โปรโมท

ซุนลู่กั่ว, หลิวหยูหาง, ถานเซิงหยู, ต้วนเฉียนและคนที่เหลือที่อยู่ในกลุ่มเศรษฐีเจียงเป่ย ทั้งหมดล้วนแต่ร่ำรวยและเป็นคนที่อาศัยอยู่ในเมืองเจียงเป่ยเช่นเดียวกับหลินฟาน...

แต่ถึงแม้ว่าพวกเขาจะต้องการให้เพนกวินกรุ๊ปช่วยโปรโมทอะไรให้ มันก็ยังถือว่าเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขาอยู่ดี

แตกต่างจากหลินฟาน ที่เพิ่งจะตัดสินใจจัดคอนเสิร์ตเมื่อวานนี้ และเพนกวินกรุ๊ปก็ช่วยโปรโมทในตอนเที่ยงของวันนี้ทันที!!

จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกเขาจะรู้สึกตกใจ

ซึ่งหลังจากนั้นไม่นาน โทรศัพท์ของพวกเขาก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง และข้อความข่าวก็ปรากฏขึ้นมาบนเบราว์เซอร์ UB

【ช็อก! เจียงเป่ยยิมเนเซียม งานคอนเสิร์ต...]

ด้วยความอยากรู้ ทุกคนจึงกดเข้าไป

"เจียงเป่ยยิมเนเซียม คอนเสิร์ตที่แสนจะยิ่งใหญ่กำลังจะจัดขึ้น บัตรเข้าชมฟรี เริ่มวันที่ 29 กุมภาพันธ์ เวลา 20.00 น.! เวทีสุดยอดที่คุณไม่ควรพลาด!"

หลังจากอ่านข้อความจากข่าวนี้เสร็จ จากเดิมที่พิมพ์คุยกันอย่างไหลลื่นก็หยุดชะงักลงทันที

เมื่อผ่านไปสักพัก ข้อความถึงจะเริ่มปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

ต้วนเฉียน: พวกคุณได้ติดตั้งเบราว์เซอร์ UB ไว้หรือเปล่า?

จางปิน: นายกำลังจะพูดถึง... ข่าวที่เพิ่งโผล่ขึ้นมาในเบราว์เซอร์ UB ใช่ไหม?

ต้วนเฉียน: ใช่

ต้วนเฉียน: ขนาดเบราว์เซอร์ UB ก็ยังช่วยโปรโมตด้วย! นี่ เดี๋ยวก่อน... เบราว์เซอร์ UB มันเป็นของอาลีกรุ๊ปไม่ใช่หรอ?

ซุนลูกั่ว: อาลีกรุ๊ปและเพนกวินกรุ๊ปช่วยกันโปรโมทให้พี่ฟานแบบนี้ น่าทึ่งมากๆ!

หลิวหยูหาง : แน่นอนอยู่แล้ว เขาคือพี่ฟานของเรานะ !

ถานเซิงหยู: พี่ฟานเจ๋งโคตรๆเลย! เขาคือไอดอลของผม!

"ติ๊ง!"

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของทุกคนก็สั่นขึ้นมาอีก และข้อความที่เป็นเหมือนกับข่าวก็ปรากฏขึ้น

【จับตาดู! วันที่ 29 กุมภาพันธ์ เวลา 20.00 น. ณ เจียงเป่ยยิมเนเซียม จะมีคอนเสิร์ตที่ยิ่งใหญ่จัดขึ้น! ที่สำคัญคือแจกตั๋วฟรี! 】

ซึ่งหลังจากที่มีการปรากฏตัวของข่าวนี้ กลุ่มเศรษฐีเจียงเป่ยก็เงียบลงกันอีกครั้ง

และมันก็ผ่านไปนานพอสมควรกว่าที่พวกเขาจะเริ่มส่งข้อความกันต่อ

จางปิน: พวกคุณ... เมื่อกี้พวกคุณได้รับการแจ้งเตือนจากโถวเถี่ยวกันหรือเปล่า?

ต้วนเฉียน: เชี่ย! แม้แต่บริษัทโถวเถี่ยวก็ร่วมโปรโมทคอนเสิร์ตด้วย!

