สามยักษ์ใหญ่

หลินฟานอยู่ที่คิวชูบาร์จนถึง 4 ทุ่ม

จากนั้นเขาก็ตรงไปที่ชุมชนยี่เกอ

ซึ่งตอนนี้หวงหลิงและฉิวจือเฉียนก็กำลังนั่งอยู่บนโซฟาและดูทีวีอย่างมีความสุข แต่เมื่อเห็นหลินฟาน พวกเธอก็หันความสนใจไปที่หลินฟานทันที

“ที่รัก คุณกลับมาแล้วหรอ วันนี้ฉันซื้อเสื้อผ้ามาเยอะแยะเลย” ฉิวจือเฉียนกล่าว

หลินฟานอดไม่ได้ที่จะแสดงความสงสัยออกมาบนใบหน้าของเขา

ซื้อเสื้อผ้ามาเยอะแล้วมาบอกเขาทำไม?

หรือว่าสิ่งนี้จะเกี่ยวข้องกับตัวเขาเองงั้นหรอ?

แต่ปกติตอนกลางคืนก็ไม่ต้องใส่เสื้อผ้าหนิ

ฉิวจือเฉียนดูเหมือนว่าจะรู้เกี่ยวกับสิ่งที่หลินฟานกำลังสงสัยอยู่ เธอจึงยิ้มและกล่าวว่า "เสื้อผ้าที่ซื้อมา ก็มีชุดพยาบาล ชุดนักสืบหญิง ชุดคนใช้..."

ซึ่งเมื่อหลินฟานได้ยินสิ่งนี้ อัตราการเต้นหัวใจของเขาก็เร็วขึ้นทันที

จากนั้น หวงหลิงก็พุ่งตรงไปกอดที่คอของหลินฟานทันที

ในคืนนี้…

อาคารทั้งหลังได้แกว่งไปแกว่งมาตลอดทั้งคืน ราวกับว่ามีแผ่นดินไหวเกิดขึ้น

...

วันต่อมา ท้องฟ้าแจ่มใส

หลินฟานค่อยๆลืมตาและเหลือบมองมาที่โทรศัพท์

" ยอดเงินเข้าบัญชี 3,670,000 หยวน ณ เวลา 00.00"

จากนั้นเขาก็หันความสนใจไปที่ระบบลงชื่อเข้าใช้

"เข้าสู่ระบบ!"

【ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับหุ้น 5% ของบริษัทโถวเถี่ยว 】

เมื่อเห็นสิ่งนี้...

แม้แต่แววตาของหลินฟานก็อดไม่ได้ที่จะสว่างขึ้นมา

ซึ่งถึงแม้ว่าบริษัทโถวเถี่ยวจะเพิ่งก่อตั้งมาได้ไม่นาน

แต่มันก็จัดว่าเป็นหนึ่งในสามยักษ์ใหญ่ของเครือยข่ายเน็ตเวิร์คจีนควบคู่ไปกับเพนกวินและอาลี!

ซึ่งหลินฟานก็เป็นเจ้าของหุ้นเพนกวินและอาลีแล้ว

และตอนนี้เขาก็ยังได้เป็นผู้ถือหุ้นของบริษัทโถวเถี่ยวอีก

มันหมายความว่าเขาได้เป็นหนึ่งในผู้บังคับบัญชาของสามยักษ์ใหญ่เครือยข่ายเน็ตเวิร์คจีนนั่นเอง!

นี่เป็นเรื่องที่ดีอย่างยิ่ง

หลินฟานยิ้มและพูดว่า "ถ้าเป็นอย่างนี้แล้ว การจัดงานแสดงคอนเสิร์ตก็คงจะง่ายขึ้นแน่ๆ"

จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออก

...

จากนั้นยี่สิบนาทีต่อมา หลินฟานก็ลุกขึ้นจากเตียงไปเพลิดเพลินกับอาหารเช้าที่จัดเตรียมโดย ฉิวจือเฉียนและหวงหลิง ก่อนที่เขาจะขับรถบิ๊กจีมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยเจียงเป่ย

เวลาที่อยู่ในมหาวิทยาลัยนั้นมักจะผ่านไปไวเหมือนกับสายน้ำเสมอ

"กริ๊ง!"

