พวกเขาจะกล้าหยุดรถของผมหรือเปล่า?
หลินอี้ฮัมเพลงเบาๆ และขับพาจีฉิงหยานไปที่ชายหาด
เนื่องจากเป็นเวลากลางคืน ในตอนนี้จึงมีผู้คนอยู่ไม่มากนัก
คลื่นสีขาวเด่นชัดภายใต้แสงไฟที่อยู่ไกลออกไป
หลินอี้มองไปทางขวาและเห็นจิ่วโจวพาวิลเลียนของเขาโดยบังเอิญ
หากคนอื่นอยากดูทะเลต้องขับรถมาถึงที่นี่ แต่ถ้าเขาอยากดูก็เพียงแค่เปิดหน้าต่าง
ชีวิตของคนรวยช่างแสนน่าเบื่อเหลือเกิน
"หันไปมองทางอื่น"
หลังจากจอดรถแล้ว จีฉิงหยานก็พูดขึ้นมา
“หืม? คุณอยากเปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำหรอ?”
“ฉันไม่ได้เอาชุดว่ายน้ำมา แล้วจะเปลี่ยนชุดได้ยังไงล่ะ” จีฉิงหยานพูด: "ฉันอยากเดินเล่นบนชายหาดแบบสบายๆเลยจะถอดถุงน่องออก"
“ถ้าแค่ถอดถุงน่องละก็ทำไมถึงต้องให้ผมหันหน้าไปทางอื่นด้วยล่ะครับ”
"ถามอะไรของคุณ ไม่เห็นหรือไงว่าฉันสวมกระโปรงน่ะ"
“ภายใต้กระโปรงของคุณก็มีกางเกงซับอยู่อีกไม่ใช่หรือไง ไม่เห็นจะต้องกลัวอะไรเลย”
จีฉิงหยานบีบเอวของหลินอี้ "พูดแบบนี้อยากตายใช่มั้ย!"
“ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกจริงๆ เวลาคนอื่นบังเอิญเห็นกางเกงในของเธอ พวกเธอจะตะโกนด่าอีกฝ่ายอย่างเลือดเย็นทันที แต่เวลาไปชายหาด พวกเธอกลับใส่บิกินี่ให้คนอื่นดูได้ตามใจ มันไม่แปลกไปหน่อยหรอครับ”
"มันเหมือนกันที่ไหน" จีฉิงหยานพูด: "ผู้คนบนชายหาดต่างสวมชุดบิกินี่กันเป็นเรื่องปกติ แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้ใส่บิกินี่"
“ถ้างั้นให้ผมถอดชุดออกไหมล่ะครับ คุณจะได้ถอดถุงน่องออกโดยไม่รู้สึกอึดอัด”
"หยุดเลย!" จีฉิงหยานพูด "ถ้าคุณไม่หันไป ฉันจะลงไปถอดถุงน่องข้างนอกเอง"
“โอเคๆ ผมหันหน้าไปทางอื่นให้ก็ได้”
หลินอี้หันหัวมองตรงออกไปด้านนอกหน้าต่าง
แต่กระจกรถสะท้อนแสงและสามารถมองเห็นได้อย่างเด่นชัด
จีฉิงหยานถอดถุงน่องสีดำออกและเผยให้เห็นขาเรียวยาวขาวของเธอที่เต็มไปด้วยความเย้ายวน
ต้องบอกเลยว่าวิธีถอดถุงน่องของจีฉิงหยานนั้นเซ็กซี่จนหัวใจแทบละลาย
"เรียบร้อยแล้ว ไปเดินเล่นที่ชายหาดกันเถอะ"
"โอเคครับ"
บนชายหาด จีฉิงหยานถอดรองเท้าส้นสูงของเธอออก และลมทะเลก็พัดผมยาวของเธอ ฉากนี้ยากที่จะแยกแยะอย่างมากว่าระหว่างเธอกับทะเลอันไหนสวยกว่ากัน
“ฉันอยากจะบอกคุณบางอย่าง” หลังจากนั้นไม่นาน จีฉิงหยานก็พูดขึ้นมา
"ว่าไงครับ?"