จางปิน: นี่หรือว่า... ก็จะเป็นคอนเสิร์ตของพี่ฟานด้วยงั้นหรอ?

เงียบ

กลุ่มเศรษฐีเจียงเป่ยเงียบกันอีกครั้ง

แม้แต่ซุนลูกั่วและหลิวหยูหางผู้ที่รู้ตัวตนของหลินฟานก็ยังถึงกับต้องลังเล

ในตอนแรก...

ตอนที่พวกเขาเห็นเบราว์เซอร์ UB ได้เผยแพร่ข่าวออกมา พวกเขาก็รู้สึกลังเลใจอยู่แล้ว

ว่านี่คือคอนเสิร์ตที่หลินฟานจะจัดขึ้นใช่หรือไม่?

หากมีเพียงเพนกวินกรุ๊ปที่ช่วยโฆษณา มันก็ยังอยู่ในขอบเขตความเข้าใจของพวกเขา

แต่ตอนนี้...ยักษ์ทั้งสามกลับกำลังช่วยโปรโมทพร้อมๆกัน!

นอกจากนี้ ถานเซิงหยูยังได้บอกไว้อีกว่าหลินฟานเพิ่งจะตัดสินใจจัดคอนเสิร์ตได้เมื่อวานนี้

เพียงแค่วันเดียว ยักษ์ทั้งสามสามารถร่วมมือโปรโมทเรื่องเดียวกันได้ง่ายขนาดนี้เลยหรอ?

นี่...สถานการณ์แบบนี้มันจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อเรื่องนี้เป็นสิ่งที่สำคัญจริงๆเท่านั้น

…………

หลินฟานไม่มีทางรู้ในสิ่งที่กลุ่มเศรษฐีเจียงเป่ยคุยกันอยู่ได้เลย

เขากำลังนอนหลับอย่างสบายๆอยู่ในหอพัก

จากนั้น ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา หลินฟานก็ค่อยๆลืมตาขึ้น

ซึ่งสิ่งแรกที่เขาทำหลังจากลืมตาก็คือเหลือบมองรอบๆห้องของตัวเอง และเขาก็เห็นหม่าจงกำลังอ่านหนังสืออยู่ เห็นเจิ้งจินเป่ากำลังนั่งอยู่ที่หน้าคอมพิวเตอร์และมองจออย่างใจจดใจจ่อ ส่วนซงหยี่ก็กำลังนอนอยู่บนเตียงอย่างเงียบๆและเล่นโทรศัพท์มือถือของเขาอย่างสบายๆ

"กริ๊ง!"

ตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของหลินฟานก็ดังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ซึ่งคนที่โทรเข้ามาก็คือเจียวหยาง ผู้ว่าแห่งเมืองเจียงเป่ย

“น้องหลิน พักผ่อนอยู่หรือเปล่า?” เจียวหยางถาม

หลินฟานพูดว่า "ไม่ ผมตื่นแล้ว"

“ดีเลย… นี่น้องหลิน ตอนเช้าของวันที่ 29… ต้องการให้พี่ควบคุมจำนวนคนในคอนเสิร์ตให้ไหม?” เจียวหยางพูด

เจียวหยางรู้จักตัวตนของหลินฟานเป็นอย่างดี

เขาต้องการมีความสัมพันธ์ที่ดีกับหลินฟานให้ยาวนานที่สุด

ดังนั้น เมื่อหลินฟานได้โทรไปบอกในตอนเช้าของวันนี้ว่าเขาต้องการเช่าเจียงเป่ยยิมเนเซียมเพื่อจัดคอนเสิร์ตในวันที่ 29 เจียวหยางจึงตอบตกลงไปทันทีแบบที่ไม่ได้คิดอะไรมาก

ในมุมมองของเจียวหยางตอนนั้น เขาก็คิดว่าหลินฟานคงจะเชิญดารามาร้องเพลงตามปกติ

แต่……

เขาไม่ได้คาดหวังว่าตอนเที่ยงของวันนี้ วีแชท, เบราว์เซอร์ UBและบริษัทโถวเถี่ยว... จะโปรโมทว่ามีคอนเสิร์ตที่เจียงเป่ยยิมเนเซียมแบบนี้ แถมยังให้เข้าฟรีอีก!

