น่ารักและน่าสงสาร

ระบบเทพธิดา?

[โฮสต์: มือใหม่ยังไม่ได้เดบิวต์ เลเวล 0]

[ตรวจพบว่าค่าความสามารถของโฮสต์น้อยกว่าเลเวล 1 เปิดใช้งานโหมดธรรมดา]

[ภารกิจที่ 1: เช็ดผมที่เปียก ]

[รางวัลภารกิจ: เรียนรู้พฤติกรรม - น่ารักและน่าสงสาร]

เซี่ยหมินตกตะลึงทันที

ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดคือทักษะการหลบหนีต่างหาก!

แต่เธอไม่มีเวลาที่จะบ่น เธอลุกขึ้นยืนและรู้สึกถึงได้ถึงโลหะบางอย่างบริเวณแขนซ้ายของเธอ

เมื่อมองลงไป เธอก็เผยรอยยิ้มแห่งความดีใจออกมาทันที

กุญแจข้อมือ.

หมี่หลิงไม่ได้เอากุญแจล็อกเกอร์ของเธอออกไปด้วย!

เนื่องจากต้องการให้สถานที่เกิดเหตุไม่ผิดธรรมชาติ หมี่หลิงจึงจงใจไม่หยิบกุญแจล็อกเกอร์ของเธอไป

แต่หมี่หลิงไม่คาดคิดมาก่อนว่าเธอจะตื่นไวขนาดนี้

เซี่ยหมินกอดผ้าขนหนูเอาไว้แน่นและมองดูเลขล็อกเกอร์จากกุญแจข้อมือ

691!

เธอเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว กวาดสายตามองล็อกเกอร์ทั้งแถว และในที่สุดดวงตาของเธอก็ปรากฏแสงสว่างขึ้นมา

จากนั้นเธอก็รีบวิ่งตรงไปที่ตู้ด้วยความเร็วทั้งหมดที่มี

….

ในเวลาเดียวกัน ที่หน้าทางเข้าห้องแต่งตัว หมี่หลิงกำลังชะเง้อมองหัวหน้าแผนกที่กำลังเดินอยู่ตรงโถงทางเดิน

ดวงตาของเธอเป็นประกาย ก่อนจะหันกลับมาและทำทีท่าว่ากำลังหาของในล็อกเกอร์อยู่

อาจารย์เจิ้งเป็นหัวหน้าแผนกฝ่ายการแสดง และเธอก็เกลียดคนที่ทำผิดกฏมากที่สุด

หากเธอจับได้ว่านักเรียนคนไหนมีเรื่องชู้สาวระหว่างเรียน คนคนนั้นจะถูกลงโทษอย่างถึงที่สุด

มุมปากของหมี่หลิงยกขึ้นเล็กน้อย ทุกอย่างเป็นไปตามแผน เธอทำเป็นบังเอิญพบกับหัวหน้าแผนก จากนั้นก็พาอาจารย์เข้าไปในห้องแต่งตัวโดยอ้างว่าเห็นผู้ชาย เท่านี้อนาคตของเซี่ยหมินก็เป็นอันจบสิ้นแล้ว!

“ซ้อมเสร็จแล้วหรอ?” เจิ้งชิงซานเอ่ยปากถาม

หมี่หลิงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ยังเลยค่ะ ฉันแค่กลับมาเอามาสคริปต์ที่เก็บไว้ที่นี่และกำลังจะกลับไปซ้อมต่อ”

พูดจบ เธอก็หยิบสคริปต์ออกมาและปิดประตูล็อกเกอร์

ส่วนเจิ้งชิงซานก็หันหลังกลับและกำลังจะเดินจากไป

แต่ก่อนที่เธอจะได้ก้าวไปด้านหน้า หมี่หลิงก็คว้าแขนเธอเอาไว้ "อาจารย์เจิ้งคะ...ที่ห้องแต่งตัว...ดูเหมือนจะมีผู้ชายอยู่คนหนึ่ง!"

หมี่หลิงเปิดประตู ชะเง้อมองด้านใน และเห็นชายคนหนึ่งกำลังเดินอยู่มุมห้อง

เธอแอบหัวเราะในใจ จากนั้นก็เธอรีบหันกลับมามองผู้อำนวยการเจิ้งที่อยู่ด้านข้างด้วยใบหน้าจริงจังและกำลังจะส่งเสียงกรีดร้องออกมา

แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงของผู้หญิงที่ไร้เดียงสาและเต็มไปด้วยความตกใจก็ดังขึ้นก่อน

“อ๊าาา!”

“รุ่นพี่ คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันคะ”

เสียงของเธอเต็มไปด้วยความกลัวราวกับไม่รู้ว่าจะมีผู้ชายบุกเข้ามา

ซึ่งเมื่อได้ยินเสียงนี้ หมี่หลิงก็รู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น แต่เธอพยายามยับยั้งเอาไว้ไม่ให้ผิดสังเกต "เซี่ยเซี่ย?"

เซี่ยหมินตื่นแล้ว?

หมายความว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่กับผู้ชาย?

