายอันใหญ่ที่ถักทอเมืองเวลากลางคืนทำให้ดูคึกคัก
"ครับ ผมรู้ วันนี้ผมกลับบ้านช้าหลังจากโรงเรียนเลิก"
ขณะที่เย่หยูกำลังรับสายจากปู่ของเขา ทันใดนั้น!!เขารับรู้ได้ถึงเสียงประหลาดที่ดังเข้ามาในโสตประสาท จนต้องหันไปเพ่งมองอีกฟากนึงของถนน
"โอเคครับปู่ เดี๋ยวผมวางสายก่อนนะ "
เขาเก็บมือถือ เย่หยูหันหลังกลับแล้วเดินเข้าไปในซอย
หลังการเกิดใหม่ของร่างกายสมบูรณ์ ประสาทสัมผัสทางการได้ยินของเย่หยูพัฒนาขึ้นมาก และเมื่อกี้เขาได้ยินเสียงอ่อนแรงของใครบางคนที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือจากในซอยเปลี่ยวที่มืดมน
ในซอยที่มืดมน มีแสงไฟสีเหลืองสลัวๆ จากหลอดไฟข้างถนน มีหญิงสาวรูปร่างดีกำลังถูกขู่บังคับจากอันธพาลสองคนที่ถือมีดสั้นอยู่ในมือ ภายใต้อ้อมแขนมีหญิงสาวผมสั้นที่มีใบหน้าสวยงาม กำลังเผชิญกับอันตรายจากมีดสั้นที่กวัดแกว่งอยู่ตรงหน้า เธอช่างดูอ่อนแอเหลือเกิน
"ช่วยด้วย! ออกไปนะ อย่าเข้ามา!"
หญิงสาวกรีดร้องแล้วค่อยๆถอยหลัง แกว่งกระเป๋าถือใบเล็กของเธอไปมา อันธพาลทั้งสองหัวเราะเมื่อเขาได้ยินหญิงสาวตะโกน
"อย่าร้องเลย ไม่มีใครได้ยินหรอก มาเล่นกับพี่ชายเถอะ คนสวย พวกพี่จะทำให้เธอมีความสุขไม่รู้ลืมเลย!
อันธพาลคนนึงมีรูปร่างผอมแห้งและสูงมองเหยื่อด้วยสายตาว่างเปล่า ส่วนอีกคนมีรูปร่างอ้วนและเตี้ยหนึ่งมองเหยื่อด้วยสายตาที่หื่นกระหาย เขาเล่นมีดที่อยู่ในมือแล้วก็ชี้ไปยังหญิงสาว "สาวสวย หากเธอตะโกนอีกครั้ง ฉันจะทำให้เธอไม่มีโอกาสได้มองเห็นอีกต่อไป หึ หึ !"
"คนที่จะไม่มีตาก็คือแก! ไอ้บ้ากาม?"
"แกกล้ามากเลยนะ!"
เสียงชัดแจ๋วดังมาจากปากทางเข้าซอย ขัดจังหวะการหัวเราะของสองอันธพาล
"แกเป็นใคร!"
อันธพาลทั้งสองตกใจ พวกเขาหันหลังกลับไปมองยังทางเข้าซอยทันที
ภายใต้แสงไฟสลัว ใบหน้าอันพร่ามัว เห็นเพียงร่างสูงที่กำลังพิงอยู่ตรงกำแพง
อันธพาลอ้วนเตี้ยหรี่ตามอง หลังจากที่มองดูสักพัก ในที่สุดเขาก็มองเห็นผู้มาเยือน
"นักเรียน?"
อันธพาลผอมสูงอีกคนก็เห็นเย่หยูที่สวมชุดนักเรียน
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า เด็กนักเรียนมัธยมอยากจะเป็นฮีโร่เพื่อช่วยสาวสวยงั้นสิ?"
อันธพาลคนที่ผอมสูงหัวเราะอย่างเย้ยหยัน ก่อนเอ่ยวาจาที่โหดร้ายว่า "ถ้าแกอยากตาย ก็เข้ามาสิ! "
"อย่ามาขวางความสุขของพวกเรา!"
หญิงสาวหยุดร้อง เธอดูสงบลงแต่แววตาใสยังคงมองเย่หยูอย่างสงสัยและอยากรู้ว่านักเรียนคนนี้นะหรือที่จะช่วยเธอได้
เย่หยูขยับมือของเขาและส่งเสียงออกมาเบาๆ
"เดี๋ยวก่อนสิพี่ชาย"
"ฉันแนะนำแกให้ยอมแพ้ซะแล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" อันธพาลตัวผอมสูงตะโกนออกมา เมื่อได้ยินแบบนั้น แววตาของอันธพาลอ้วนเตี้ยเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย ตวัดคมมีดของเขาพุ่งตรงไปยังเย่หยู
เฟี้ยว! ดิ้ง แด้ง!
"อ้ากกก….."
