หลินอี้จะยกโทษให้ฉัน
“หลินอี้ถูกเรียกว่าประธาน!”
หลิวซื้อเต็มไปด้วยความประหลาดใจ!
เขาเป็นพนักงานขายไม่ใช่หรอ?
แล้วเขาจะเป็นประธานของโรงแรมเพนนินซูลาได้อย่างไร? !
รายได้ต่อปีของโรงแรมเพนนินซูล่าทะลุ 100 ล้านหยวน!
และรายได้หนึ่งเดือนก็เทียบเท่ากับรายได้ของครอบครัวหยุนเจียทั้งปี!
คนแบบนี้แหละคือผู้ชายที่หลิวซื้ออยากได้เป็นแฟนมาโดยตลอด
หลินอี้พยักหน้าขณะมองไปที่ผู้จัดการของโรงแรมเพนนินซูล่าและพูดแผ่วเบา:
“ไปกันเถอะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราจะได้ทำงานร่วมกัน”
“รับทราบครับ”
คำพูดของหลินอี้ทำให้ผู้จัดการระดับกลางและระดับสูงของโรงแรมต่างตกใจ!
บุคคลที่ได้เป็นเจ้าของโรงแรมเพนนินซูลาคนใหม่นั้นยังเด็กและดูเป็นมิตรมาก
น่าเหลือเชื่อจริงๆ!
"คุณหลิน เราไปที่ห้องประชุมชั้นบนกันก่อน เนื่องจากคุณเป็นเจ้าของโรงแรมแล้ว เราต้องรายงานคุณเกี่ยวกับแผนการของเราให้ทราบ"
"โอเค ไปกันเลย"
หลินอี้พยายามปรับตัวให้เข้ากับตำแหน่งที่เขาดำรงอยู่ให้มากที่สุด
นี่เป็นอุตสาหกรรมของเขา ดังนั้นเขาจะต้องเรียนรู้และเข้าใจทุกอย่างให้ได้อย่างชัดเจน
"คุณหลิน เชิญทางนี้ครับ"
ภายใต้กลุ่มผู้บริหาร หลินอี้มาถึงที่ห้องประชุมบนชั้นห้า
"คุณหลิน นี่คืองบการเงินของเราและสถิติค่าใช้จ่ายล่าสุด คุณสามารถดูได้"
เมื่อเห็นเอกสารปึกใหญ่บนโต๊ะ หลินอี้ก็ตระหนักได้ทันทีว่าเขาประเมินต้นทุนการจัดการของโรงแรมเพนนินซูล่าต่ำไป
จริงอยู่ที่เขาไม่ใช่มืออาชีพ แต่ถึงคนที่เป็นมืออาชีพมาทำ เขาก็ต้องใช้เวลาในการอ่านสองสามวันขึ้นไปอยู่ดี
"ผมจะไม่อ่านสิ่งเหล่านี้ และจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไร เราจะดำเนินการทุกอย่างเหมือนเดิม" หลินอี้พูด:
“แน่นอน รวมถึงสมาชิกพนักงานด้วย แม้ว่าผมจะเป็นประธานคนใหม่และไม่เคยรู้จักกับพวกคุณมาก่อน แต่ผมเห็นความจริงใจในแววตาของพวกคุณ และผมก็เชื่อว่าคุณจะไม่ทำงานผิดพลาด”
ประสบการณ์การเป็นพนักงานขายกว่าหนึ่งปีทำให้หลินอี้สามารถพูดออกมาได้โดยไม่ติดขัดอะไร
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เหล่าผู้บริหารระดับกลางและระดับสูงของโรงแรมก็ต่างรู้สึกขอบคุณเขาทันที
ทั้งๆที่เพิ่งได้เจอกันครั้งแรก แต่ประธานคนใหม่กับไว้ใจพวกเขาขนาดนี้!
น่ายกย่องจริงๆ!
"ขอบคุณสำหรับความไว้วางใจจากท่านประธาน พวกเราจะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อผลลัพธ์ที่ดีกว่าเดิม!"
“ดีมาก ผมเชื่อว่าพวกคุณทำได้”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก——
เมื่อหลินอี้กำลังจะออกไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
"เข้ามา." หลินอี้พูด
จากนั้น พนักงานหญิงของโรงแรมเพนนินซูลาก็เดินเข้ามาด้วยอาการกระวนกระวายใจอย่างมาก
“ผู้จัดการหวังคะ แขกของห้อง 1704 ส่งเรื่องร้องเรียนมาค่ะ”
“ร้องเรียนอะไร?”
