ปัญหาที่คนทั้งโลกไม่สามารถแก้ไขได้

ในห้องวีไอพี 6 บนชั้น 66 ของโรงแรมเอ็มเพอเรอร์ โต๊ะอาหารขนาดใหญ่ได้เต็มไปด้วยอาหารอันโอชะมากมาย

และด้วยตามคำร้องขอของประธานต้าหม่า...

หลินฟานจึงได้นั่งที่หัวโต๊ะ หานเทียนนั่งอยู่ทางด้านซ้าย และต้าหม่านั่งอยู่ทางด้านขวา

ส่วนผู้บริหารคนอื่นๆก็นั่งเรียงต่อๆกันไป

จากนั้น ในเวลานี้ ประธานต้าหม่าก็พูดว่า "ผมมีความสุขมากเลยที่ได้ทานอาหารเย็นร่วมกับคุณหลินและคุณหาน เพื่อเป็นการให้เกียรติ ผมขอเสนอตัวดื่มไวน์ให้คุณทั้งสองคนก่อน!"

หลินฟานกับหานเทียนหยิบแก้มไวน์ขึ้นมาและพูดว่า "ต้าหม่า คุณสุภาพเกินไปแล้ว เรามาดื่มพร้อมกันเถอะนะ"

“เป๊ง!”

หลังจากดื่มไวน์หนึ่งแก้ว บรรยากาศในห้องก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

ซึ่งในจินตนาการของผู้คน คนที่รวยอย่างประธานต้าหม่านั้นน่าเกรงขามจนไม่กล้าที่จะเข้าไกล้

แต่……

ในเวลานี้ ประธานต้าหม่าที่น่าเกรงขามผู้นั้นกับพูดคุยกับหลินฟานและหัวเราะออกมาอย่างสะใจ...

ราวกับว่าเขาเป็นเพียงแค่พลเรือนธรรมดาที่สามารถเข้าถึงได้อย่างง่ายดาย

หลังจากดื่มไวน์หลายแก้วติดต่อกัน ต้าหม่าก็เปิดปากของเขาและเริ่มพูดถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของการเดินทางมาที่เจียงเป่ยในครั้งนี้

"คุณหลิน เมื่อไม่กี่วันก่อนนี้ จากเดิมที่คุณถือหุ้นอยู่ 5% คุณก็ได้เพิ่มหุ้นของอาลีกรุ๊ปขึ้นมาอีก 5% ทำให้ตอนนี้... คุณได้กลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของอาลีกรุีปในประเทศจีน คุณอยากจะแนะนำอะไรหรือเปล่าครับ?”

ซึ่งทันทีที่ประโยคนี้ถูกพูดออกมา...

จากเดิมที่ทุกคนในห้องยังคงพูดคุยกันอยู่ก็เงียบลงทันที

เพราะในที่สุด เหล่าผู้บริหารของอาลีกรุ๊ปก็เข้าใจสักที ว่าทำไมต้าหม่าถึงได้ทำตัวสุภาพกับหลินฟานขนาดนี้

เพิ่มหุ้นขึ้นมาอีก 5%!

เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดในอาลีกรุ๊ปของประเทศจีน!

พวกเขารู้ดีถึงมูลค่าทางตลาดของอารีย์กรุ๊ป และพวกเขาก็รู้ดีว่าต้องใช้พลังงานเท่าไรถึงจะมาอยู่ในระดับนี้ได้!

ชายหนุ่มตรงหน้าของพวกเขา... น่ากลัวเกินไปแล้ว?

ซึ่งในตอนนี้ หานเทียนเองก็รู้สึกประหลาดใจอย่างมากเมื่อได้ฟังคำพูดของต้าหม่า

เพราะถึงเธอจะรู้ว่าหลินฟานนั้นร่ำรวย แต่เธอก็ไม่คิดว่าจะรวยถึงขั้นนี้

…………

เมื่อเห็นท่าทางของเหล่าผู้บริหาร หลินฟานก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา จากนั้นเขาก็พูดว่า "ฉันรู้ถึงความยิ่งใหญ่ของอาลีกรุ๊ปนะ แต่ฉันก็เป็นคนที่มีเรื่องให้ต้องทำอยู่ตลอดน่ะสิ"

“ดังนั้นแล้ว ก็เอาแบบเดิมนั่นแหละ ฉันรอรับแค่เงินปันผลก็พอ ฉันไม่สนเรื่องกิจการของอาลีกรุ๊ปเท่าไหร่ และฉันก็เชื่อว่าคุณจะทำให้อาลีกรุ๊ปดีขึ้นได้อย่างแน่นอน”

หลังจากได้ยินเช่นนี้ ประธานต้าหม่าก็ดีใจอย่างมาก เพราะเป้าหมายของเขาได้บรรลุแล้ว!