อันธพาลทั้งสองหยุดค้างทันที แล้วมีดสั้นของพวกเขาก็ตกลงไปบนพื้นในขณะที่ทั้งสองกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
"อ้ากกก!!!มือ มือฉัน!"
ไพ่โป๊กเกอร์ใหม่เอี่ยมสองใบทิ่มเข้าไปยังหลังมือของอันธพาลทั้งสอง โดยทิ่มทะลุมือของพวกเขาเรียกเลือดสดๆไหลลงมาตามไพ่ แล้วค่อยๆ ไหลนองที่พื้นถนน
แววตาของหญิงสาวเบิกกว้าง เธอมองไปยังไพ่โป๊กเกอร์ที่ทะลุมือของอันธพาลทั้งสองอย่างรู้สึกตกตะลึง อะไรมันจะคมได้ขนาดนี้!
"เชี่ยเอ้ย ฉันจะจัดการแกให้ได้! "อันธพาลสองคนฝืนทนความเจ็บปวดและจู่โจมไปยังเย่หยู เผยให้เห็นแววตาที่แดงก่ำ เต็มไปด้วยโทสะ
ปึก! ปึก!
เย่หยูใช้ขาที่ยาวของเขาเตะไปที่ลำตัวของอันธพาลทั้งสอง จนพวกมันล้มลงกับพื้น พวกมันทั้งจุกและเสียการทรงตัวจนลุกขึ้นมาไม่ได้
พวกมันนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นและรู้สึกหวาดกลัว เมื่อเห็นเย่หยูเดินเข้ามาใกล้ เด็กมัธยมคนนี้ทำไมมันโหดจังวะ?
"อย่า อย่า !เข้ามา! กะ แกเจตนาทำร้ายร่างกายฉัน ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ!" ชายอันธพาลร่างผอมสูงกรีดร้องออกมา
"ใช่ ใช่! ฉันจะแจ้งตำรวจ!"
พวกมันกลัวว่าเย่หยูจะมาทำร้ายร่างกายพวกมันอีกครั้ง อันธพาลทั้งสองรีบร้องตะโกนขึ้นทันที
"เหอะ!แจ้งตำรวจงั้นหรอ?" เย่หยูเกือบจะหัวเราะออกมา
"ไม่ต้องโทรหาตำรวจหรอก ฉันนี้แหละ ตำรวจ!"
เสียงจากหญิงสาวดังมาจากข้างหลังอันธพาลทั้งสอง เป็นเหตุให้พวกมันตกตะลึง
ณ จุดจุดนี้
เย่หยูก็ตกตะลึงสักพักก่อนจะโต้ตอบ แววตาเขาเปล่งประกายกล้า แล้วยังไงต่อละ น่าแปลกที่หญิงสาวคนนี้สงบเสงี่ยมผิดปกติ
"คุณเป็นตำรวจหรอ? แล้วทำไมคุณถึงไม่จัดการพวกมันไปเลยล่ะ" เย่หยูมองไปยังตำรวจสาวสวยและถาม
"เธออยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันต้องการวางแผนจับพวกมันต่างหากล่ะ?" ตำรวจสาวคลายข้อสงสัยของเย่หยู
เย่หยูพยักหน้าเห็นด้วยและเหลือบไปมองชายทั้งสองที่นอนอยู่บนพื้น "ถ้าอันธพาลสองคนนี้เป็นอันธพาลธรรมดาๆ คุณคงไม่ต้องใช้เหยื่อล่อหรอก ถูกมั้ย?"
เมื่อได้ยินอย่างนั้น แววตาของตำรวจสาวเบิกกว้างขึ้นและระบายรอยยิ้มบนใบหน้าแสนบอบบางของเธอ "คิดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มอย่างเธอจะมีไหวพริบมากขนาดนี้"
"ฉันชื่อชุยอิง เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจมาจากเมืองหมิงโจว ยินดีที่ได้รู้จัก เด็กน้อย" ชุยอิงยื่นมือของเธอออกมาข้างหน้าเย่หยู
นี่เราดูตัวเล็กขนาดนั้นเลยหรอ เย่หยูคิดในใจ และยื่นมือเช็คแฮนด์กับมือขาวๆของชุยอิง "ผม เย่หยู นักเรียนจากโรงเรียนมัธยมต้นเซียงหยู ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันนะครับ พี่สาว!"
ชุยอิงนำกุญแจมือออกมาและใส่กุญแจมืออันธพาลทั้งสองที่อยู่บนพื้น และพูดกับเย่หยูว่า "เมื่อไม่นานมานี้มีเด็กสาวอายุพอๆกับเธอหายไปอย่างลึกลับ ทีมตำรวจกำลังวางแผนจับกุม แต่ใครจะไปรู้ว่าได้มาเจออันธพาลสองคนนี้"
เย่หยูพยักหน้า และมองไปยังอันธพาลทั้งสองที่อยากจะร้องแต่ไม่มีน้ำตา
"พวกเราไม่ได้ทำ!"
"คุณตำรวจ "
"พวกเราไม่ได้ทำจับตัวเด็กอะไรนั่นเลยนะ!"