“เธอยื่นเรื่องขอเช่ารถที่โรงแรมของเราเมื่อวานนี้ แต่เบนซ์ที่เธอต้องการเช่ากลับถูกลูกค้าที่ใช้สิทธิ์พิเศษวีไอพีแย่งไป เราเสนอรถคนอื่นให้ แต่เธอไม่ยอมรับและยืนกรานให้เราช่วยจัดการเรื่องนี้ ...... "
หวังเทียนหลงไม่ได้พูดอะไรตอบกลับ เพราะตอนนี้คนที่มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดไม่ใช่เขาอีกต่อไปแล้ว
“เข้าใจแล้ว เธอไปทำงานต่อได้ เดี๋ยวเรื่องนี้ฉันจะจัดการต่อเอง”
หลินอี้ลุกขึ้นและเดินออกไป แม้ว่าเขาจะไม่รู้กฎและข้อบังคับของโรงแรมมากนัก แต่ส่วนใหญ่ผู้ใช้วีไอพีมักจะได้รับสิทธิพิเศษมากกว่าแขกทั่วไป
โรงแรมนี้เองก็น่าจะเหมือนกัน
เมื่อขึ้นลิฟต์มาถึงชั้น 17 หลินอี้ก็เคาะประตูห้อง 1704
“ฉันบอกคุณแล้ว ถ้าเรื่องนี้ไม่ให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลแก่ฉัน ฉันจะ...”
ประตูเปิดออก และทันใดนั้นกูจิงซูก็ตกตะลึงเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตู
น้องชายคนนี้เป็นใคร เขาหล่อมาก!
"สวัสดีครับ ผมเป็นผู้ดูแลโรงแรมเพนนินซูลา ต้องขอโทษด้วยที่ทางเราจัดการเรื่องนี้ได้อย่างไม่เหมาะสม" หลินอี้พูดอย่างสุภาพ
“ไม่เป็นไรค่ะ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร คุณจัดหารถคันใหม่ให้ฉันก็ได้” กูจิงซูพูดอย่างสุภาพ
เมื่อกี้เธอตะโกนใส่น้องผู้ชายสุดหล่อจนภาพลักษณ์ทั้งหมดพังทลาย เธอต้องการกู้คืนมันกลับมาใหม่
“ผมมีรถปากานีอยู่ ถ้าไม่รังเกียจเชิญคุณผู้หญิงเอาไปขับได้เลยครับ”
“คุณพูดว่าอะไรนะ คุณจะให้ฉันยืมปากานีจริงๆหรอ”
“ใช่ครับ ในแง่เกรดน่าจะดีกว่าเมอร์เซเดส-เบนซ์หลายเท่า”
"ลืมมันไปเถอะ ด้วยทรัพยากรทางการเงินของฉัน ฉันสามารถเช่ารถได้แค่เมอร์เซเดส-เบนซ์ อย่างปากานีน่ะไม่ไหวหรอก" กูจิงซูพูด:
“ยิ่งไปกว่านั้น ถึงฉันจะเช่าได้ก็คงขับไม่ได้อยู่ดี เพราะว่ากันว่าซูเปอร์คาร์แตกต่างจากรถปกติทั่วไปอย่างมาก”
“ถ้างั้นให้ผมไปส่งไหมครับ”
เรื่องจากเธอเป็นแขกของโรงแรม เกรงว่าต้องไปส่งฟรีสถานเดียว คงนับรวมออเดอร์ดีดี้ไม่ได้
“คุณจะขับรถไปส่งฉันงั้นหรอ?” กูจิงซูรู้สึกประหลาดใจและปิดปากของเธอตั้งแต่หูถึงหู
น้องชายคนหล่อจะขับรถปากานีไปส่งเธอที่งานแต่ง?
ชาติที่แล้วเขาเกิดเป็นอัศวินหรือไง?
