ดวงตาแห่งการมองเห็นที่แท้จริง

ต่อมา หลินฟานก็หันความสนใจไปที่การ์ดเพิ่มทักษะสองเท่าและการ์ดอัพเกรดระดับทักษะ

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

[การ์ดเพิ่มทักษะสองเท่า: สามารถกำหนดทักษะบางอย่างให้เพิ่มความสามารถขึ่นเป็นสองเท่าได้ภายใน 1 ชั่วโมง มีทักษะที่ทรงพลังมากขึ้น เพิ่มเสน่ห์มากขึ้น 】

[การ์ดอัพเกรดระดับทักษะ: สามารถเลื่อนระดับทักษะได้หนึ่งระดับ การมีทักษะที่เก่งกาจ ทำให้คุณมีเสน่ห์มากขึ้น 】

หลินฟานรู้จักการ์ดพวกนี้เป็นอย่างดี

เพราะเขาเคยใช้มาหมดแล้ว

ในตอนนี้ หลังจากที่หลินฟานได้เปิดซองแดงจำนวน 15,721 ซอง ทำให้ตอนนี้เขามีการ์ดเพิ่มทักษะสองเท่าอยู่สองใบ และมีการ์ดอัพเกรดระดับทักษะอีกหนึ่งใบ

แต่เนื่องด้วยการ์ดเพิ่มทักษะสองเท่านั้นมีเวลาจำกัด หลินฟานจึงยังไม่ได้ใช้ทันที

ส่วนการ์ดอัพเกรดระดับทักษะ เนื่องจากว่าเขามีการ์ดใบนี้เพียงแค่ใบเดียว เขาจึงคิดว่าจะเก็บมันไว้ใช้กับสถานการณ์ที่จำเป็น

แต่หลังจากคิดอยู่สักพัก เขาก็เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา

ดังนั้น หลินฟานจึงหันความสนใจไปที่ระบบอีกครั้ง

[ทักษะ: ทักษะการขับรถอย่างมืออาชีพ, ออร่าเสน่ห์ ( โอกาส 10% ที่จะกระตุ้นความรักตั้งแต่แรกเห็น, ไม่สามารถลืมเลือน), ทักษะการโจมตีที่สวยงาม, ทักษะยอดนักดื่ม, ความรู้คณิตศาสตร์ระดับนักวิชาการ, ดวงตาแห่งความจริง...]

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลินฟานก็เลือกที่จะอัพเกรดดวงตาแห่งความจริง

[ คุณต้องการที่จะอัพเกรดระดับดวงตาแห่งความจริงใช่หรือไม่? 】

"ใช่!"

【ติ๊ง! การใช้การ์ดเสร็จสิ้น! ยินดีด้วย คุณได้รับดวงตาแห่งการมองเห็นที่แท้จริง 】

【ดวงตาแห่งการมองเห็นที่แท้จริง: มีพลังทั้งหมดของดวงตาแห่งความจริง แต่สามารถเห็นที่มาเฉพาะของวัตถุได้อย่างชัดเจน เชี่ยวชาญในสิ่งที่คนธรรมดาไม่รู้จัก เพื่มเสน่ห์ขึ้นอีกหนึ่งระดับ 】

ดวงตาแห่งการมองเห็นที่แท้จริง?

สามารถมองเห็นที่มาของวัตถุ?

หลังจากที่เห็นคุณสมบัติเหล่านี้ หลินฟานก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัย เขาจึงลองใช้ดวงตาแห่งการมองเห็นที่แท้จริงกับโต๊ะหินอ่อนที่อยู่ตรงหน้าของเขาทันที

และทันใดนั้น กระบวนการทำโต๊ะหินอ่อนต่างๆก็ปรากฏขึ้นมา แปรรูป ขัดเงา แกะสลัก...กระบวนการทั้งหมดปรากฏขึ้นมาเป็นหน้าต่างสี่เหลี่ยม ซึ่งหลินฟานก็เข้าใจมันได้อย่างง่ายดาย

สิ่งนี้...

แม้แต่หลินฟานเองก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ

จากนั้นเขาก็ใช้ดวงตาแห่งการมองเห็นที่แท้จริงกับแก้วน้ำบนโต๊ะ แล้วก็นาฬิกาติดผนัง...

มันไม่มีข้อยกเว้นใดๆเลย วัตถุทั้งหมดที่ถูกหลินฟานมอง...ต้นกำเนิดของพวกมันทั้งหมดจะปรากฏขึ้นมาในจิตใจให้หลินฟานได้เห็นอย่างชัดเจน

ความรู้สึกนี้... ราวกับว่าสิ่งของเหล่านั้นถูกสร้างขึ้นโดยหลินฟานเอง มันวิเศษอย่างไม่น่าเชื่อ

หลินฟานถึงกับอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา "การ์ดอัพเกรดระดับทักษะนี่ดีมากจริงๆ!"

