โชคลาภที่คาดไม่ถึง

อี้เทียนสิงเปิดใช้งานดวงตาหยินหยางโดยกำเนิดของเขา และในชั่วพริบตานั้น ลมปราณหยินก็ถูกดึงออกมาจากร่างกายของเฉินเสวี่ยโหรว และเข้าไปในดวงตาหยินหยางของเขาทันที

"หนาวมาก!!"

เฉินเสวี่ยโหรวรู้สึกว่าร่างกายของเธอเย็นยะเยือกไปชั่วขณะ อากาศเย็นแบบนั้นน่ากลัวเกินไป ราวกับว่าฤดูหนาวได้ตกลงมาในวันที่หกของปฏิทินจันทรคติ ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกทำให้ร่างกายของเธอสั่นเทา อย่างไรก็ตาม ความเย็นก็ถูกขจัดออกไปอย่างรวดเร็ว เธอได้เห็นว่าดวงตาของอี้เทียนสิงเปลี่ยนเป็นสีดำและสีขาว รูม่านตาของเขามีแรงดึงดูดที่ไม่รู้จบ ราวกับว่าเธอสามารถมองเห็นภาพหยินหยางสีดำและสีขาวอันลึกลับภายในร่างกายของเขา

ในชั่วพริบตา ความหนาวเย็นรอบกายของเธอก็หายไปจนหมดสิ้น และกลายเป็นปกติทันที

ใบหน้าซีดของเธอค่อยๆ แดงขึ้นทีละเล็กทีละน้อย

“เอาล่ะ ผมเอาลมปราณหยินออกจากร่างกายคุณแล้ว มันจะไม่ส่งผลกระทบต่อคุณมากนัก ตอนนี้ผมจะไปดูหลุมนั่นก่อน คุณอยู่ที่นี่ และอย่าออกไปไหนไกลล่ะ" อี้เทียนสิงเห็นว่าใบหน้าของเฉินเสวี่ยโหรวฟื้นตัวแล้ว ก็บอกกล่าวทันที

ดวงตาหยินหยางโดยกำเนิดของเขาหากบอกว่ามันคือความสามารถของขอบเขตเทวลิขิต พลังพิเศษที่ถูกปลุกขึ้นมาตั้งแต่กำเนิดนี้ไม่จำเป็นต้องได้รับการฝึกฝนเลย มันสามารถเปิดใช้งานได้เอง เขาไม่จำเป็นต้องบ่มเพาะถึงขอบเขตเทวลิขิตก็สามารถปลดปล่อยพลังอันยิ่งใหญ่ได้

ก่อนหายนะ สังคมปัจจุบันเรียกพวกเขาว่าผู้ปลุกพลัง

ผู้ปลุกพลังเหล่านี้คือคนที่ปลุกพลังพิเศษโดยกำเนิดในร่างกายของพวกเขาได้

ผู้ปลุกพลังโดยกำเนิดเป็นเหมือนกับอี้เทียนสิงนั่นเอง เขามีดวงตาหยินหยางโดยกำเนิดตั้งแต่ลืมตาดูโลกแล้ว การปลุกพลังที่ได้มาจากเกิดขึ้นหลังคลอดโดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ เฉพาะผู้ที่มีพลังพิเศษโดยกำเนิดเท่านั้นที่สามารถเปิดใช้งานได้โดยทันที คนธรรมดาที่ไม่มีพลังพิเศษโดยกำเนิดเหล่านี้หลังคลอด พวกเขาจำเป็นต้องฝึกฝนและใช้วิธีการพิเศษบางอย่างในการปลุกพวกมัน

ตัวอย่างเช่น เวทมนตร์บางอย่าง พิธีกรรมชาแมน เทคนิคเต๋า และอาคม

เพื่อให้พลังพิเศษโดยกำเนิดถูกปลุกให้ตื่นขึ้น มันจำเป็นต้องได้รับการกระตุ้น ตราบใดที่ยังมีพลังพิเศษโดยกำเนิดอยู่ในร่างกาย มันจะสามารถถูกปลุกให้ตื่นขึ้นได้