หมี่หลิงรีบวิ่งเข้าไปข้างในทันทีด้วยความตื่นเต้น และแทบรอไม่ไหวที่จะได้เป็นพยานคนแรกของ 'เรื่องอื้อฉาว'

แต่ทันทีที่เธอเดินผ่านหลิวฉี่เฉิน ดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของหมี่หลิงก็หายไป

เพราะบนม้านั่งในห้องแต่งตัว เซี่ยหมินได้สวมกระโปรงแสนหวาน ไม่ใช่แค่ผ้าขนหนูอย่างที่เธอจินตนาการเอาไว้

นี่มันหมายความว่ายังไงกัน ?

ชุดกะลาสีแถบสีน้ำเงินและสีขาวทำให้ใบหน้าที่แดงก่ำและบอบบางของเธอดูนุ่มนวล และผมสีดำยาวของเธอก็กระจัดกระจายไปด้านหลังทำให้เธอดูตัวเล็กบอบบางเป็นพิเศษ

ดวงตาสีดำใสทั้งสองข้างเหมือนกวางของเธอกำลังกระเพื่อม มันเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาและความสับสนของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่น่าสงสาร

ฉากนี้ทำให้รอยยิ้มที่มุมปากของหมี่หลิงแข็งทื่อทันที!

เซี่ยหมินตื่นก่อนที่ฝ่ายชายจะเข้ามาอย่างนั้นหรอ?

แต่ทันใดนั้น หมี่หลิงก็เกิดไหวพริบและตะโกนด้วยความประหลาดใจว่า "เซี่ยเซี่ย...ทำไมเธอถึงได้มาอยู่ในห้องแต่งตัวกับรุ่นพี่สองต่อสองล่ะ"

แม้ว่าเซี่ยหมินจะอยู่ในสภาพใส่เสื้อผ้าอย่างสมบูรณ์ แต่การที่มีผู้ชายมาอยู่ในห้องแต่งตัวด้วยแบบนี้มันก็ยังน่าสงสัยมากอยู่ดี

เพียงแค่แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป ชื่อเสียงของเธอก็จะถูกทำลายอย่างสมบูรณ์!

ไม่ว่าเธอจะไปเดบิวต์ที่ไหนตอนไหนในอนาคต เธอก็จะถูกขุดคุ้ยเรื่องอื้อฉาวขึ้นมา และเธอก็จะไม่มีทางประสบความสำเร็จแน่นอน

มีนัยยะของความโหดร้ายอยู่ในดวงตาของหมี่หลิง

เมื่อเซี่ยหมินได้ยินคำพูดนี้ เธอก็ก้มหัวลงอย่างอ่อนแรง สูดหายใจเข้าลึก ๆ และพยายามทำตัวให้เข้ากับเหตุการณ์

ตามเนื้อเรื่องในหนังสือ ตอนนี้เธอไม่ได้สวมเสื้อผ้า และเพิ่งตื่นขึ้นมาจากการถูกหลิวฉี่เฉินกดลงบนม้านั่ง จากนั้นก็ถูกหมี่หลิงกับหัวหน้าแผนกพบเห็นเหตุการณ์ ซึ่งเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้ชีวิตของเธอต้องจบสิ้นลง

แต่ตอนนี้สถานการณ์แตกต่างออกไป

เธอรวบรวมสมาธิและมองดูน้าต่างโปร่งแสงที่ปรากฏอยู่ด้านหน้าของเธอ

[น่ารักและน่าสงสาร: เลเวล1. ]

[สามารถกระตุ้นความเห็นอกเห็นใจของผู้ที่มีอายุมากกว่าห้าสิบปีขึ้นไปได้ ]

นี่คือสิ่งที่เธอได้รับหลังจากที่เธอเปิดตู้ล็อกเกอร์และรีบทำตามภารกิจ [เช็ดผม] ด้วยผ้าขนหนูที่เธอห่อตัวอยู่ตอนแรก

ตามความทรงจำของร่างเดิม เจิ้งชิงซาน หัวหน้าแผนก ปีนี้มีอายุห้าสิบสามปี

เซี่ยหมินค่อยๆเงยหน้าขึ้นพร้อมกับแสดงใบหน้าน่าสงสาร และเมื่อเธอพูดออกมา เสียงของเธอก็เบาราวกับน้ำจนแม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกประหลาดใจ

“เสี่ยวหมิน ฉันไม่รู้... ฉันเปลี่ยนชุดและก็นอนอ่านสคริปต์อยู่บนม้านั่งตัวนี้ แต่จู่ๆก็เผลอหลับไปโดยไม่ได้ตั้งใจ พอตื่นขึ้นมาอีกทีฉันก็เห็นรุ่นพี่หลิวอยู่ตรงหน้าแล้ว ฉันตกใจมากเลย"

ขณะที่พูด ความหวาดกลัวก็ปรากฏในดวงตาของเธออย่างเด่นชัด

แต่เธอยังพยายามอย่างที่สุดในการสงบสติอารมณ์ เอามือกุมหน้าอก แล้วค่อยๆทัดผมที่ปรกไหล่ไปด้านหลังใบหู เผยให้เห็นใบหน้าด้านขวาที่เนียนและบอบบาง ซึ่งให้ความรู้สึกน่าสงสารอย่างมาก

หมี่หลิงรู้สึกไม่สบายใจอย่างอธิบายไม่ถูก

และเมื่อหันไปมองการแสดงออกของเจิ้งชิงซาน เธอก็ยิ่งรู้สึกแย่ลงไปอีก