ซึ่นในขณะเดียวกันนั้น มันก็ทำให้บรรยากาศในห้องได้กลับมารื่นเริงอีกครั้ง

และหลังจากที่พวกเขากินอาหารและพูดคุยกันมาอย่างยาวนาน ตอนนี้ก็เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว

ซึ่งก็ดูเหมือนว่าเหล่าผู้บริหารของอาลีกรุ๊ปและประธานต้าหม่านั้นจะดื่มไวน์ไปเยอะมาก

ทำให้เมื่องานเลี้ยงสิ้นสุดลง พวกเขาทุกคนจึงยังนอนอยู่ที่โต๊ะ

แต่หลินฟานนั้นมีทักษะยอดนักดื่ม เขาสามารถดื่มได้เป็นพันถ้วยหรือพันแก้ว ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่มีอาการมึนเมาเลย

แต่อย่างไรก็ตาม หานเทียนก็ยืนยันที่จะช่วยพยุงเขาขึ้นรถและมุ่งหน้ากลับบ้าน

ซึ่งในตอนนี้ อาจจะเป็นเพราะไม่มีใครอยู่ในห้อง เธอเลยรู้สึกเบื่อๆนิดหน่อย

หานเทียนจึงนั่งมองไปที่ใบหน้าแสนหล่อเหลาของหลินฟาน และใบหน้าที่สวยงามของเธอก็ค่อยๆแดงขึ้น จากนั้นเธอก็กระโจนเข้าหาหลินฟานโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ...

o(￣ε￣*)

(*￣3)(ε￣*)

?(ˉ﹃ˉ?)

…………

อาคารทั้งหลังเริ่มสั่นสะเทือน จนกระทั่งถึงเช้าของวันรุ่งขึ้น มันจึงค่อยๆหยุดลง

ในตอนนี้ หลังจากที่หลินฟานรับประทานอาหารเช้ากับหานเทียนจนเสร็จ เขาก็ขับรถบิ๊กจีไปยังมหาวิทยาลัยเจียงเป่ย

ซึ่งเมื่อเขามาถึงมหาวิทยาลัยเจียงเป่ย ป้ายแบนเนอร์สีสดใสอันใหญ่ตระหง่านตาก็ปรากฏขึ้นมา

"ขอแสดงความยินดีอย่างยิ่งกับหลินฟาน นักศึกษาของมหาวิทยาลัยเจียงเป่ย ที่สามารถแก้ไขปัญหาการคาดเดาลูกเห็บได้"!

"ขอแสดงความยินดีกับบทความของหลินฟานที่ได้ตีพิมพ์ลงในวารสารพงศาวดารของคณิตศาสตร์"!

หลินฟานตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเริ่มนึกขึ้นมาได้ ว่าเขานั้นได้แก้ไขปัญหาการคาดเดาลูกเห็บไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

และก็ได้บอกให้อาจารย์เทียนเถียนเอาไปลงในวารสารในชื่อของเธอ

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า อาจารย์เทียนเถียนน่าจะไม่ได้ฟังในสิ่งที่หลินฟานพูดเลย เธอใส่ชื่อของเขาลงไป ไม่ใช่ชื่อของเธอ

เกี่ยวกับเรื่องนี้...

หลินฟานไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เขาเดินตรงไปที่ห้องเรียนตามปกติ

ซึ่งในเวลาเดียวกัน ก็กำลังมีการอภิปรายมากมายเกิดขึ้นในห้องเรียน

“พวกนายเห็นหรือยัง ว่าชื่อของพี่ฟานถูกตีพิมพ์ลงใน "พงศาวดารของคณิตศาสตร์"!

"แต่ประเด็นมันไม่ใช่จบลงแค่ได้ตีพิมพ์ลงในพงศาวดารของคณิตศาสตร์เท่านั้นนะ เพราะประเด็นหลักก็คือพี่ฟานนั้นได้แก้ไขปัญหาการคาดเดาลูกเห็บ! นี่มันบ้ามาก เขาแก้ปัญหาระดับโลกได้อีกแล้ว!"

“หัวของพี่ฟาน มันเติบโตมาจากการกินอะไรเข้าไป?”

…………

"ตึก ตึก!"

ในขณะนั้นเอง เมื่อหลินฟานเดินเข้ามาในห้องเรียน เสียงทั้งหมดก็เงียบลงในทันที

ทุกคนจับจ้องไปที่หลินฟาน

เมื่อเห็นสิ่งนี้...