พวกเขาจะได้รับความสามารถในการควบคุมไฟ สายฟ้า และอื่นๆ

นี่คือพรสวรรค์

ในทางกลับกัน อี้เทียนสิงได้ฝึกฝน [ดวงตาหยินหยางโดยกำเนิด] ถึงระดับหนึ่งแล้ว จำนวนโซ่หยินหยางที่เขาสร้างเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และพลังของมันก็พัฒนาอย่างต่อเนื่องเช่นกัน

อี้เทียนสิงมั่นใจมากว่ามีคนจำนวนมากที่มีความสามารถพิเศษโดยกำเนิดในโลกทั้งใบนี้จำนวนไม่น้อย เขาเคยเห็นชายผู้มีพลังจิตอันทรงพลังที่ใช้ดาบต่อสู้กับนักเวทย์ผู้ใช้ไฟมาก่อน การต่อสู้ครั้งนั้นค่อนข้างรุนแรง

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเรื่องราวที่ผ่านมานานแล้ว

อี้เทียนสิงรีบวิ่งไปที่ตำแหน่งของหลุมนั่นโดยไม่ลังเลเลย

ทหารหยินฉวยโอกาสฆ่าสัตว์ประหลาดทั้งหมดที่อยู่รอบๆ ไปแล้ว พวกมันทั้งหมดล้มลงและศพของพวกมันก็กระจัดกระจายอยู่บนพื้น สัตว์ประหลาดและสัตว์ดุร้ายที่อยู่รายรอบต่างก็ล่าถอยออกไป นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุด และไม่มีสัตว์ผระหลาดตัวใดหยุดเขาได้

อี้เทียนสิงรวดเร็วอย่างมาก

วิ่งตรงไปหนึ่งร้อยเมตร และในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ เขาก็พุ่งตรงเข้าไปในหลุมลึกแล้ว

มีซากศพอยู่ทุกที่

นอกจากนี้ยังมีไข่มุกแห่งความปรารถนาลอยอยู่เหนือซากศพพวกนั้น บ้างก็สีขาว บ้างก็สีน้ำเงิน นอกจากนี้ยังมีลูกบอลเรืองแสงที่บรรจุสิ่งของทุกประเภทอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม อี้เทียนสิงไม่ได้หยุดแม้แต่น้อย เป้าหมายของเขาคือสมบัติหายากเสมอ ทหารหยินไม่ได้เอามันไป แม้แต่ภายในหมอกพลังงานหยินก็ยังมีแสงอันเปล่งประกายของสมบัติที่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

หวือ!!

เขารีบเดินไปที่ลูกบอลเรืองแสงที่มีสมบัติหายากนั่นทันที เขาคว้ามันไว้ในมือและยัดมันลงไปในกระเป๋าที่ด้านหลังโดยไม่ลังเลใดๆ

“สมบัติหายากชิ้นที่สองอยู่ในมือแล้ว”

หัวใจของอี้เทียนสิงสงบลงทันที สมบัติหายากชิ้นที่สองอยู่ในมือของเขาแล้ว เป้าหมายของเขาในครั้งนี้สำเร็จแล้ว ตอนนี้เขาสามารถสนใจสิ่งอื่นได้แล้ว ซึ่งมันจะเป็นรางวัลเพิ่มเติม

"ดูเหมือนว่าครั้งนี้ฉันจะได้โชคลาภก้อนโตจริงๆ"

อี้เทียนสิงมีความสุขมาก ในขณะที่เขามองไปที่ซากศพของสัตว์ประหลาดที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น เขาไม่ต้องต่อสู้เพื่อให้ได้ไข่มุกแห่งความปรารถนามากมายเลย นี่เป็นลาภลอยมหาศาลแล้ว ถ้าเขาต้องต่อสู้ด้วยตัวเอง ใครจะรู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนในการทำเช่นนั้นกันล่ะ