“แบบนั้นคงไม่ได้หรอก ฉันไม่อยากรบกวนคุณ”
"ในเมื่อคุณไม่ต้องการ ผมจะพยายามหารถเบนซ์ให้คุณในเวลาที่สั้นที่สุดเท่าที่จะทำได้"
หลินอี้ไม่มีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับใคร ดังนั้นการจะยืมรถเบนซ์จึงเป็นไปไม่ได้เลย
แต่ขอแค่มีเงินเรื่องนี้ก็จบลงได้ทันที และตอนนี้ในบัตรของเขาก็มีเงินอยู่ 10 ล้านหยวน ซึ่งสามารถออกรถเบนซ์ได้อย่างสบายๆ
กูจินซูงุนงง:? ? ?
คนหล่อทุกคนจะซื่อบื้อกันหมดเลยหรือไง?
ฉันแค่สุภาพ!
“ฉันรีบมาก ถ้ารอรถเกรงว่าคงไม่ทัน คุณช่วยไปส่งฉันได้หรือเปล่า”
"ได้อยู่แล้วครับ"
“โอเค งั้นน้องชายรอฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ”
"โอเคครับ."
ประมาณสิบนาทีต่อมา กูจิงซูก็เปลี่ยนเสื้อผ้าของเธอเสร็จ กระโปรงสั้นสีฟ้าอ่อนเผยให้เห็นยอดขาอวบอิ่มของเธออย่างชัดเจน เมื่อจับคู่กับรองเท้าส้นสูงสีดำ รูปลักษณ์ของเธอก็งดงามยิ่งกว่าเดิม
“ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว เราไปกันเถอะ”
"เชิญครับ"
ในเวลานี้ มีเสียงดังมากที่ประตูทางเข้าโรงแรม
“หยุนเจีย อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันไม่อยากให้หลินอี้เข้าใจผิด” หลิวซื้อพูด
"คุณหมายความว่าไง! ตอนนี้คุณอยู่กับผมไม่ใช่หรอ!"
“ตอนที่เห็นหลินอี้อีกครั้ง ฉันรู้ว่าฉันยังรักเขาอยู่ ดังนั้นตอนนี้ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับคุณแล้ว”
“ไอ้ผู้หญิงเฮ็งซวย เธอคิดว่าหลินอี้จะชายตามองผู้หญิงอย่างเธอหรือไง หยุดฝันกลางวันและลืมตามองความเป็นจริงได้แล้ว!”
หลังจากสาปแช่งหลินซื่อ หยุนเจียก็กับเพื่อนของเขาก็ขับรถออกไปด้วยกัน
ทิ้งหลิวซื้อและเพื่อนที่ดีที่สุดอีกสองคนของเธอไว้อย่างโดดเดี่ยว
“ซื่อซื่อ เธอด่าหลินอี้ไปหนักหน่วงมากเลยนะ เขาจะหันกลับมาสนใจเธอจริงๆหรอ” เพื่อนสาวของหลิวซื่อถาม
“ไม่ต้องห่วง แม้ว่าฉันจะพูดจาไม่ดีไปเยอะ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเราไม่มีทางถูกตัดขาดได้ในเวลาสั้นๆ ตราบใดที่ฉันขอโทษเขาอย่างจริงใจ เขาก็จะต้องยกโทษให้ฉันแน่นอน”
“ที่เธอพูดก็มีเหตุผล”
“เรื่องนี้ช่างมันไปก่อน ฉันเดาว่ากว่าเขาจะออกมาคงใช้เวลาอีกสักพัก ระหว่างรอ เรามาช่วยกันเช็ดรถให้เขาเถอะ” หลิวซื่อพูด
"ฉันอยากมีโอกาสได้นั่งบนปากานีบ้างจัง อิจฉาเธอจริงๆเลย"
“อย่าตัดพ้อแบบนั้นสิ ถ้าพวกเราคืนดีกันเมื่อไหร่ เขาอาจจะยกรถคันนี้ให้ฉันก็ได้ ถึงตอนนั้นฉันจะขับรถพาเธอไปเที่ยวเอง”
“งั้นก็ขอขอบคุณเธอล่วงหน้าไว้เลยแล้วกันนะ”
“เอาล่ะ มีกระดาษเช็ดหน้าอยู่ในกระเป๋า รีบลงมือทำความสะอาดกันเถอะ”
ในขณะที่หลิวซื่อและคนอื่น ๆ กำลังพูดคุยสนุกสนาน หลินอี้และกูจิงซูก็เดินออกจากโรงแรม
"นี่เธอกำลังทำอะไร?"