สามีเป็นผู้จัดการโรงเรียน

"โทรศัพท์ของฉันหายไป"

ลมหายใจของเซี่ยหมินแผ่วเบา

ประโยคนี้ทำให้ทุกคนตกใจอย่างมาก

เจิ้งชิงซานขมวดคิ้ว "โทรศัพท์หายงั้นหรอ"

หมี่หลิงกัดฟันแน่นและอยากจะตะโกนออกมา

โกหก!

หลังจากที่เธอส่งข้อความ เธอได้วางโทรศัพท์กลับเข้าไปในตู้ล็อกเกอร์กับมือ แล้วมันจะหายไปได้อย่างไร?

แต่เธอก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าเธอไม่ควรทำตัวเหมือนคนรู้ดีและพยายามระงับอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ "ถ้าโทรศัพท์ของเธอหายไปจริงๆ งั้นใครจะเป็นคนที่กดส่งข้อความไปหารุ่นพี่หลิวล่ะ"

คำถามแสนเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความชั่วร้าย!

เซี่ยหมินหันกลับมาและมองเธอด้วยรอยยิ้ม "บางทีคงจะเป็นใครสักคนที่รู้รหัสผ่านปลดล็อกโทรศัพท์ของฉันนั่นแหละ"

ใบหน้าของหมี่หลิงเปลี่ยนไปทันที "มันเป็นไปได้ด้วยหรอ ... ใครบ้างล่ะที่รู้รหัสผ่านของเธอ?”

เซี่ยหมินเพียงแค่ยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไป

การแสดงออกนี้ทำให้หมี่หลิงรู้สึกเย็นสันหลังวาบ เธอหันหน้ากลับมาและพูดต่อ "ในโรงเรียนจะมีคนกล้าขโมยโทรศัพท์ด้วยหรือไง... เซี่ยเซี่ย ไม่ใช่ว่าเธอเก็บโทรศัพท์มือถือไว้ในตู้ล็อกเกอร์หรอกหรอ?"

ขณะที่เธอพูด สายตาของเธอก็มองตรงไปในตู้ล็อกเกอร์ด้วยความสงสัย

และจากนั้นไม่นาน เธอก็เห็นมุมเคสโทรศัพท์สีแดงสด!

"หืม นั่นมันอะไรน่ะ!"

หมี่หลิงก้าวไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้นและดึงมันออกมาจากผ้าขนหนู

แต่ทันทีหลังจากนั้น การเคลื่อนไหวของเธอก็หยุดลง และใบหน้าของเธอก็แข็งทื่อ

“ใช่โทรศัพท์หรือเปล่า” เจิ้งชิงซานเข้ามาดูใกล้ๆด้วยใบหน้าจริงจัง

หมี่หลิงเหงื่อออกไปทั้งตัว และมือของเธอก็ไม่ขยับเขยื้อนไปไหนเลย

ทุกคนเห็นได้อย่างรวดเร็วว่าสิ่งที่เธอถืออยู่ในมือเป็นเพียงเคสโทรศัพท์บาง ๆ ไม่ใช่เครื่องโทรศัพท์แต่อย่างใด

เซี่ยหมินชำเลืองดู จากนั้นก็มศีรษะลง สูดอากาศเข้าลึกๆ และน้ำเสียงที่นุ่มนวลของเธอก็กลายเป็นไร้เดียงสาพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ “หัวขโมยคนนั้นชั่วร้ายมาก เขาทิ้งเคสโทรศัพท์ไว้เยาะเย้ยฉันด้วย”

หมี่หลิง: “!? "

*

ประตูห้องแต่งตัวถูกเปิดออก และชายในชุดที่รัดรูปก็เดินออกมา

ด้านหน้าสุดคือชายร่างสูงใหญ่สวมสูทสีดำสั่งตัด

ไฟทางเดินตกลงบนแผ่นหลังอันกว้างใหญ่ของเขาและเกิดการสะท้อนระยิบระยับราวกับเพชร

ผมสีดำปกคลุมดั้งจมูกสูงของเขา ทำให้รูปลักษณ์ของชายคนนี้ดูหล่อเหลาอย่างมาก และกรามที่สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนก็ทำให้เขามีเสน่ห์น่าค้นหาอย่างยิ่ง

ข้างหลังของเขามีชายวัยกลางคนสองคนที่เต็มไปด้วยความเคารพ ตามมาด้วยกลุ่มอาจารย์หนุ่ม

เมื่อได้ยินคำพูด "หัวขโมย-ทิ้งเคสโทรศัพท์" ดังออกมา ชายร่างสูงก็หยุดชะงักไปชั่วคราวและก้มลงมองที่พื้น

“ขอโทษที ฉันมีเรื่องที่ต้องไปจัดการ ขอตัวก่อนนะ”

เสียงของเขาทุ้มนุ่มและแฝงไปด้วยความสง่างามชวนหลงใหล

ชายวัยกลางคนสองคนที่ตามมาข้างหลังรีบพยักหน้า และจากนั้นก็พากลุ่มอาจารย์ออกไป

*

"เซี่ยเซี่ย ก่อนที่เราจะแยกกัน เธอยังเล่นโทรศัพท์ของเธออยู่เลยไม่ใช่หรอ ทำไมผ่านไปแค่แป๊บเดียวโทรศัพท์ถึงหายไปได้ล่ะ และการจะขโมยของกันในสถานที่ที่เต็มไปด้วยผู้คนแบบนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ... " หมี่หลิงพูดเสียงดัง

เธอพยายามชี้ให้เห็นถึงความเป็นไปได้ที่เซี่ยหมินจะ 'ซ่อนโทรศัพท์' เอาไว้

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวฉี่เฉินก็พยักหน้าเห็นด้วย "ถ้าถูกขโมยโทรศัพท์จริง ทำไมหัวขโมยถึงต้องส่งข้อความมาหาฉันด้วย?"