โดยไม่ลังเลใดๆ เขารีบหยิบไข่มุกแห่งความปรารถนาขึ้นมาทีละลูก และแม้แต่ลูกบอลแห่งแสงทีละลูกโดยไม่ลังเลใดๆ

นี่เป็นโชคที่เขาได้มาฟรีๆ

อี้เทียนสิงไม่มีเวลาแม้แต่จะนับพวกมัน เขาเพียงแค่หยิบจับอะไรก็ได้ที่เขาเห็นและรู้สึกปลื้มปิติในหัวใจของเขา

"เอาล่ะ กลับกันเถอะ"

หลังจากเก็บสมบัติทั้งหมดโดยเร็วที่สุด เขาก็กลับไปที่เดิมและพูดกับเฉินเสวี่ยโหรว

"ได้เลย!!"

เฉินเสวี่ยโหรวตกลงโดยไม่ลังเล

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ซึ่งมีโศกนาฏกรรมและสัตว์ประหลาดเกิดขึ้นในทุกที่ การอยู่เคียงข้างอี้เทียนสิงจะปลอดภัยที่สุด เมื่อมีโอกาสแล้ว เธอจะละทิ้งฟางช่วยชีวิตนี้ได้อย่างไร?

ทั้งสองรีบเดินทางกลับทันที ระหว่างทาง ตราบใดที่มีสัตว์ประหลาดไม่มากเกินไป อี้เทียนสิงจะฆ่าพวกมันโดยไม่ลังเล เขายังดึงวิญญาณของพวกมันออกมาขัดเกลา เปลี่ยนพวกมันให้เป็นส่วนหนึ่งของโซ่หยินหยาง

แต่ในระหว่างการเดินทาง อีกาก็ร้องโหยหวนดังมาจากอากาศ เสียงร้องนี้แหลมเล็กส่งความเย็นยะเยือกไปทั่วแผ่นหลังของอี้เทียนสิง แม้แต่อารมณ์ของเขาก็ค่อนข้างปั่นป่วน

"ซ่อนตัวเร็ว!"

อี้เทียนสิงตกใจและตื่นตระหนกอย่างมาก ความรู้สึกถึงอันตรายบางอย่างปรากฏขึ้นในใจของเขา เขาดึงเฉินเสวี่ยโหรวไปซ่อนที่เชิงกำแพงใกล้ๆ โดยไม่ต้องคิดเลย

จากนั้นเขาจึงมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

ทั้งหมดที่เขาเห็นคือฝูงอีกาที่มีขนาดตัวใหญ่มากปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเหนือเมืองเหมือนเมฆสีดำ

"อีกา? อีกาจะใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง?" เฉินเสวี่ยโหรวปิดปากของเธอด้วยความตกใจ และพึมพำกับตัวเองอย่างเงียบๆ ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

อีกาแต่ละตัวตัวใหญ่เท่าลูกวัว เมื่อกางปีกออกจะมีความยาวอย่างน้อยสามถึงสี่เมตร ขนของพวกมันเป็นสีดำและแวววาว ดวงตาของพวกมันเย็นชาและไร้ความรู้สึก

ยากที่จะบอกได้ว่ามีอีกากี่ตัว เมื่อรวมกันพวกมันเหมือนเมฆมืดปกคลุมท้องฟ้าและบดบังดวงอาทิตย์ไป แสงทั้งหมดหายไปในทันที

"อย่าเข้ามา!!"

บนถนน ชายคนหนึ่งกำลังวิ่งหนีโดยมีหมาป่าแปดถึงเก้าตัววิ่งไล่ตามเขา หมาป่ามีขนาดเท่าลูกวัว ดุร้ายและน่ากลัว แต่ในขณะที่เขาวิ่ง เขาก็ดึงความสนใจจากอีกาทันที

ลำแสงสีดำสองดวงส่องประกายในดวงตาของอีกาตัวหนึ่ง จากนั้นชายคนนั้นก็กรีดร้องและล้มลงกับพื้น เขาไม่มีสัญญาณของชีวิตอีกต่อไป

“อีกาพวกนี้กินวิญญาณ! นี่คืออีกายมโลก อีกามรณะ!"

