สมาชิกไดมอนด์

“พี่อี้เข้าไปเถอะ เดี๋ยวฉันรออยู่ข้างนอกก็ได้”

“รอข้างนอกอะไรกัน” หลินอี้พูด "ลูกค้าคือพระเจ้า แล้วทำไมพระเจ้าต้องมายืนรออยู่ข้างนอกด้วย"

"แต่..."

“ไปกันเถอะ ถ้าร้านนี้ไม่ต้อนรับพระเจ้า เราก็แค่ไปหาร้านอื่นที่ต้อนรับเรา”

เซี่ยซินหยูรู้สึกขอบคุณหลินอี้จากก้นบึ้งของหัวใจที่ช่วยรักษาหน้าของเธอไว้ไม่ให้พังทลายลงไปมากกว่านี้

แม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงธรรมดา แต่เธอก็มีสิ่งที่เรียกศักดิ์ศรีอยู่เหมือนกัน!

หลังจากเดินไปได้ไม่นาน ทั้งสองคนก็มาถึงร้านอาร์มานี่

หลินอี้มองเห็นว่าเสื้อผ้าผู้ชายในร้านนั้นค่อนข้างดี เขาเลยตัดสินใจจะเข้าไปซื้อสักสองสามตัว

"คุณผู้หญิง ต้องขอโทษด้วยค่ะ ทางร้านของเราไม่อนุญาตให้ถ่ายทอดสดได้"

ก่อนเข้าร้าน ทั้งสองถูกหยุดอีกครั้ง

“ทำไมถึงถ่ายทอดสดไม่ได้? นี่มันกฏบ้าบออะไรกัน?” หลินอี้งงงวย

พวกเขาไม่ได้ทำผิดกฎหมายสักหน่อย แล้วทำไมพวกเขาถึงต้องถูกห้ามไม่ให้เข้าด้วย?

"เราเป็นร้านค้าระดับสูง มีกฎห้ามถ่ายรูป วิดีโอ รวมถึงถ่ายทอดสด เพราะมันจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจของเรา"

หลินอี้ส่ายหัว พวกพนักงานขายของหรูหราจะต้องทำตัวสูงส่งกว่าคนอื่นกันหมดเลยหรือไง?

“ถ้าหากฉันเก็บโทรศัพท์ก็คงไม่เป็นอะไรใช่ไหม” เซี่ยซินหยูพูดเสียงแข็ง เธอไม่ต้องการทำให้หลินอี้ต้องอับอาย

“แน่นอน ถ้าคุณเก็บโทรศัพท์ ทางเราก็ยินดีต้อนรับ แต่ถ้าแค่เข้ามาดูเฉยๆ ผมคิดว่าคุณอย่าเข้ามาให้เสียเวลาซึ่งกันและกันเลยดีกว่านะครับ”

"เราไปร้านอื่นกันเถอะ" หลินอี้พูด "ฉันไม่เชื่อว่าทุกร้านจะเป็นแบบนี้หรอก"

กฎบังคับนี้ดูถูกลูกค้าเกินไป ถ้ายอมทำตาม มันก็เหมือนกับว่ายอมให้เซี่ยซินหยูโดนเหยียดหยาม

เธอให้คำแนะนำกับเขามากมาย ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถปล่อยให้เธอโดนถูกได้

หลินอี้ไม่ได้คิดว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ แต่เขามีสิ่งที่เรียกว่ามารยาท

“ร้านอื่นก็เหมือนกัน เว้นแต่จะเป็นแบรนด์ในประเทศ บิ๊กเนมต่างชาติอย่างเราไม่ได้รับอนุญาตให้ถ่ายวิดีโอหรือถ่ายทอดสดได้ทั้งนั้น ดังนั้นถ้าไม่เคารพกฏ คุณก็ควรไปที่อื่นจะดีกว่า” พนักงานขายหญิงหลุยส์วิตตองพูด

เมื่อเห็นผู้คนในร้านค้าอื่น ๆ จ้องมองมา เซี่ยซินหยูก็รู้สึกอับอายอย่างมาก

ทำไมถึงถ่ายสดแล้วเลือกดูของไปด้วยไม่ได้?

เราไม่ได้ทำอะไรให้เสียหายสักหน่อย!

