ความจริงถูกเปิดเผย

มีการติดตั้งกล้องตามทางเดินของโรงเรียนมากมาย แต่โดยปกติแล้วอุปกรณ์นี้ไม่ได้แตกต่างอะไรไปจากเครื่องประดับเลย

หากยังไม่ได้รับความยินยอมจากผู้นำที่ยิ่งใหญ่ นักเรียนและครูทั่วไปจะไม่มีสิทธิ์ขอดูวิดีโอ

ตั้งแต่ต้นจนจบ หมี่หลิงคิดว่าแผนของเธอสมบูรณ์แบบ และไม่มีความจำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องกล้องวงจรแต่อย่างใด

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ถ้าคนปกติทั่วไปเห็นหญิงสาวที่กำลังโป๊เปลือยอยู่กับผู้ชายในห้องแต่งตัวสองต่อสอง และมีข้อความเชิญของฝ่ายหญิงเป็นหลักฐาน ทุกคนก็คงจะสามารถจินตนาการถึงเรื่องราวทั้งหมดได้ไม่ยาก

อาจารย์เจิ้งซึ่งเป็นหัวหน้าแผนกมีอำนาจและเป็นคนหยิ่งยโส ตราบใดที่เธอสามารถสร้างฉากนักเรียนเลวให้อาจารย์เห็นกับตาได้ คนอย่างเธอจะรีบเอาผิดอีกฝ่ายให้ถึงที่สุดทันทีโดยไม่ไปหาหลักฐานที่ชัดเจนเพิ่ม

แต่ตอนนี้ทุกอย่างกับกลับตาลปัตร--

“หมี่หลิง เธอเดินออกมา 5 นาทีก่อนที่หลิวฉี่เฉินจะเข้าไปในห้องแต่งตัว ส่วนเซี่ยหมินไม่ได้ออกจากห้องแต่งตัวเลยตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว คนที่สามารถเข้าใกล้โทรศัพท์ของเซี่ยหมินในตอนนั้นได้ดูเหมือนจะมีแค่เธอนะ”

ใบหน้าของเซี่ยหมินซีดเผือดและรีบแก้ตัว “อาจารย์เจิ้ง หนูเข้ามาเปลี่ยนชุดเพื่อไปซ้อมการแสดง เวลามันบังเอิญพอดิบพอดีกันเฉยๆ และที่หนูกลับมายังห้องแต่งตัวอีกครั้งก็เพราะลืมสคริปต์บทเอาไว้!”

เจิ้งชิงซานเหล่ตามองเธอ

ระหว่างการเดินจากห้องแต่งตัวมายังห้องตรวจสอบเพียงพอที่จะทำให้หมี่หลิงมีเวลาคิดหาข้ออ้างได้ทัน

“ถ้าอย่างนั้นเซี่ยหมินจะนัดกับหลิวฉี่เฉินได้อย่างไรในเมื่อก่อนหน้านี้เธอหลับอยู่และตื่นมาก็ไม่พบโทรศัพท์แล้ว จากรูปการณ์ทั้งหมด มีเพียงเธอเท่านั้นที่สามารถทำเรื่องแบบนี้ได้ หมี่หลิง!"

“อาจารย์การเจิ้ง นี่คุณกำลังสงสัยหนูอย่างนั้นหรอ” หมี่หลิงก้าวถอยหลังจนไปชนกับตู้ล็อกเกอร์แถวหนึ่งในห้องตรวจสอบ

ใบหน้าของเธอดูน่าเกลียดอย่างมาก

“หนูแค่เข้าไปเปลี่ยนชุดตอนใกล้ถึงเวลาซ้อมเท่านั้น อาจารย์เจิ้ง คุณจะคิดว่าหนูเป็นคนร้ายเพียงเพราะเหตุผลแค่นี้ไม่ได้นะ”

เธอต้องรีบแก้ตัว? !

หมี่หมินมองไปยังผู้ชายเย็นยาที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างด้วยสายตาอ้อนวอนน่าสงสาร

"ผู้จัดการการหลัว ได้โปรดเชื่อฉันเถอะนะ ฉันเป็นผู้บริสุทธิ์จริงๆ หลังจากที่ฉันออกไป ฉันไม่รู้แม้แต่นิดเดียวว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องแต่งตัว ฉันไม่รู้อะไรเลย"

แต่ชายคนนั้นก้าวถอยหลังด้วยความรังเกียจและหลบเลี่ยงสายตาของเธอ

ใบหน้าของหมี่หมินซีดขาว เธอรู้ว่าตัวเองไม่สวยเท่าเซี่ยหมิน

แต่เธอก็ยังถือว่าสวยในหมู่ผู้หญิงด้วยกันและมักจะมีหนุ่มๆมากมายไล่ตามจีบเธออยู่ตลอด

ความแตกต่างนี่มันอะไรกัน!

