พลิกคว่ำ

ในขณะที่หลินฟานกำลังนอนหลับอย่างสบายๆ โลกคณิตศาสตร์ที่เงียบสงบมาสักพักก็ได้กลับมาครื้นเครงอีกครั้ง

ฟอรั่มคณิตศาสตร์ระหว่างประเทศ

[ เฮงหง ฉันเพิ่งตื่น ซึ่งทันทีที่ฉันตื่น ฉันก็พบว่าปัญหาการคาดเดาลูกเห็บได้รับการแก้ไขแล้ว... นี่ฉันฝันอยู่หรือเปล่า หรือว่าฉันหลับไปนานกว่าสิบปี มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย? 】

[พี่เจียง ขอแสดงความยินดีที่จะมาถึงปี 2050 】

[เหมิงเซิน โอ้ พระเจ้า! ที่ปรึกษาของฉันและฉันได้ศึกษาปัญหาลูกเห็บมาหลายปีแล้ว แต่พวกเราก็เพิ่งจะคืบหน้าไปได้แค่นิดเดียว ตอนนี้...มันถูกคลี่คลายแล้วงั้นหรอ? 】

[ไคซิน มีใครอ่านปัญหาการคาดเดาลูกเห็บในวารสารจบแล้วบ้าง? 】

[ปลาทอง ฉันอ่านจบแล้ว แต่ฉันไม่เข้าใจอะไรเลย มึนงงสุดๆ 】

[ฮวนเสว่เฟย มึนงง +1 】

[ เหลียงแสนซุย ฉันจำได้ ว่าหลินฟานคนนี้คือเดียวกับที่แก้ไขปริศนาของโจวและการคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่ 】

【หวู่หาง หัวสมองของเขาน่าจะอยู่เหนือพระเจ้า น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก! 】

[โบ พวกคุณคิดว่าเขาจะได้รับเหรียญฟีลดส์มั้ย? พวกคุณคิดว่าเขาจะได้รับรางวัลนี้หรือเปล่า? 】

[หยู่ไหลยี่ ได้รับสิ แน่นอนด้วย 】

…………

สหรัฐอเมริกา มหาวิทยาลัยเพรสตัน

ในตอนนี้ เอ็ดดี้แทบจะฝังหัวของเขาลงไปในวารสารพงศาวดารของคณิตศาสตร์

เจฟฟรีย์ที่อยู่ข้างๆยิ้มแล้วพูดว่า "ใจเย็นๆ ค่อยๆอ่านค่อยๆดูก็ได้ ไม่ต้องรีบหรอก"

ซึ่งเอ็ดดี้ก็ไม่ได้สนใจเจฟฟรีย์เลย เขาพูดพึมพัมกับตัวเอง " มันเป็นแบบนี้นี่เอง เขาสามารถใช้วิธีนี้คำนวณได้..."

ซึ่งเจฟฟรีย์เองก็ดูเหมือนว่าจะชอบท่าทางของเอ็ดดี้ในตอนนี้อย่างมาก รอยยิ้มของเขากว้างขึ้นไปอีก

จากนั้น หลังจากผ่านไปสักพัก เอ็ดดี้ก็ค่อยๆละสายตาจากวารสารและอุทานว่า "นักคณิตศาสตร์ชาวจีนคนนี้น่าทึ่งจริงๆ! เขาชื่อหลินฟานสินะ"

“หลังจากแก้ไขปัญหาใหญ่เช่นนี้แล้ว จะมีการจัดประชุมชี้แจงขึ้นหรือเปล่า”

เจฟฟรีย์กล่าวว่า "มันขึ้นอยู่กับองค์การคณิตศาสตร์โลก แต่... ฉันก็ไม่รู้ว่าหลินฟานจะเอายังไง เหมือนกัน เขาจะรายงานอยู่ที่จีนเหมือนเดิมหรือเปล่าก็ไม่รู้"

…………

อันที่จริง มันก็ได้เป็นไปตามที่เจฟฟรีย์คาดเอาไว้แล้ว เพราะองค์การคณิตศาสตร์โลกได้ส่งอีเมลโดยตรงไปยังมหาวิทยาลัยเจียงเป่ยทันทีหลังจากรู้ว่าการคาดเดาลูกเห็บได้รับการแก้ไข โดยหวังว่าใoครั้งนี้หลินฟานจะเดินทางมายุโรปเพื่อรายงาน 60 นาทีด้วย

…………

ซึ่งในตอนนี้ ตัวเอกของเหตุการณ์นี้ก็ยังคงนอนหลับอยู่บนโต๊ะอย่างสบาย

"กริ๊ง!"