“ในเมื่อไม่สามารถซื้อของที่นี่ได้ เราก็จะไปที่อื่น” หลินอี้พูดเบา ๆ โดยไม่คำนึงถึงสถานการณ์ตรงหน้า

"อิ้ม"

เซี่ยซินหยูพยักหน้าตอบรับ และทั้งสองคนก็เดินตรงไปที่ลิฟต์

ในขณะนั้นเอง ประตูลิฟต์ก็เปิดออก และชายหนุ่มในชุดสูทก็วิ่งเหยาะๆ ไปทางหลินอี้

“สวัสดีครับ คุณหลิน ในที่สุดฉันก็หาคุณเจอแล้ว”

"หาผม?"

หลินอี้รู้สึกงุนงงเล็กน้อย “ดูเหมือนเราจะไม่รู้จักกันมาก่อนใช่หรือเปล่าครับ?”

"ต้องขอโทษด้วยครับ คุณหลิน ขอแนะนำตัวเองก่อน ผมหลี่ชู่เฉิง เป็นผู้จัดการของไทม์สแควร์"

“คุณมีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า”

"คือมันเป็นแบบนี้ครับ เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่าน คุณได้ซื้อนาฬิการาคา 17.5 ล้านหยวนในร้านปาเต็ก ฟิลิปป์ จำนวนเงินมหาศาลที่คุณได้ใช้ไปทำให้คุณได้รับบัตรสมาชิกระดับไดมอนด์ของไทม์สแควร์โดยอัตโนมัติ และฉันก็มาที่นี่เพื่อจะมอบบัตรนั้นให้กับคุณ"

ใช้เงิน 17.5 ล้านหยวน!

คำพูดของหลี่ชู่เฉิงทำให้พนักงานขายรวมถึงผู้จัดการร้านในร้านค้ารายใหญ่ต่างประหลาดใจทันที

ผิดพลาดครั้งใหญ่

เมื่อกี้พวกเขาเพิ่งปฏิเสธมหาเศรษฐีประจำเมืองไม่ให้เข้าร้านอย่างนั้นหรือ?

นี่พวกเขาทำอะไรลงไป?

ใครให้ความกล้าหาญแบบนี้มา?

ในขณะที่พูด หลี่ชู่เฉิงก็ได้ยื่นบัตรทองคำขาวซึ่งดูเหมือนจะเป็นผงทองคำแท้ออกไปข้างหน้า

"มีกฎเกณฑ์แบบนี้อยู่ด้วย" หลินอี้พูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้างั้นผมขอรับไว้ด้วยความเต็มใจก็แล้วกัน”

"สำหรับห้างสรรพสินค้าของเรา คุณจะสามารถรับสมาชิกไดมอนด์ได้หากคุณใช้จ่ายสะสมมากกว่า 10 ล้านหยวน"

“แบบนี้นี่เอง ผมมีเรื่องต้องไปทำต่อ บายนะครับ”

“คุณหลินจะไม่ซื้อสินค้าต่อแล้วหรอครับ?” เมื่อเห็นหลินอี้จากไปมือเปล่า หลี่ชู่เฉิงก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา

“จะซื้อยังไงล่ะครับ ในเมื่อไม่มีใครคนไหนให้ผมเข้าไปในร้านเลย”

“ไม่ให้เข้าไปงั้นหรอ?”

หลี่ชู่เฉิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง "เป็นไปได้ยังไง เราเป็นห้างสรรพสินค้าระดับไฮเอนด์ และเราจะไม่ขัดขวางความต้องการของลูกค้า"

"เพื่อนของผมเป็นนักไลฟ์สตีม และทุกร้านก็ไม่อนุญาตให้เราเข้าไป" หลินอี้พูดต่อ:

"ดูเหมือนพวกเขาจะมองว่าผมไม่มีปัญญาจ่ายเงินซื้อของพวกนั้นได้"

“ไม่ คุณอย่าเพิ่งเข้าใจฉันผิด”

พนักงานขายหญิงหลายคนของหลุยส์วิตตองเดินออกมาหยุดตรงหน้าหลินอี้และขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“เราไม่ได้ตั้งใจจะทำให้พวกคุณขุ่นเคือง ฉันหวังว่าพวกคุณจะยกโทษให้กับเรา”

ผู้ช่วยร้านค้าหญิงหลายคนกลัวจนฉี่เกือบราด

ชายคนนี้สามารถซื้อนาฬิกาเรือนละ 17.5 ล้านหยวนได้ แล้วพวกเขาจะซื้อเสื้อผ้าสองสามตัวไม่ได้ได้อย่างไร?

นอกจากนี้สมาชิกไดมอนด์ในไทม์สแควร์ก็ยังได้รับสิทธิพิเศษมากมาย

หากพวกเธอได้รับการร้องเรียนและไม่เปิดโอกาสให้มีการเจรจา พวกเธอก็จะถูกไล่ออกทันที!