เห็นได้อย่างชัดเจนว่าตอนที่เซี่ยทำตัวน่าสงสาร ผู้จัดการหลัวนั้นฟังเธอและขอให้มีการตรวจกล้องวงจร

แต่ทำไมพอเธอทำตัวน่าสงสารบ้างแล้วเขาถึงแสดงท่าทางรังเกียจกลับมา?

ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงที่เย็นชาราวกับจะดึงเธอให้ตกลงไปในนรก

“ห้องซ้อมอยู่ชั้นไหนของอาคาร”

หมี่หลิงรู้สึกชาที่มือและเท้าราวกับอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ เธออดไม่ได้ที่จะสั่นไปทั้งตัว!

เซี่ยหมินซึ่งยืนอยู่เคียงข้างเธอยังคงใช้ทักษะ [น่ารักและน่าสงสาร LV1] ต่อไป เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและมีแสงเปล่งประกายนัยน์ตาของเธอ

หมี่หลิง เธอหนีไม่รอดแน่!

ในวิดีโอ หมี่หลิงออกจากห้องล็อกแต่งตัวและเลี้ยวซ้ายโดยดูเหมือนว่าจะตรงไปที่ห้องซ้อม

แต่ต่อมาเธอก็ปรากฏตัวบนหน้าจอกล้องวงจรอีกครั้ง โดยเธอเดินออกมาจากทางหนีไฟด้านซ้ายของห้องแต่งตัว แล้ววิ่งเข้าไปหาเจิ้งชิงซานที่ประตู

"หมี่หมิน ห้องซ้อมของเธออยู่ชั้นเดียวกับห้องแต่งตัวอย่างงั้นหรอ แล้วทำไมเธอถึงออกมาจากบันไดหนีไฟล่ะ? เธอสามารถขึ้นหรือลงบันไดจากลิฟต์ด้านขวาได้ไม่ไช่หรือไง ที่เธออยู่ตรงนั้นก็เพราะกำลังรอพยานคนที่สี่มาใช่หรือเปล่า และคนคนนั้นก็คือฉัน"

เจิ้งชิงซานคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็ตระหนักถึงความจริงได้และรู้สึกโกรธอย่างมาก!

“ฉันพูดถูกใช่หรือไม่!?”

หมี่หลิงส่ายหัวอย่างเร่งรีบ "ไม่ มันไม่ใช่แบบนั้น...หนูแค่..."

เสียงที่เย็นชาขัดจังหวะเธออย่างไร้ความปรานี

“เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนการแสดงละครประจำปี และฉันจะต้องไปดูการซ้อมครั้งสุดท้าย หมี่หลิง ฉันคงมามัวเสียเวลาอยู่กับเธอไม่ได้”

เมื่อพูดจบ หมี่หลิงก็ล้มลงบนเก้าอี้รักษาความปลอดภัยด้านหลัง

ขาของเธออ่อนเกินกว่าที่จะยืนไหว

เจิ้งชิงซานจะต้องไปตรวจสอบการแสดงของนักเรียนระหว่างการซ้อมครั้งสุดท้ายตามหน้าที่

โดยปกติก็คือก่อนเวลาหนึ่งชั่วโมงหรือช้ากว่านั้น

“หมี่หลิง หลิวฉี่เฉิน ช่วยอธิบายให้ฉันเข้าใจอย่างชัดเจนทีว่าเรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่!” เจิ้งชิงซานโกรธมาก

ต่อหน้าผู้จัดการโรงเรียน ในฐานะหัวหน้าแผนกการแสดง เธอถูกนักเรียนหญิงจัดฉากไปตามแผนที่วางไว้และเกือบจะลงโทษนักเรียนหญิงที่ไร้เดียงสาอีกคนทั้งที่ไม่มีความผิด

มันนับเป็นความน่าอับอายอย่างยิ่ง

“พวกเธอตามมาที่ห้องทำงานของฉันเดี๋ยวนี้เลย!”

เซี่ยหมินถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าเรื่องได้รับการคลี่คลาย

นี่ฉันผ่านวิกฤตไปได้แล้วใช่หรือเปล่า?

อนาคตของฉันคงได้รับการเปลี่ยนแปลงแล้วใช่ไหม?

“ที่เหลือขอฝากอาจารย์เจิ้งจัดการตามเห็นสมควรด้วย ผมคงต้องขอตัวไปพบกับอาจารย์ใหญ่ฉุยที่รออยู่ในห้องสำนักงานก่อน”

ภายใต้แสงแดดเจิดจ้า ดวงตาสีดำของชายผู้นั้นที่ไร้ซึ่งก้นบึ้งเหมือนกับสระน้ำแข็งก็จับจ้องไปยังหญิงสาวร่างเล็กที่กำลังจะก้าวเท้าข้างหนึ่งออกไปจากห้องตรวจสอบ

“เพื่อนร่วมชั้นหญิงคนนั้น เธอช่วยนำทางฉันหน่อยได้หรือเปล่า”

เซี่ยหมิน: "!"