แต่หลังจากที่เสียงกริ่งของมหาวิทยาลัยดังขึ้น หลินฟานก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา

และจากนั้น เมื่อหลินฟานกำลังจะเดินออกมาจากห้องเรียน ที่ปรึกษาเหยาตง คณบดีหูชวน และคนอื่นๆ ต่างก็ปรากฏตัวขึ้นมาอยู่ที่หน้าประตู

หูชวนยิ้มและกล่าว "นักศึกษาหลินฟาน ขอแสดงความยินดีที่สามารถแก้ไขปัญหาลูกเห็บได้!"

หลินฟานดูเหมือนว่าจะยังไม่ตื่นดี เขาโบกมือแล้วพูดว่า "มันก็เป็นแค่คำถามธรรมดานั่นแหละ"

ซึ่งน้ำเสียงของเขาที่พูดออกไปนั้นผ่อนคลายอย่างมาก ราวกับว่านั่นเป็นคำถามง่ายๆอย่าง '1+1=2'

หลังจากพูดจบ หลินฟานก็ก้าวไปข้างหน้าต่อ

หูชวนจึงไม่ลังเลอีกต่อไปและรีบพูดว่า "องค์กรคณิตศาสตร์โลกได้ส่งอีเมลมาที่มหาวิทยาลัย เขาต้องการเชิญนายให้ไปที่ยุโรปเพื่อจัดทำรายงาน 60 นาทีเกี่ยวกับปัญหาการคาดเดาลูกเห็บ"

หลินฟานขดริมฝีปากของเขาและพูดว่า "ทำไมต้องมีการประชุมรายงานอะไรแบบนั้นด้วย คุณไปบอกพวกเขาให้หน่อย ว่าถ้าอยากฟังรายงาน ก็ให้มาฟังที่เจียงเป่ย"

หลังจากพูดจบ หลินฟานก็เดินหายไปทันที

วันนี้ทั้งวัน ที่มหาวิทยาลัยเจียงเป่ยและแวดวงคณิตศาสตร์ทั้งหมด... มีการพูดคุยอย่างตื่นเต้นเกี่ยวกับคำตอบของปัญหาการคาดเดาลูกเห็บ

แต่เจ้าตัวที่เป็นคนตอบปัญหานั้นไม่สนใจอะไรเลย หลินฟานใช้ชีวิตเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น

จากนั้น หลังจากที่เลิกเรียนในช่วงบ่าย หลินฟานก็ขับรถบิ๊กจีไปยังปานหลงวิลล่า

“บูม!”

ในระยะไกล... มีเสียงคำรามของเครื่องยนต์ดังขึ้นมา และก็ปรากฏเงาของรถสองคันที่กำลังวิ่งอยู่บนท้องถนนอย่างรวดเร็ว

ซึ่งตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าแลนด์โรเวอร์จะอยู่ข้างหน้า และมีโฟล์คสวาเกนที่อยู่ด้านหลังไล่ตามมาติดๆ

แต่ทันใดนั้นเอง จู่ๆเด็กก็ปรากฏตัวขึ้นมาอยู่ข้างหน้าของรถโฟล์คสวาเกน เพื่อหลีกเลี่ยงอันตราย รถโฟล์คสวาเกนจึงเหยียบเบรกทันที

แต่อย่างไรก็ตาม ความเร็วของรถที่เธอขับมานั้นมันเร็วจนหยุดเอาไว้ไม่อยู่ เธอจึงหักพวงมาลัยออกไป ซึ่งมันก็ไปชนกับเกาะกลางถนน และรถทั้งคันก็พลิกคล้ำกลิ้งไปกับพื้น

เมื่อเห็นเช่นนี้

หลินฟานก็รีบเหยียบคันเร่งและตรงไปจอดที่ด้านข้างของรถโฟล์คสวาเกนทันที

ซึ่งนี่ไม่ใช่เพราะว่าเขาชอบดูความตื่นเต้น แต่เขารู้จักเจ้าของรถคันนี้ เธอคือสาวงาม หลางหลู่!

นี่คือผู้หญิงที่มีความยุติธรรม

ไม่นานมานี้ ในตอนที่หลินฟานกำลังทำภารกิจการเป็นนักขับดีดี้ เขาถูกชายหัวโล้นเอามีดจี้เพื่อหวังจะปล้น และก็เป็นเธอที่เข้ามาช่วยหลินฟานเอาไว้

ซึ่งก็แน่นอน แม้ว่าจะไม่มีเธอ หลินฟานที่มีทักษะการโจมตีที่สวยงามคงไม่มีทางเสร็จโจรกระจอกแบบนั้นง่ายๆอยู่แล้ว

แต่อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์นี้ก็ทำให้หลินฟานรู้สึกประทับใจในความงามของเธอ

และเมื่อเห็นรถของเธอคว่ำ จึงเป็นธรรมชาติที่หลินฟานจะรีบเข้าไปช่วยเหลือ

ในเวลาเดียวกัน เขาก็แอบคิดในใจ หรือว่านี่กำลังถ่ายรายการทีวีอะไรอยู่หรือเปล่า?