นี่เป็นความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่!

ในเวลาเดียวกัน พนักงานร้านเวอซาเช่และอาร์มานี่ก็เดินเข้ามาและกล่าวขอโทษหลินอี้อย่างเคารพ

“ท่านครับ ผมต้องขอโทษจริงๆ ได้โปรดให้อภัยแก่ความเขลาของผมด้วย”

เมื่อเห็นพนักงานในร้านค้ารายใหญ่ทั้งหมดต่างออกมาขอโทษ

ห้องถ่ายทอดสดของเซี่ยซินหยูก็กลายเป็นฉากงานรื่นเริงขนาดใหญ่ในทันที

“ฉันไม่ชอบพนักงานในร้านหรูหหราเลย พวกเขาชอบทำตัวเหมือนกับว่าสูงส่งกว่าคนอื่น คนแบบนี้ไม่สมควรได้รับการอภัย”

"ลงโทษพวกเขาและทำการไล่ออกไปให้หมด!"

"กล้าที่จะดูถูกมหาเศรษฐีประจำเมือง พวกคุณเล่นด้วยผิดคนซะแล้ว!"

“ทำไมถึงไม่ให้คนที่ถ่ายทอดสดเข้าไปในร้าน พวกเขาไปข่วนหลุมฝังศพของบรรพบุรุษครอบครัวคุณไว้หรือไง”

หลี่ชู่เฉิงไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับข้อความในห้องถ่ายทอดสด

แต่ดูจากสีหน้าของเขาแล้ว เห็นได้อย่างชัดเจนว่ามันเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความโกรธ

“พวกคุณทำอะไรลงไป ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าตัดสินคนที่ภายนอก ลืมไปแล้วหรือไงว่าหน้าที่ของตัวเองคือการบริการแก่ลูกค้าทุกคน!”

ก่อนมาที่นี่ หลิวชู่เฉิงได้แอบตรวจสอบบันทึกการใช้เงินของหลินอี้ดูแล้ว

ซึ่งเขาก็ค้นพบว่าอีกฝ่ายไม่เพียงแต่ซื้อนาฬิกาเรือนละ 17.5 ล้านหยวนเท่านั้น แต่ยังซื้อโทรศัพท์มือถือ 20 เครื่องและแมคบุ๊ครุ่นล่าสุดอีกด้วย

ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะเห็นคนใช้จ่ายเงินราวกับเศษกระดาษแบบนี้

เขาคือลูกค้าระดับพระเจ้าอย่างไม่ต้องสงสัย!

พนักงานร้านค้าก้มหัวทีละคนด้วยท่าทางสำนึกผิด และเพื่อรักษาหน้าที่การงานของตัวเองเอาไว้ บางคนจึงยังคงกล่าวขอโทษออกมา

“ไม่ต้องขอโทษอะไรทั้งนั้น กลับไปทำงานของพวกคุณเถอะ”

หลินอี้โบกมือเบา ๆ และพาเซี่ยซินหยูลงไปที่ชั้นล่าง

หลี่ชู่เฉิงดุด่าพนักงานอีกสองสามคำและรีบตามหลินอี้ลงไป

เมื่อมาถึงชั้นที่ 5 โดยทั่วไปจะเป็นแบรนด์หรูระดับสอง คิดเป็นแบรนด์ในประเทศและต่างประเทศอย่างละครึ่ง แต่สินค้าในร้านก็ยังเต็มไปด้วยประสิทธิภาพ

เขาซื้อเสื้อผ้าห้าชุดในคราวเดียว จากนั้นหลี่ชู่เฉิงก็จัดคนมาช่วยหลินอี้ถือของและพาเขาออกไป

"คุณหลิน มีปอร์เช่ พานาเมร่าจอกอยู่ไม่ไกล นั่นใช่รถของคุณหรือเปล่าครับ"

รถคันนี้มีมูลค่ามากกว่า 2 ล้านหยวน ดังนั้นเป็นไปได้มากว่ามันจะเป็นรถของหลินอี้

สำหรับคนระดับนี้ มันไม่มีทางที่เขาจะนั่งรถยนตร์ธรรมดาแน่นอน

หลินอี้ส่ายหัว "รถของผมอยู่ฝั่งตรงข้าม"

หลี่ชู่เฉิงหันศีรษะของเขาไปมอง และทันใดนั้นก็อ้าปากค้างทันที!

"ปะ….ปากานี ซอนดา! ถ้าจำไม่ผิด รถคันนี้มีมูลค่ามากกว่า 20 ล้านหยวน"