จากนั้นเขาก็หันความสนใจไปที่ทักษะการเต้นระดับผู้เชี่ยวชาญ

【ทักษะการเต้นระดับผู้เชี่ยวชาญ: ฝึกฝนเทคนิคการเต้นที่หลากหลายและแสดงบนเวทีเพื่อแสดงเสน่ห์อันน่าทึ่ง 】

เต้นงั้นหรอ?

หลินฟานพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

[บัตรคริติคอล 1 หยวน หลังจากใช้จ่าย 1 หยวน จะได้รับเงิน 100 ล้านหยวน 】

เกี่ยวกับสิ่งนี้ หลินฟานแค่มองแบบผ่านๆเท่านั้น เขาไม่ได้สนใจมันเท่าไหร่

รวมทั้งหมด…ที่ได้รับหลังจากจัดคอนเสิร์ต

หลินฟานได้รับหุ้นของอาลีกรุ๊ปขึ้นมา 5% อาคารสำนักงานระดับไฮเอนด์มูลค่า 5 พันล้านหยวน บริษัทบันเทิงขนาดใหญ่ คูปองที่ดิน 10,000 ตารางเมตร ทักษะการเต้นระดับผู้เชี่ยวชาญ บัตรคริติคอล 1 หยวน . …และเลเวลของระบบก็ได้รับการอัพเกรดขึ้นมาเป็นเวลเวล 7 แถมดวงตาแห่งความจริงของหลินฟานก็ได้รับการอัพเกรดเป็นดวงตาแห่งการมองเห็นที่แท้จริงอีกด้วย

ซึ่งสำหรับสิ่งเหล่านี้ที่หลินฟานได้รับ เขาใช้เงินไปเพียง 149 ล้านหยวนเท่านั้น!

นี่มันคุ้มสุดๆไปเลย!

"กริ๊ง!"

ในขณะนั้นเอง เสียงกริ่งที่คมชัดก็ดังขึ้นมา

ซึ่งคนที่อยู่นอกประตูก็คือชายที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว เขากำลังยืนถือกล่องอาหารระดับไฮเอนด์อยู่นอกประตูด้วยรอยยิ้ม

เมื่อเห็นเช่นนั้น...

หลินฟานก็เปิดประตูแล้วเดินออกไป

ชายคนนั้นกล่าวด้วยความเคารพ “ท่านครับ นี่คืออาหารเช้าที่คุณสั่ง”

"โอเค" หลินฟานตอบกลับ

จากนั้น ชายคนนั้นก็ก้มตัวลงเล็กน้อยและพูดว่า "ขอให้ทานอาหารอย่างมีความสุขนะครับ"

น้ำเสียงและการบริการของเขาดีมาก

“ตึก ตึก!”

ซึ่งก็ดูเหมือนว่าหลิงโหรวจะได้ยินเสียงพูดคุยระหว่างของพวกเขาสองคน เธอจึงค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าๆและเดินออกมาจากประตู

หลินฟานพูดว่า "คุณตื่นแล้วหรอ? อาหารเช้ามาถึงพอดีเลย เรามาทานอาหารกันเถอะ"

“โอเค...” หลิงโหรวตอบ

จากนั้น เธอกับหลินฟานก็มาที่โต๊ะและทำการเปิดกล่องอาหารระดับไฮเอนด์

ซึ่งหลังจากที่เห็นของน่าอร่อยในกล่องอาหารแล้ว หลิงโหรวก็กลืนน้ำลายทันที

ไข่เม่นทะเล หอยเชลล์ตัวใหญ่ โจ๊กรังนก โจ๊กทะเล ทาร์ตเห็ดทรัฟเฟิล เค้กคาเวียร์ เนื้อวากิว...

หลิงโหรวอดไม่ได้ที่จะถามว่า "นี่...อาหารเช้ากล่องนี้มันราคาเท่าไหร่หรอ?"

“ 30,000 กว่าหยวนมั้ง” หลินฟานตอบอย่างไม่มั่นใจ

30,000 กว่าหยวน...สำหรับมื้อเช้า! ?

ถึงแม้ว่าหลิงโหรวจะรู้อยู่แล้วว่าหลินฟานร่ำรวย แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงอยู่ดี

ต้องรู้ว่า…

ต่อเดือนเธอใช้เงินแค่ 3,000 หยวนเท่านั้นสำหรับเรื่องการกินอาหาร

หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ แค่ค่าอาหารเช้าวันนี้... ก็เท่ากับค่าอาหารเกือบทั้งปีของเธอ?