ฟรีและยิ่งใหญ่!

เขาเกรงว่าคนหลายสิบล้านคนจะต้องมาดูและมาร่วมงานอย่างแน่นอน!

ซึ่งเมื่อตอนที่เจียวหยางเห็นพาดหัวข่าวเหล่านี้ เขาก็รู้สึกประหลาดใจอย่างมาก

เขาแปลกใจอย่างยิ่งที่หลินฟานสามารถทำให้อาลี เพนกวินและโถวเถี่ยวมาช่วยโปรโมทได้

ทันทีหลังจากนั้น เจียวหยางก็เริ่มรู้สึกกังวลอีกครั้ง

เขาจินตนาการได้ทันทีว่าจะมีคนมารวมกันกี่คนในวันที่ 29

ยิ่งมีจำนวนคนเยอะมาก ก็ยิ่งอันตราย

และถ้าหากเกิดเหตุการณ์อย่างการเหยียบกันตายขึ้นมาล่ะก็ คงจะน่ากลัวอย่างยิ่ง

ซึ่งก็ดูเหมือนว่าหลินฟานนั้นจะเข้าใจความกังวลของเจียวหยางเป็นอย่างดี เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "งั้นผมจะเปลี่ยนเป็นให้ตั๋วฟรี 100,000 ใบ และสามารถเข้างานได้ก็ต่อเมื่อมีตั๋วเท่านั้น"

"100,000 ใบ? แต่ที่นั่งในเจียงเป่ยยิมเนเซียมมีเพียง 60,000 ที่นั่งเองนะน้องหลิน" เจียวหยางพูด

"ก็ 60,000 คนนั่งข้างใน และเอาอีก 40,000 คนนั่งอยู่ข้างนอก" หลินฟานพูด

เจียวหยางผงะไปครู่หนึ่งและพูดว่า "ถ้าอยู่ข้างนอก... ผู้ชมจะสามารถมองเห็นได้หรอน้องหลิน"

แม้ว่าเจียวหยางจะมีความรู้ที่ดี แต่เขาก็ไม่เคยได้ไปดูคอนเสิร์ตนอกสถานที่เลย

“ไม่เป็นไรหรอก ผมจะเอาจอแสดงผลขนาดใหญ่ไปติดตั้งไว้เอง” หลินฟานพูด

คอนเสิร์ต... ใช้จอแสดงผล?

…………

เมื่อเสียงกริ่งดังขึ้น การเรียนของวันนี้ก็ได้สิ้นสุดลง

นักศึกษาหลายคนยืดออกและหาวออกมา จากนั้นก็ลุกขึ้นออกไปข้างนอก ซึ่งในขณะนั้น ซ่งเจียซินก็เดินมาหาหลินฟานก่อนจะพูดขึ้น "หลินฟาน ไปทานอาหารด้วยกันหน่อยสิ"

ทันทีที่คำกล่าวนี้ถูกพูดออกมา ซงหยี่ เจิ้งจินเป่า หม่าจง และคนอื่นๆที่นั่งอยู่ข้างๆ ต่างก็รู้สึกอิจฉาทัน

อาจารย์เทียนเถียนเพิ่งจะขอให้หลินฟานไปที่ห้องพักของเธอเมื่อสองสามวันก่อน

ตอนนี้ราชินีน้ำแข็งของมหาวิทยาลัยก็ยังริเริ่มที่จะเชิญหลินฟานไปทานอาหารเย็นด้วยอีก!

นี่……

นี่มัน……

ทำไมถึงไม่มีคนสวยๆมาเชิญพวกเขามั่งล่ะ?

ซึ่งเมื่อเผชิญหน้ากับคำเชิญของซ่งเจียซิน หลินฟานก็ไม่ลังเลและตอบทันทีว่า "โอเค"

จากนั้น ภายใต้การจ้องมองที่น่าอิจฉาของนักศึกษาทุกคนในชั้นเรียน หลินฟานและซ่งเจียซินก็เดินออกจากห้องเรียนไปด้วยกัน