อี้เทียนสิงสามารถเห็นได้ว่าในขณะที่ชายคนนั้นตาย วิญญาณของเขาก็ถูกดึงออกมาโดยพลังที่มองไม่เห็นและบินไปหาอีกาตัวนั้น มันถูกกลืนหายไปในอึกเดียวเหมือนอาหารจานเด็ด ดิ้นรนอย่างไรก็หนีไม่พ้น

โบร๋วววว!!

เมื่อหมาป่าเห็นอีกาก็ส่งเสียงหอนและวิ่งหนีไปโดยหดหางของพวกมัน

แต่ในฝูงอีกา ดวงตาของอีกาสองสามตัวก็เป็นประกายอีกครั้ง และหมาป่าก็ล้มลงกับพื้นอย่างแข็งทื่อทันที

วิญญาณหมาป่าถูกกลืนกินทีละตัวทีละตัว

ดวงเนตรกลืนกินวิญญาณ!

ตามบันทึกโบราณ อีกาชนิดนี้คืออีกามรณะในตำนานซึ่งเป็นตัวแทนแห่งความตาย พลังพิเศษของมันนั้นคือจ้องมองแห่งความตาย หากมีมันจ้องมองไปที่ใคร พวกเขาจะต้านทานไม่ได้และจะตายทันที

อีกามรณะเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่จะปรากฏตัวในช่วงที่เกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่เท่านั้น เมื่อกลิ่ยอายแห่งความคลั่งแค้นและความตายแข็งแกร่งถึงขีดสุด พวกมันจะกินวิญญาณและดูดซับกลิ่นอายแห่งความตาย

หนึ่งตัวก็น่ากลัวพอแล้ว นับประสาอะไรกับพวกมันเป็นฝูงเช่นนี้กันล่ะ...

เมื่อเทียบกับอีกามรณะแล้ว ก็อบลินและสัตว์ประหลาดตัวอื่นๆ นั้นไม่ควรค่าให้กล่าวถึงเลยสักนิด

ในช่วงเวลานี้มันเป็นหายนะครั้งใหญ่จริงๆ แม้แต่อีกามรณะก็ยังปรากฏตัว

ใครจะรู้ว่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเช่นใดจะถือกำเนิดขึ้นอีก...

"ตอนนี้เราจะทำอย่างไรดี?" ใบหน้าของเฉินเสวี่ยโหรวเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอได้เห็นความแปลกประหลาดของอีกามรณะด้วยตาของเธอเอง ต่อหน้าพวกมัน เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอจะตายได้อย่างไร มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

“เดี๋ยวก่อน เราออกไปไม่ได้อย่างแน่นอน ถ้าอีกามรณะเจอเรา เราคงตายไป ยังไงก็ตาม อีกามรณะเหล่านี้ไม่ควรอยู่นานเกินไป” อี้เทียนสิงไม่มีทางเลือกมากนัก

เขาไม่คิดว่าเขามีความสามารถหรือคุณสมบัติที่จะยั่วยุอีกามรณะพวกนั้นเลยจริงๆ

ฝูงอีกามรณะดูเหมือนจะไม่ได้ตั้งใจอยู่ในเมืองนี้นานเกินไป เพียงครู่เดียวพวกมันก็สยายปีกและทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับฝูงอีกาที่ไม่น่าอภิรมย์ พวกมันบินไปในระยะที่ห่างไกลแล้ว

ทันทีที่พวกมันปรากฏตัวขึ้น พวกมันทั้งหมดก็จากไปหลังจากนั้นเพียงไม่นาน

แม้ว่าจะใช้เวลาไม่นาน แต่ทั้งเมืองซึ่งเต็มไปด้วยเสียงแห่งการสังหารก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ราวกับว่าแม้แต่สัตว์ประหลาดก็ยังหวาดกลัวที่จะดึงดูดความสนใจของอีกามรณะพวกนั้น พวกม้นหยุดการฆ่าทันที