"กึก!"

ในขณะนั้นเอง รถโฟล์คสวาเก้นที่คว่ำอยู่กับพื้นก็ค่อยๆเปิดประตูออกมา และหวางลู่ก็ปีนออกมาจากรถด้วยความยากลำบาก

หลินฟานถามขึ้น "คุณโอเคดีไหม"

หลังจากที่หวางหลู่เห็นหลินฟาน เธอก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

นั่นคงเป็นเพราะเธอไม่คาดคิดว่าจะได้มาเจอกับหลินฟานที่นี่ตอนนี้

แต่หลังจากนั้นไม่นาน หวางลู่ก็จ้องไปยังบิ๊กจีที่อยู่ข้างๆ จากนั้นก็นำบัตรประจำตัวของเธอออกมาและพูดอย่างเร่งรีบว่า “นี่เป็นเหตุฉุกเฉิน ขอยืมรถก่อน!”

เมื่อพูดจบ เธอก็ลุกขึ้นและเดินตรงไปที่รถทันที

แต่อย่างไรก็ตาม หลังจากที่รถพลิกคว่ำ ดูเหมือนว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บสาหัสที่ขาของเธอ เธอจึงเดินขากะเผลกไปขึ้นรถ

หลินฟานอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวและพูดว่า "เดี๋ยวฉันขับให้เอง"

หลังจากพูดจบ เขาก็พยุงเธอไปขึ้นรถและนั่งลงบนตำแหน่งคนขับ

ซึ่งทันทีที่หวางหลู่นั่งลงบนเบาะ เธอก็รีบพูดออกมาทันที "ขับตามไปให้เร็วที่สุด"

จากนั้น เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรออกก่อนจะพูด "รถของฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่ถนนตะวันออกเฉียงใต้ ช่วยมาจัดการให้ที"

หลังจากที่เธอวางสาย เธอก็กดโทรออกไปอีกเบอร์แล้วกล่าว "ผู้ร้ายน่าจะไปที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 107 เอาคนไปดักไว้ตรงนั้นที!"

“บูม!”

ในขณะนั้นเอง หลินฟานก็สตาร์ทรถและเหยียบคันเร่งอย่างรุนแรง

และทันใดนั้น รถทั้งคันก็ส่งเสียงคำรามออกมาราวกับสัตว์ร้าย

เพียงแค่ไม่กี่วินาที ความเร็วของบิ๊กจีก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

100 หลา!

120 หลา!

150 หลา!

…………

เมื่อเห็นสิ่งนี้...

แม้แต่หวางลู่ที่เป็นคนเยือกเย็นอยู่ตลอดก็อดไม่ได้ที่จะมีหยาดเหงื่อเย็นปรากฏขึ้นมาบนหน้าผากของเธอ

เธออดไม่ได้ที่จะพูดว่า "คุณหลิน ใส่ใจเรื่องความปลอดภัยหน่อยนะ ความปลอดภัยต้องมาเป็นอันดับแรก"

ซึ่งก็ไม่แปลกใจเลยที่เธอจะพูดแบบนี้

เพราะว่านี่ไม่ใช่ทางหลวง แต่เป็นถนนในเมือง!

บนถนนในเมือง หากขับด้วยความเร็วระดับนี้ล่ะก็ ถ้าเกิดมีรถติดอยู่ข้างหน้า และไม่สามารถเบรกได้ทัน มันคงไม่จบที่รถพลิกคว่ำแน่ๆ... มันคงจบที่การเสียชีวิตอย่างแน่นอน!

"งั้นหรอ ได้สิ"หลินฟานตอบกลับ

แต่ถึงจะตอบไปแบบนั้น เขาก็ไม่ได้ลดความเร็วลงเลย ตรงกันข้าม เขาเร่งความเร็วขึ้นไปอีก

160 หลา!

170 หลา!

…………

คิ้วของหวางลู่กระตุกขึ้นด้วยความหวาดกลัว

ไหนบอกว่าได้สิไง นี่คุณเร่งความเร็วขึ้นไปอีกไม่ใช่หรอ?