คอนเสิร์ตจบลง

เสียงของหลิงโหรวนั้นดีอยู่แล้ว อีกทั้งเธอยังพยายามฝึกฝนมันมาโดยตลอด

และวันนี้... ในที่สุดความพยายามของเธอตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็ได้รับการตอบแทน

"เปาะแปะ!"

ในช่วงท้ายของแต่ละเพลง เสียงปรบมือจะดังขึ้นมาจากผู้ชมตลอด

ในตอนนี้ หลังจากที่คอนเสิร์ตเริ่มขึ้น เธอก็ร้องเพลงไปเป็นสิบๆเพลงแล้ว

แต่บรรยากาศในคอนเสิร์ตไม่ได้เงียบเหงาลงเลย

ตรงกันข้าม มันกลับร้อนรุ่มขึ้นเรื่อยๆ

ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความสนุกสนานและความตื่นเต้น ร่างกายของพวกเขาสั่นไหวไปพร้อมกับเสียงเพลง

หลิงโหรวหยิบไมโครโฟนขึ้นมาอีกครั้งแล้วพูดว่า "ทุกคนรู้มั้ย ความฝันตลอดกาลของฉันก็คือการได้ร้องเพลงในคอนเสิร์ตของตัวเอง"

“แต่ฉันเข้าใจดี ว่าความฝันก็เป็นได้เพียงแค่ความฝัน เพราะถูกเรียกว่าความฝัน ฉันเลยไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นจริงได้”

“แต่วันนี้ ชายคนหนึ่งก็ได้ทำให้ความฝันของฉันเป็นจริงแล้ว!”

“ฉันอยากขอบคุณเขามากๆ!”

“ฉันไม่รู้นะว่าในอนาคตฉันจะต้องพบเจอผู้คนอีกมากมายแค่ไหน แต่ฉันรู้เพียงแค่อย่างเดียวว่าเขาคือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉันอย่างแน่นอน!”

ในขณะที่หลิงโหรวกล่าวเช่นนี้ ดวงตาของเธอก็เพ่งมองไปที่หลินฟานอยู่ตลอดเวลา

ซึ่งทันทีที่คำพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมาจนหมด ผู้ชมหลายคนก็ตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง

“โธ่เอ๊ย นี่มันจะโรแมนติกเกินไปแล้วนะ”

“หลิงโหรว เธอเจ๋งมาก!”

“นี่คือคำสารภาพรักใช่ไหม!”

…………

ในขณะเดียวกันที่ตำแหน่ง VIP1

หูเทียน, ​​ฉิวจือเฉียน, ชูหยุนเยว่, หวงหลิง, หานเทียน และผู้หญิงคนอื่น ๆ ต่างก็มองไปยังหลินฟานด้วยรอยยิ้ม

ราวกับ...อยากจะบอกว่า: ถ้านี่ไม่เรียกว่าแฟนแล้วจะเรียกว่าอะไร?

ซึ่งหลินฟานเองก็ไม่คิดว่าหลิงโหรวจะพูดเรื่องนี้ เขาถึงกับเขินอายออกมาจนต้องเอามือไปแตะที่จมูกของตัวเอง

…………

จากนั้น ในเวลานี้ หลิงโหรวก็เพิกเฉยต่อเสียงตะโกนของทุกคนก่อนจะพูดต่อ "เพลงต่อไปจะเป็นเพลงสุดท้ายของคอนเสิร์ตในค่ำคืนนี้แล้วนะคะ แต่ต้องบอกว่ามันไม่ใช่เพลงที่ฉันเขียนขึ้นมาเอง แต่เป็นเพลงที่ของชายที่ช่วยให้ฉันได้มาอยู่ตรงนี้เขียนขึ้นมา บทเพลงมีชื่อว่า "กาแล็กซี่"!"

"แต่ว!"

หลังจากที่เสียงของหลิงโหรวจบลง เสียงดนตรีอันไพเราะก็ดังขึ้นมา

และแม้ว่าผู้ชมจะรู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่หลิงโหรวพูด

แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อเสียงดนตรีดังขึ้น พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะต้องเงียบลงอีกครั้ง

ทุกคนตั้งตารอการร้องเพลงที่แสนจะยอดเยี่ยมของหลิงโหรว!