เซี่ยหมินหรี่ตาลงเล็กน้อย

ก่อนที่หลิวฉี่เฉินจะเข้ามาหา เธอตระหนักได้ว่าโทรศัพท์มือถือเป็นประเด็นสำคัญของเหตุการณ์ในครั้งนี้

แต่เธอจะถูกจับได้อย่างไรล่ะหากไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด?

ในตอนที่เธอสวมชุดอย่างเร่งรีบและกำลังจัดชายกระโปรง เธอก็ทำการทาบกระดุมตรงแขนเสื้อลงบนใบหน้าของตัวเองและออกแรงกดทับเพื่อทำเครื่องหมายว่าเธอ 'หลับไปทั้งที่ใส่เสื้อผ้า'

ในเวลาเดียวกัน เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากล็อกเกอร์และโยนมันลงไปที่แปลงดอกไม้ผ่านทางหน้าต่างข้างๆ

เวลามีน้อยเกินไป และนี่คือวิธีเดียวที่เธอสามารถคิดได้ในตอนนั้น

ตราบใดที่ไม่มีหลักฐาน พวกเขาก็จะไม่สามารถเอาผิดเธอได้เด็ดขาด

“ฉันหาโทรศัพท์ไม่เจอจริงๆ...” เธอกัดริมฝีปากแล้วมองหัวหน้าแผนกอย่างไร้เดียงสา

เพื่อพิสูจน์ให้เห็น เธอจึงเดินไปที่ตู้ล็อกเกอร์ หยิบผ้าเช็ดตัว และกล่องแต่งหน้าข้างในออกมาวางทีละชิ้น

หมี่หลิงมองดูอย่างสงสัย และทันใดนั้นเธอก็ถูกแสงแดดข้างนอกส่องเข้ามา

เธออดไม่ได้ที่จะเงยขึ้นไปมองและเห็นรอยร้าวบนหน้าต่าง

ดวงตาของหมี่หลิงเป็นประกายทันที "เธอโยนโทรศัพท์ทิ้งไปหรือเปล่า? เพื่อปกปิดว่าเธอไม่ได้เป็นคนส่งข้อความ"

หัวหน้าแผนกเจิ้งไม่ใช่คนโง่ หลังจากจ้องมองสายตาของหมี่หลิง เธอก็พบรอยร้าวบนหน้าต่างด้วยเช่นกัน

เซี่ยหมินถอนหายใจอย่างลับๆและกำเสื้อผ้าของเธอเอาไว้แน่นด้วยนิ้วมือที่เรียวยาว

มันจบแล้วจริงๆหรอ?

สมองของเธอทำงานอย่างหลักและขณะเดียวกันหลังของเธอก็รู้สึกเย็นวาบ เธอแทบจะไม่สามารถคิดหาวิธีที่สมบูรณ์แบบในการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอได้เลย

เธอหลับตาลง รวบรวมสมาธิ และกำลังจะกัดฟันปฏิเสธให้ถึงที่สุด

แต่ก่อนที่เธอจะทันได้พูด เสียงทุ้มนุ่มลึกก็ดังมาจากหลังประตู

“ขอโทษนะครับ มีโทรศัพท์มือถือตกอยู่ที่ทางเดินข้างๆ ไม่ทราบว่าคุณที่อยู่ในห้องทำมันหล่นไว้หรือเปล่า”

เซี่ยหมินตกตะลึง

ทุกคนเองก็เช่นกัน

เสียงฝีเท้าที่เป็นจังหวะและมั่นคงหยุดอยู่ที่หน้าประตู

เจิ้งชิงซานเป็นผู้นำในการเดินออกไป ส่วนเซี่ยหมินและคนอื่นๆ ก็ตามมาติดๆ

ทันทีที่เดินไปถึงและเปิดประตู ชายร่างสูงใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตาของทุกคน...

กลิ่นหอมจางๆ ของหญ้าสีเขียวหลังฝนตกในฤดูหนาวโชยมาแตะที่ปลายจมูก

เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นกรามที่เด่นชัดทรงเสน่ห์

วินาทีต่อมา ชายร่างสูงใหญ่ก็ยื่นโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอแตกไปให้เธอ

เซี่ยหมินมึนงงเล็กน้อย แต่ด้วยสัญชาตญาณ เธอจึงเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์...

ทันใดนั้น มือของทั้งสองก็ซ้อนทับกัน

พระอาทิตย์กำลังตก

และหน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างขึ้น

เป็นการปลดล็อกด้วยลายนิ้วมือ

เซี่ยหมินมองดูนิ้วโป้งของเธอซึ่งเกือบจะสัมผัสกับนิ้วชี้ที่เรียวและสวยงามของชายคนนั้น

ด้วยการสัมผัสนี้ เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเธอไม่ได้แตะโทรศัพท์

เธอไม่ได้ปลดล็อกด้วยลายนิ้วมือของเธอ...

เธอมองลงไปที่ภาพเซลฟี่ของเซี่ยหมินบนหน้าจอ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเนคไทสีเงินสีดำที่คุ้นเคยระหว่างคอเสื้อของอีกฝ่าย

และเมื่อเห็นใบหน้าของชายคนนี้ชัดๆ เธอก็ตกใจทันที

เซี่ยหมินในร่างนิยาย...แต่งงานแล้ว

เขาคนนี้คือสามีของเธอ