สองอันธพาลรีบตะโกนออกมา
"พวกแกจะตะโกนหาอะไร! พวกแกกลัวถูกกล่าวหาผิดๆใช่มั้ยละ!" ชุยอิงตะคอกใส่
เย่หยูไม่ถามต่อเพราะน่าจะเป็นความลับของตำรวจ และแน่นอนเธอไม่บอกเขาหรอก
แม้ชุยอิงจะรู้ว่านักเลงสองคนนี้ไม่ใช่คนที่ตามหา แต่เธอก็คิดว่าพวกเขาสมควรโดน หากเธอเป็นผู้หญิงธรรมดาๆ มันจะไม่กลายเป็นเรื่องน่าเศร้าหรอ?
"เย่หยู ทักษะของเธอค่อนข้างดีนี่ โดยเฉพาะไพ่บินนั้น มันทรงพลังมาก"
ชุยอิงจำไพ่โป๊กเกอร์ที่เย่หยูปล่อยออกมาเมื่อไม่นานมานี้ได้แม่นยำ มันเร็วเหมือนแสง และสามารถทิ่มทะลุมือได้ พลังของมันช่างน่าประหลาดใจนัก!
"เอ่อ มันอาจจะเป็นเพราะว่าผมฝึกมาเยอะก็ได้" เย่หยูบอกกับชุยอิง
"ติ๊ด ติ๊ด! ขอแสดงความยินดีที่สามรถช่วยเหลือสาวงามในฐานะฮีโร่ คุณได้จับรางวัลหนึ่งครั้ง "
เย่หยูตะลึงงันทันที เสียงของระบบดังขึ้นในหัวเขา นี้มันเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจอย่างแท้จริง!
"เย่หยู เป็นอะไรไป?"
ชุยอิงสังเกตเห็นเย่หยูตกตะลึงและนิ่งงัน ไม่พูดอะไรเลย ดังนั้นเธอจึงถามด้วยความสงสัย
เมื่อได้ยินเสียงชุยอิง เย่หยูจึงได้สติกลับมา นี่มันไม่ใช่สถานที่ที่จะจับรางวัล
"เอ่อ!ไม่มีอะไรหรอก ผมคิดว่ามันดึกมากแล้ว ผมกลัวว่าปู่ของผมจะกังวลว่าทำไมผมยังไม่ถึงบ้าน "
"เอาล่ะ น้องชาย กลับบ้านเธอเถอะ"
ชุยอิงพูดกับเย่หยู หลังจากนั้นเธอหยิบกระดาษออกมาหนึ่งใบออกจากกระเป๋าของเธอ แล้วเขียนเบอร์โทรยื่นให้กับเย่หยู "นี่เบอร์ของฉัน หากเธอต้องการให้ช่วยอะไร ติดต่อฉันมาได้นะ"
เย่หยูเก็บโน้ตกระดาษไว้และโบกมือลาชุยอิง "ลาก่อน พี่สาว "
เมื่อเห็นเย่หยูเดินไกลออกไป ชุยอิงกดนิ้วไปที่หูของเธอแล้วกระซิบ "หลิวน้อย รวมทีม!"
หลังจากนั้น กลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจหกถึงเจ็ดคนในชุดพลเรือนก็ออกมาจากซอย หัวหน้าเจ้าหน้าที่หลิวเว่ย ถามชุยอิง "กัปตัปสถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?"
ชุยอิงชี้ไปยังอันธพาลทั้งสอง "ฉันจับปลาตัวใหญ่ไม่ได้ จับได้แค่ปลาเล็กสองตัว "
หลิวเว่ยหันไปมองยังอันธพาลทั้งสอง แล้วมองไปยังไพ่โป๊กเกอร์ที่อยู่หลังมือของพวกเขา เขาถามด้วยความประหลาดใจ "กัปตัน!"
"คุณไม่ได้ฝึกซิงยี่หรอ? แล้วทำไมถึงเป็นไพ่"
"ไม่ใช่ฉันที่ทำ คนทำคือเด็กมัธยมที่ชักไพ่ออกมาเพื่อช่วยฉัน"
เมื่อได้ยินคำพูดของชุยอิง หลิวเว่ยรู้สึกประหลาดใจมากยิ่งขึ้น "เด็กมัธยม? นี่มันไพ่อะไร ทำไมมีพลังขนาดนี้? แสดงว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา!"
ชุยอิงจำเหตุการณ์นี้ได้อย่างแม่นยำโดยเฉพาะตอนที่เย่หยูสบัดมือปล่อยไพ่บิน และการขยับร่างกาย เธอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงชื่นชม
"จากเทคนิคนี้ เขาไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ"
"ทุกวันนี้เด็กหนุ่มสาวทุกคนมีพลังอะไรแบบนี้ทุกคนไหมเนี่ย" หลิวเว่ยถามอย่างตระหนก "เขาหน้าตาเป็นอย่างไง?"
"หล่อเหลา!"