หลินฟานก็อดไม่ได้ที่จะหยุดนิ่งและคิดอยู่ในหัว ฉันเข้าผิดห้องงั้นหรอ?

หลังจากคิดแบบนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองย้อนกลับไปที่เลขของห้องเรียน

มันก็ถูกต้องหนิ!

ทันใดนั้นเอง ซงหยี่ที่นั่งอยู่แถวหลังสุดก็ยืนขึ้นและโบกมือให้กับหลินฟาน "พี่ฟาน มานี่สิ!"

ซึ่งเมื่อหลินฟานได้ยินเสียงของซงหยี่ เขาก็เดินไปอย่างสบายๆ

จากนั้นซงหยี่ก็อดไม่ได้ที่จะพูด “พี่ฟาน พี่แก้ไขปัญหาลูกเห็บได้จริงหรอ?”

"ใช่" หลินฟานตอบแบบไม่คิดอะไร

แต่ทันทีที่หลินฟานตอบแบบนี้ออกมา ทั่วทั้งห้องเรียนก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมาทันที

“เป็นพี่ฟานจริงๆ!”

“พี่ฟานสุดยอดมาก!”

“โคตรพี่ฟาน!”

ในตอนแรก...

เพื่อนร่วมชั้นทั้งหมดกำลังพูดคุยและสงสัยว่าชื่อของ "หลินฟาน" ที่ติดอยู่บนป้ายมหาวิทยาลัยนั้นใช่หลินฟานจากชั้นเรียนของพวกเขาหรือเปล่า

ซึ่งในตอนนี้ ความสงสัยเหล่านั้นก็ได้ถูกปัดเป่าไปหมดแล้ว...

และเมื่อคนคนนั้นเป็นเพื่อนของพวกเขา พวกเขาจะอดที่จะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร? !

แต่อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้การแสดงออกของหลินฟานก็ยังคงเหมือนเดิมและไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เลย

แถมเขายังหาวออกมาอีก

จากนั้น หม่าจงที่อยู่ข้างๆก็รีบถาม “พี่ฟาน พี่เริ่มศึกษาการคาดเดาลูกเห็บตั้งแต่เมื่อไหร่หรอ?”

“อาทิตย์ที่แล้วเหรอ” หลินฟานกล่าว

อาทิตย์ที่แล้ว?

หม่าจงเปิดปากของเขา แต่ไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไร

ศึกษาเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว และสามารถแก้ไขได้ในสัปดาห์นี้งั้นหรอ?

นี่มันปัญหาที่คนทั้งโลกไม่สามารถแก้ไขได้นะ!

อย่างไรก็ตาม……

เขาไม่รู้ว่าหลินฟานศึกษาและแก้ไขปัญหาการคาดเดาลุกเห็บในวันเดียวกัน

ถ้ารู้เขารู้ล่ะก็ ไม่รู้เลยว่าเขาจะเป็นยังไง

"กริ๊ง!"

จากนั้น หลังจากเสียงกริ่งดังขึ้น ศาสตราจารย์เฒ่าผมหงอกก็ค่อยๆเดินเข้ามาพร้อมกับชายตามองหน้าของนักศึกษาทุกคน

ซึ่งเมื่อเขาเห็นใบหน้าของหลินฟาน ดวงตาของเขาก็หยุดนิ่งไปสองสามวินาที

แต่อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องอื่นเลย เขาเริ่มสอนหลักสูตรของวันนี้ในเวลาต่อมาโดยทันที

ซึ่งในตอนนี้ หลินฟานก็ง่วงอย่างมากอยู่แล้ว นั่นเป็นเพราะว่าเมื่อคืนนี้เขาไม่ได้นอนเลย ทำให้เมื่อเขาต้องมาฟังอาจารย์เฒ่าที่พูดอย่างช้าๆเหมือนกับกำลังร้องเพลงกล่อมเด็กอีก เขาก็ผล็อยหลับไปบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว

และเมื่อศาสตราจารย์เฒ่าจ้องมองไปยังหลินฟานที่กำลังหลับใหล

ไม่เพียงแต่ไม่โกรธเท่านั้น แต่ดวงตาของเขายังเต็มไปด้วยความชื่นชม ถึงหลินฟานจะสามารถแก้ไขปัญหาลูกเห็บได้แล้วก็ตาม เมื่อคืนนี้เขาก็ยังคงศึกษาอย่างหนักอีก!

ในขณะนั้นเอง สายลมแรงๆก็พัดเข้ามาผ่านทางหน้าต่าง

และสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาก็คือ ศาสตราจารย์เฒ่าค่อยๆเดินลงจากโพเดียมและนำเสื้อคลุมมาสวมให้หลินฟาน