ทันทีที่เสียงกริ่งของมหาวิทยาลัยดังขึ้น หลินฟาน, หม่าจง, ซงหยี่และเจิ้งจินเป่าก็มาที่โรงอาหารตามปกติ

และหลังจากที่พวกเขาเข้าแถวเพื่อซื้ออาหารมาทานเสร็จ

“ติ๊ง!”

โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าของหลินฟานก็สั่นขึ้นมา

12:00 น.!

ซองแดงปรากฏ!

"ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 88 หยวน"

"ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 9 หยวน"

...

“ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 6666 หยวน”

“ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 20,000 หยวน”

หลินฟานได้รับเงินมาทั้งหมด 50321 หยวน

ซึ่งเขาก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้อยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงนำโทรศัพท์ใส่กลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเขาทันที

จากนั้นเขาก็หยิบตะเกียบและเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย

หนังท้องตึง หนังตาก็หย่อน

หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ หลินฟานก็กลับมานอนบนเตียงและผล็อยหลับไป

...

ในช่วงเวลานี้ ที่หอพักหญิงของมหาวิทยาลัยเจียงเป่ย

ซ่งเจียซินกำลังนั่งอยู่ที่ริมหน้าต่าง เธอถือหนังสือการจัดการและอ่านมันด้วยสีหน้าจริงจัง

ซึ่งก็เป็นไปตามที่ซ่งเจียซินเคยบอกเอาไว้ ว่าเธอนั้นไม่ได้สนใจคณิตศาสตร์เลย

แต่ในฐานะลูกสาวของตระกูลซ่ง เธอจำเป็นต้องมีความสามารถในการจัดการที่สอดคล้องกันเพื่อรับช่วงต่อ

มิฉะนั้น หลังจากที่เธอสำเร็จการศึกษา การเริ่มต้นบริษัทหรือการรับตำแหน่งเช่นประธานจะทำให้เกิดปัญหากับบริษัทได้ง่าย

ดังนั้นทุกครั้งที่มีเวลาว่าง ซ่งเจียซินก็มักจะอ่านหนังสือเกี่ยวกับการจัดการและเศรษฐศาสตร์อยู่เสมอ

ถึงในสายตาของใครหลายๆคนมักจะมองว่าลูกเศรษฐีทำได้แค่กิน ดื่มและสนุกสนานเท่านั้น

แต่พวกเขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าเด็กที่ร่ำรวยเหล่านั้นก็ต้องทำงานหนักด้วยเช่นกัน

"ติ๊ง!"

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างๆซ่งเจียซินก็สั่นขึ้นมา

เธอเปิดหน้าจอขึ้นมาและก็พบว่าข้อความนี้มาจาก "กลุ่มเศรษฐีเจียงเป่ย"

ถานเซิงหยู: พวกพี่ๆรู้หรือเปล่า? ว่าพี่ฟานร้องเพลงได้!

หลิวหยูหาง: นายไปได้ยินพี่ฟานร้องเพลงมางั้นหรอ? เขาร้องเป็นยังไงบ้าง?

ถานเซิงหยู: ไม่รู้เลยว่าจะธิบายยังไงดี! แต่มันไพเราะสุดๆ! ผมสาบานได้เลยว่านั่นเป็นเพลงที่ดีที่สุดที่ผมเคยได้ยินมาในชีวิต!

เมื่อเห็นข้อความเหล่านี้...

แม้แต่ซ่งเจียซินก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสนใจ

เธอรีบส่งข้อความอย่างรวดเร็ว

ซ่งเจียซิน: หลินฟานร้องเพลงอะไร?

ถานเซิงหยู: กาแล็กซี่? พี่ฟานบอกว่านั่นคือชื่อของเพลง!

ซุนลู่กั่ว: กาแล็กซี่งั้นหรอ? ฉันไม่เห็นรู้จักเพลงนี้เลย

จางปิน: ฉันก็ไม่เคยได้ยินชื่อเพลงเพลงนี้เหมือนกัน

ถานเซิงหยู: ไม่แปลกหรอกที่พวกพี่จะไม่เคยได้ยิน เพราะว่ามันเป็นเพลงที่พี่ฟานแต่งขึ้นมาเอง!