จากนั้น ในที่สุด หลิงโหรวก็ค่อยๆเปิดริมฝีปากของเธอขึ้นมาอย่างช้าๆ

“ในคืนที่ท้องฟ้าโปร่งและไร้เมฆ พระจันทร์เต็มดวงลอยอยู่บนท้องฟ้า มีหญิงสาวกำลังเต้นรำไปตามสายลม นุ่มราวกับสายน้ำ…”

หากกล่าวว่าเพลง "ระบำดาบ" ก่อนหน้านี้สามารถนำผู้ชมให้เข้าไปสู่โลกแห่งความกล้าหาญได้

ถ้าอย่างนั้นเพลง "กาแล็กซี่" ที่เธอกำลังร้องอยู่ตอนนี้ ก็คงจะนำผู้ชมเข้าไปสู่โลกแห่งเทพนิยาย และกำลังพาทุกคนโบยบินอยู่บนท้องฟ้า

ในขณะที่เธอร้องเพลง ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเห็นหลิงโหรวนั้นเคลื่อนไหวอยู่บนภูเขาด้วยถ้าทางที่ลื่นไหลเหมือนกับสายน้ำ เธอกำจัดปีศาจแสนชั่วร้ายทุกตัวที่ขวางทาง และในที่สุดก็กระโดดขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวมากมาย

ซึ่งเมื่อเธอลอยไปอยู่ใต้แสงจันทร์ ความสวยก็ยิ่งพุ่งทะยานขึ้นจนยากหาที่เปรียบ

ราวกับว่าเธอคือนางฟ้าองค์เดียวในโลก!

จากนั้น……

เธอก็ยกมือขึ้นโดยที่ถือดาบไว้ ซึ่งดาบก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีรุ้ง และเธอก็ฟันมันไปในทิศทางที่ว่างเปล่า แสงดาบอันน่าสยดสยองก่อตัวเป็นพายุที่บดบังท้องฟ้า และการฟันออกไปก็ทำให้ความโกลาหลของจักรวาลได้แตกสลาย วินาทีต่อมามันก็ระเบิดออกราวกับว่าเป็นดอกไม้ไฟที่สว่างที่สุดในโลก

“ในที่สุด ในที่สุดฉันก็แยกความโกลาหลและจักรวาลออกจากกันด้วยดาบเพียงเล่มเดียว!”

หลังจากร้องมาถึงช่วงสุดท้ายของเพลง ดนตรีก็ค่อยๆหยุดลงพร้อมกับเสียงของหลิงโหรว

เงียบ

ทุกคนที่อยู่ในเจียงเป่นยิมเนเซี่ยมทั้งหมดเงียบสนิท

ทุกคนต่างตกใจกับบทเพลงนี้

แต่หลังจากนั้นไม่นาน ผู้ชมบางคนก็เริ่มได้สติกลับมาและปรบมือทั้งๆที่ยังตกตะลึงอยู่

ซึ่งทันทีที่เสียงปรบมือของผู้ชมบางส่วนดังขึ้น ผู้ชมทุกคนก็ได้สติกลับมาและปรบมืออย่างรวดเร็ว

เสียงปรบมือนี้ดังสนั่นเหมือนกับว่าเป็นเสียงฟ้าผ่า!

และบางคนก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดังออกมา

"ร้องเพลงได้เทพมาก!"

"เจ๋งโคตร!"

"นี่เป็นเพลงที่ดีที่สุดที่ฉันเคยได้ยินมาแล้ว!"

“หลิงโหรว คุณเก่งที่สุดสมหรับผมเลย!”

…………

ไม่เพียงแต่ผู้ชมทั่วไปเท่านั้นที่กำลังตื่นเต้น แต่จางเสี่ยวไห่ รองผู้อำนวยการของโรลลิ่ง เอ็นเตอร์เทนเมนท์ ก็ยังถึงกับต้องอุทานด้วยความตื่นเต้นเช่นกันว่า "เพลงของเธอแต่ละเพลงนั้นดีจริงๆ! โดยเฉพาะเพลงสุดท้าย มันวิเศษอย่างมาก!"

"น่าทึ่งจริงๆเลย!"

ผู้อำนวยการจ้าวเผิงกระโดดขึ้นด้วยความตื่นเต้นและอุทานออกมา "การแสดงออกที่ยอดเยี่ยม เสียงที่เป็นเอกลักษณ์ ความสามารถในการสร้างสรรค์เนื้อหาบทเพลงที่สุดยอด การแสดงบนเวทีที่สมบูรณ์แบบ...ซุปเปอร์สตาร์ เธอเป็นซุปเปอร์สตาร์ในอนาคตได้อย่างแน่นอน!

“ฉันต้องคุยกับเธอให้ได้!”

หลังจากพูดจบ เขาก็รีบเดินไปที่หน้าเวทีทันที

แต่ก็มีหลายคนที่มีความคิดเช่นเดียวกับเขา

ซึ่งสิ่งนี้ก็ถูกรปภ.คาดเอาไว้นานแล้ว พวกเขาปิดกั้นเวทีไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ พวกเขาไม่มีทางปล่อยให้คนเบียดกันจนเกิดความโกลาหลได้หรอก

…………

ในตอนนี้ หลิงโหรวมองไปยังผู้ชมมากมายที่กำลังส่งเสียงชื่นชมให้กับเธอ ภาพเหล่านี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นเร็วอย่างมาก เธอก้มลงเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ขอบคุณสำหรับเสียงปรบมือของคุณ ขอบคุณ ขอบคุณมากนะคะ!"