ซึ่งหลินฟานก็ไม่ได้สนใจท่าทางของหลิงโหรวเลย เขาหยิบโจ๊กรังนกมาชามหนึ่งแล้วยื่นให้หลิงโหรวและพูดว่า “ตอนนี้คุณน่าจะยังไม่หายดี กินของอุ่นๆก่อนน่าจะดีกว่านะ...”

“โอเค...ก็ได้” หลิงโหรวพูด

จากนั้น เมื่อหลิงโหรวได้ตักโจ๊กเข้าปาก เธอก็อุทานออกมาทันที “อร่อยมาก!”

หลินฟานยิ้มและพูดว่า "ถ้าเธอชอบก็กินเยอะๆเลยนะ"

"อื้ม!" หลิงโหรวพูด

อาหารเช้ามื้อนี้เป็นมื้อที่หลิงโหรวกินมากที่สุด และก็เป็นมื้อที่อร่อยที่สุดตั้งแต่เคยกินมา

ต้องรู้ว่า…

หลินฟานนั้นสั่งอาหารมาสำหรับผู้ชายสามคนกิน

แต่ในตอนนี้ มันไม่เหลือแม้แต่เศษอาหารเลย

จานทั้งจานว่างเปล่า อาหารทุกอย่างได้ลงไปอยู่ในท้องของหลิงโหรวทั้งหมด

"กริ๊ง!"

ในเวลานี้ โทรศัพท์มือถือของหลิงโหรวก็ดังขึ้นมา

“คุณหลิง สวัสดี ฉันคือหลี่เสี่ยวเฟย ผู้จัดการทั่วไปของบริษัทบันเทิงต้าฟาง” เสียงหญิงวัยกลางคนดังออกมาจากโทรศัพท์

ซึ่งสำหรับเรื่องแบบนี้ หลิงโหรวก็ได้พูดคุยมาหลายครั้งแล้ว

เธอจึงมีประสบการณ์อยู่บ้าง

ทำให้ตอนนี้ที่เธอรับสายอีกครั้ง เธอจึงไม่มีความตึงเครียดเหมือนกับตอนแรกเลย ทุกอย่างดูผ่อนคลายอย่างมาก

หลิงโหรวพูดว่า "สวัสดีค่ะ ผู้จัดการหลี่"

หลี่เสี่ยวเฟยกล่าวว่า "บริษัทบันเทิงต้าฟางของเราอยากได้ตัวคุณหลิง..."

ทุกอย่างที่เธอพูดออกมาเหมือนกับตัวแทนก่อนหน้านี้ของหลายๆบริษัท

หลิงโหรวกล่าวว่า "ขอบคุณสำหรับข้อเสนอดีๆของคุณ แต่ฉันขอคิดดูก่อนนะ"

หลี่เสี่ยวเฟยพูดต่อ " เรื่องนี้จำเป็นต้องได้รับการพิจารณาอย่างถี่ถ้วนจริงๆ ... แต่บริษัทของเราสามารถให้สัญญาระดับสูงกับคุณได้มากกว่าบริษัทอื่นแน่นอน ถ้าตัดสินใจได้แล้ว ... "

ทั้งสองคุยกันต่ออีกสองสามคำแล้วก็ได้วางสายกันไป

จากนั้น หลิงโหรวก็เปิดสมุดบันทึกในโทรศัพท์มือถือของเธอและค่อยๆจดข้อเสนอของบริษัทบันเทิงต้าฟางเอาไว้

ซึ่งต่อมา หลิงโหรวก็มองไปยังชื่อและแนวทางปฏิบัติของแต่ละบริษัทที่บันทึกเอาไว้ ในตอนนี้ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความคิดต่างๆมากมาย

และเมื่อเห็นแบบนั้น หลินฟานก็ถามขึ้น "เธอยังเลือกบริษัทบันเทิงไม่ได้อีกหรอ?"

หลิงโหรวส่ายหัวและพูดว่า “ไม่...”

“เธอคิดอย่างไรกับบริษัทบันเทิงซินเหม่ย?” หลินฟานถาม

"บริษัทบันเทิงซินเหม่ย เป็นบริษัทบันเทิงชั้นนำ 3 อันดับแรกของจีน! ดาราหนังแนวหน้าและนักร้องแถวหน้าอยู่ที่นั่นมากมาย ถ้าคิดเป็นสัดส่วนก็เกือบหนึ่งในสี่ของประเทศจีน ซินเหม่ยเป็นบริษัทที่ดี และเป็นบริษัทที่ฉันอยากร่วมงานมากที่สุด แต่ฉันคงทำอะไรไม่ได้ พวกเขาไม่ได้โทรมาหาฉัน...” หลิงโหรวพูดอย่างช่วยไม่ได้

หลินฟานกล่าวว่า "ทำได้สิ"

"อะไร?"