หยิวหยูหาง: เก่งเกินไปแล้ว! พี่ฟานเขาแต่งเพลงได้ด้วยหรอเนี่ย?

ถานเซิงหยู: ไม่ใช่แค่แต่งเพลงนะ? นอกจากนี้พี่ฟานยังสามารถเล่นกีตาร์ได้อีกด้วย! แถมการเล่นและการร้องเพลงของเขานั้นก็ยอดเยี่ยมสุดๆไปเลย!

เมื่อซ่งเจียซินเห็นข้อความประโยคนี้ ดวงตาของเธอก็สั่นไหวทันที

ถานเซิงหยู : มีอีกอย่าง ผมรู้ว่าพี่ฟานกำลังเตรียมจะจัดคอนเสิร์ตที่เจียงเป่ยยิมเนเซียมด้วยนะ

หลิวหยูหาง : พี่ฟานจัดคอนเสิร์ตให้ตัวเองหรอ? รีบๆตอบสิ้!

ถานเซิงหยู: เอิ่ม เขาไม่ได้จัดคอนเสิร์ตให้ตัวเองหรอก แต่... เขาจัดคอนเสิร์ตให้กับนักร้องประจำที่คิวชูบาร์

ถานเซิงหยู: นักร้องคนนั้นร้องเพลงได้ไพเราะมาก ถึงขั้นที่พี่ฟานเอาเพลง "กาแล็กซี่" ที่แต่งขึ้นมาเองให้เธอร้องเลยล่ะ

หลิวหยูหาง: ถ้าอย่างนั้น เราก็ต้องไปร่วมสนับสนุนคอนเสิร์ตของพี่ฟาน!

ต้วนเฉียน: ใช่แล้ว!

จางปิน: พี่ฟานกำลังจะมีคอนเสิร์ตที่เจียงเป่ยยิมเนเซียมงั้นหรอ? นี่ไม่ใช่สถานที่เล็กๆเลย! แต่ถ้าพี่ฟานตัดสินใจที่จะทำแล้ว อย่างนั้น พวกเราก็ต้องช่วยเขาประชาสัมพันธ์

จางปิน: ว่าแต่พี่ฟานจะเริ่มคอนเสิร์ตตอนไหนหรอ?

ถานเซิงหยู: พี่ฟานบอกไว้ว่าเขาจะเริ่มสัปดาห์หน้า

จางปิน: หนึ่งสัปดาห์? ไม่เห็นมีการโปรโมทคอนเสิร์ตเลย

ถานเซิงหยู: ไม่แปลกหรอกที่จะไม่เห็น เพราะพี่ฟานเพิ่งจะตัดสินใจจัดคอนเสิร์ตเมื่อวานนี้เอง

"ติ๊ง!"

ในขณะนั้นเอง ข้อความบางอย่างก็ปรากฏขึ้นมาบนวีแชทของทุกคน

[ตั๋วฟรี! วันที่ 29 กุมภาพันธ์ เวลา 20.00 น. ณ เจียงเป่ยยิมเนเซียม มีคอนเสิร์ตที่ยิ่งใหญ่! 】

เมื่อทุกคนเห็นข่าวนี้ ทุกคนก็ตกตะลึง

จางปิน: พวกคุณได้รับข่าวในวีแชทกันหรือเปล่า?

ต้วนเฉียน: ฉันได้รับ...ฉันได้รับแล้ว วันที่ 29 กุมภาพันธ์ เวลา 20.00 น. ณ เจียงเป่ยยิมเนเซียม มีคอนเสิร์ตที่ยิ่งใหญ่... นี่ใช่คอนเสิร์ตที่พี่ฟานบอกว่าจะจัดขึ้นหรีอเปล่า?

ซุนลู่กั่ว: ไม่คาดคิดมาก่อนเลย ว่าพี่ฟานจะได้รับการโปรโมทจากเพนกวินกรุ๊ปด้วย

หลิวหยูหาง: ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมตอนที่ฉันอยู่ในโรงแรมเอ็มเพอเรอร์ ประธานบริษัทอินเทอร์เน็ตหลายคนถึงได้มาทักทายพี่ฟาน

ถานเซิงหยู: เพนกวินกรุ๊ปช่วยโปรโมท พี่ฟานจะสุดยอดไปถึงไหนเนี่ย!