จากนั้น หลังจากกล่าวจบเธอก็ค่อยๆเดินลงมาจากเวที

ซึ่งในเวลาเดียวกัน เสียงประกาศก็ได้ดังขึ้นไปทั่วเจียงเป่ยยิมนีเซี่ยม

“คอนเสิร์ตในค่ำคืนนี้ได้จบลงแล้ว ได้โปรดลุกเดินออกไปตามลำดับที่นั่ง...”

แต่อย่างไรก็ตาม คนส่วนใหญ่ยังคงนั่งอยู่นิ่งๆ และไม่คิดที่จะออกจากที่แห่งนี้เลย

…………

VIP ที่นั่งหมายเลข 1

ในตอนนี้ หูเทียน, ชูหยุนเยว่, หวงหลิง, ฉิวจือเฉียน,หานเทียนและคนอื่นๆต่างก็จ้องมองไปที่หลินฟาน

ราวกับอยากจะบอกว่า: ทำไมเราถึงไม่รู้ว่านายสามารถเขียนเพลงดีๆแบบนี้ขึ้นมาได้ด้วย?

ซึ่งหลังจากที่ได้เห็นสายตาของพวกเธอ หลินฟานก็กระแอมเบาๆและพูดว่า "ฉันคิดว่ามันไม่ได้ยากอะไร เลยคิดว่ามันคงไม่จำเป็นที่จะต้องบอก"

ในขณะนั้นเอง เสียงเตือนก็ดังขึ้นข้างในจิตใจของเขา

【ติ๊ง! ภารกิจเสร็จสมบูรณ์. จัดคอนเสิร์ตที่มีผู้ชมมากกว่า 100,000 คน รับซองแดงสีเงิน 10 ซอง 】

ภารกิจเสร็จสิ้น!

เมื่อเห็นสิ่งนี้ มุมปากของหลินฟานก็ยกขึ้นมา

จากนั้น ฉิวจือเฉียนที่นั่งอยู่ข้างๆหลินฟานก็พูดขึ้นว่า "หลิงโหรวคงจะเหนื่อยน่าดูหลังจากที่ร้องเพลงมาเป็นเวลานาน พวกเราไปเยี่ยมเธอกันเถอะ"

ซึ่งเมื่อเหล่าสาวๆได้ยินประโยคนี้ พวกเธอก็ตอบตกลงกันทันที

ถึงแม้ว่าคนส่วนใหญ่จะไม่สามารถเข้าใกล้เวทีได้ แต่หลินฟานและคนรอบตัวของหลินฟานๆนั้นถือเป็นข้อยกเว้น

ในตอนนี้ เซี่ยหยานก็กำลังรู้สึกชื่นชมในเสียงของหลิงโหรวจนเธอไม่ยอมลุกขึ้นเหมือนกับคนอื่นๆเช่นกัน

จากนั้น หลังจากผ่านไปสักพัก เธอก็ลุกขึ้นอย่างช้าๆและบ่นว่า "น่าเสียดาย ถ้าฉันฝึกให้น้องสาวทั้งสองคนร้องเพลงตั้งแต่ยังเด็กล่ะก็ บางทีพวกเธออาจจะร้องเพลงดีๆแบบนี้ให้ฉันฟังก็ได้"

ในเวลาต่อมา เธอก็มองตรงออกไปแถวๆเวที และแววตาของเธอก็ขยับไปมา เธอรู้สึกคุ้นกับผู้หญิงสองคนที่อยู่ตรงนั้นอย่างมาก "นั่นมัน! เซี่ยปิงกับเซี่ยเสว่หรือเปล่า?"

แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อเซี่ยหยานกำลังจะยืนยันใบหน้าของเธอ ผู้หญิงทั้งสองคนนั้นก็ได้จมหายไปกับฝูงชนซะแล้ว

เซี่ยหยานอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวและพูดว่า "ฉันมองเห็นภาพหลอนหรอ ใช่แน่ๆ พวกเธอน่าจะยังอ่านหนังสืออยู่ที่มหาวิทยาลัยเพื่อเตรียมตัวสำหรับการแข่งขันอยู่..."

“พวกเธอหมกมุ่นอยู่กับหลินฟานเกินไปแล้ว… ฉันในฐานะแม่… และพี่สาวจะปล่อยให้พวกเธอทำตัวแบบนี้ไม่ได้ ฉันต้องไปช่วยน้องสาวของฉัน”

ถึงจะบอกว่าจะไปช่วย แต่มุมปากของเซี่ยหยานกลับยกขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มตื้นๆ