พวกมันสั่นสะท้านภายใต้ลมหายใจของอีกามรณะ

“ตามผมมาเร็วเข้า”

อี้เทียนสิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขารีบวิ่งไปที่บ้านของเขาโดยไม่ลังเลใดๆ

ในขณะที่สัตว์ประหลาดยังคงตกตะลึงกับอีกามรณะ เขาต้องกลับบ้านให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

เฉินเสวี่ยโหรวรีบเดินตามหลังอี้เทียนสิงมาติดๆ แม้ว่ากลิ่นเลือดจากซากศพรอบตัวเธอจะทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้ แต่เธอก็ไม่สามารถสนใจมันได้ในช่วงเวลาวิกฤตของชีวิตความเป็นและความตายเช่นนี้แม้แต่น้อย

ไม่มีอันตรายระหว่างทาง

อี้เทียนสิงมองเห็นศพของคู่รักที่เขารู้จักลงมาจากที่พักระดับสูงของพวกเขา

"มีรอยเลือด" ใบหน้าของเฉินเสวี่ยโหรวซีดลง หลังจากวิ่งมาระยะหนึ่ง เธอก็อดไม่ได้ที่จะหอบหายใจ เม็ดเหงื่อปกคลุมหน้าผากและแก้มของเธอ

ที่บันได พวกเขาสามารถเห็นศพหลายศพนอนอยู่บนพื้น ร่างของพวกเขาเละเทะมาก

หมาป่ากำลังฉีกซากศพ กลืนกินเนื้อและเลือดสดๆ ของพวกเขา

โบร๋วววว!!

เมื่อสัมผัสได้ถึงการมาถึงของสิ่งมีชีวิตชนิดอื่น มันก็ส่งเสียงหอนทันทีและหันกลับไปกระโจนเข้าใส่ทั้งสอง

อี้เทียนสิงย่อตัวลง ยกดาบถังขึ้นเหนือหัวแล้วเหวี่ยงไปข้างหน้า

ฟุบ!!

ดาบถังที่แหลมคมได้ผ่าช่องท้องของหมาป่าตัวนั้น เลือดสด และอวัยวะภายในของมันกระจายอยู่บนพื้น ในขณะที่มันร้องครวญครางและตายในวินาทีต่อมา

“ดูเหมือนว่ามีสัตว์ประหลาดจะบุกเข้าไปในอาคารที่พักอาศัยแล้ว ตามหลังผมมาอย่างระมัดระวัง อย่าคลาดสายตาไปจากผม" ด้วยการฟันเพียงครั้งเดียว เขาก็ตัดหัวหมาป่าและเก็บไข่มุกแห่งความปรารถนาเอาไว้ จากนั้นเขาจึงเดินขึ้นบันไดโดยไม่หยุดพัก

บางห้องก็ปิดประตูกันขโมยอย่างแน่นหนา

บางห้องประตูถูกพักเข้าไป และมีกลิ่นเลือดโชยออกมาจากภายใน

อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ไม่ได้หยุดอี้เทียนสิง เขายังคงรีบวิ่งไปที่บ้านของเขาแทน เขากลัวว่าน้องสาวตัวน้อยของเขาจะตกอยู่ในอันตราย เขาแทบรอไม่ไหวที่จะกลับบ้านแล้ว

ไม่นานนัก เขาก็มาถึงนอกบ้าน

“ขอบคุณพระเจ้า เธอยังสบายดี”

อี้เทียนสิงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อเขาเห็นประตูห้องของเขาที่ปิดลงและมีสภาพดีเช่นเคย การที่ประตูห้องของเขาไม่เป็นอะไร นั่นหมายความว่าไม่มีสัตว์ประหลาดตัวใดเข้ามาถึงตรงจุดนี้

*//บ้านของอี้เทียนสิงอยู่ในคอนโดหรูๆ หรืออะไรทำนองนั้น//