“เมื่อกี้ตอนอยู่ในงานเลี้ยง พ่อโทรมาบอกว่าวันเกิดของปู่ฉันต้องพาคุณไปด้วย”
"แล้วคุณตอบว่าไง"
"ฉันรู้ว่าคุณไม่ต้องการไป ฉันก็เลยตอบปฏิเสธ แต่พวกเขาไม่เห็นด้วย พวกเขาต้องการให้ฉันพาคุณไปให้ได้ ดังนั้น..." จีชิงหยานพูดอย่างเขินอาย
“ผมต้องแกล้งเป็นแฟนด้วยใช่หรือเปล่า” หลินอี้พูด
จีฉิงหยานพยักหน้าด้วยความลำบากใจ
“เฮ้อ ดูเหมือนว่าผมจะเสียผลประโยชน์นิดหน่อยนะ”
“อะไรกัน ฉันที่เป็นผู้หญิงต่างหากที่เสียผลประโยชน์น่ะ”
"ช่างเถอะ เห็นแก่ที่คุณเต้นได้เซ็กซี่มาก ผมจะยอมไปงานวันเกิดของคุณปู่คุณให้ก็แล้วกัน"
"ถึงเหตุผลจะต่ำทรามไปหน่อย แต่ก็ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ"
หลังจากเดินไปสักพัก จีฉิงหยานก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว
"ลมทะเลเย็นเกินไป เรากลับกันเถอะ"
"ไม่มีปัญหา"
จีฉิงหยานหยิบโทรศัพท์ "ฉันจะกดออเดอร์ รอรับด้วยนะ"
"ไม่ต้องหรอกครับ ออเดอร์ที่ผมได้รับเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาทั้งหมดล้วนมาจากคุณทั้งนั้นเลย คราวนี้ถือว่าผมบริการให้ฟรีเป็นการตอบแทนก็แล้วกันนะ"
"เอาตามที่คุณสบายใจ"
ทั้งสองกลับไปที่รถและขับไปที่หยุนชุยของจีฉิงหยาน
"หืม ทำไมไฟในจิ่วโจวพาวิลเลียนถึงเปิดหมดล่ะ" จีฉิงหยานพูดอย่างอยากรู้อยากเห็น
“ทำไม มันไม่ปกติหรอครับ?” หลินอี้พูด: "ถ้าปิดมันก็มืดจนมองไม่เห็นน่ะสิ"
“นี่คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือไง” จีฉิงหยานพูดต่อ:
"จิ่วโจวพาวิลเลียนเป็นวิลล่าที่หรูหราที่สุดในประเทศจีนและในจงไห่ มีวิลล่าทั้งหมด 9 หลังที่มีสไตล์แตกต่างกัน วิลล่าที่ถูกที่สุดมีราคามากกว่า 800 ล้านหยวน พวกเขาสร้างมานานกว่าครึ่งปี เนื่องจากราคาที่สูง วิลล่าสักหลังจึงยังไม่ถูกขาย ดังนั้นที่ผ่านมาไฟในวิลลาจึงดับเกือบหมดอยู่ตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนของจิ่วโจวพาวิลเลียนเลย”
“คุณช่วยขับพาฉันเข้าไปดูใกล้ๆ หน่อยสิ”
"ไม่มีปัญหาครับ"
หลินอี้พาจีฉิงหยานไปที่ประตูของจิ่วโจวพาวิลเลียน
“ในตอนที่ที่ดินผืนนี้ถูกประมูล บริษัทของฉันก็ได้เข้าร่วมด้วย แต่เนื่องจากงบประมาณไม่เพียงพอจึงถูกปัดทิ้งตั้งแต่รอบแรก ฉันไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าสุดท้ายแล้วจะสร้างเป็นวิลล่าสุดหรูแบบนี้ขึ้นมา”
“ยังไงคุณก็เป็นถึงประธานบริษัท ไม่มีอะไรที่คุณควรจะต้องอิจฉาเลยนะครับ”
“ฉันไม่ได้อิจฉาวิลล่าหลังนี้ แต่ทิวทัศน์ข้างในนั้นสวยงามมากจริงๆ และพืชที่ปลูกก็ล้วนเป็นพันธุ์หายากทั้งนั้นด้วย” จีฉิงหยานพูด "ฉันได้ข่าวมาว่าสระว่ายน้ำนำเข้าจากต่างประเทศ ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า"
“ถ้าอยากรู้ขนาดนั้นเดี๋ยวผมพาเข้าไปข้างในก็ได้นะครับ”
"หยุด หยุดเลย" จีฉิงหยานรีบหยุดหลินอี้ "นี่เป็นทรัพย์สินส่วนตัว ไม่ใช่ชุมชนธรรมดา มันไม่ใช่สถานที่ที่คุณจะสามารถเข้าไปข้างในได้หากไม่ได้รับอนุญาตก่อน"
หลินอี้ยิ้ม "ผมอยู่บนรถปากานี ซอนดา คุณคิดว่าพวกเขาจะกล้าหยุดรถของผมไหมล่ะ"
"เปล่าประโยชน์ คุณก็แค่ขับปากานี ซอนดา แม้ว่าคุณจะขับเครื่องบินโบอิ้ง 747 แต่ตราบใดที่คุณไม่ใช่เจ้าของจิ่วโจวพาวิลเลียน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็จะเข้ามาหยุดคุณไว้แน่นอน"
"ผมไม่เชื่อ."
“เฮ้ จะมั่นใจในตัวเองก็ให้มันมีขอบเขตหน่อยสิ” จีฉิงหยานมองหลินอี้ด้วยสายตาดุดันและพูดต่อ "ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ทั่วไป คุณไม่มีทางเข้าไปได้หรอก เรากลับกันเถอะ"
“อย่าพูดแบบนั้นสิ บางทีผมอาจจะเข้าไปได้ก็ได้”
"ถ้าคุณเข้าไปได้จริงๆ ฉันจะลงไปว่ายน้ำให้คุณดูจนกว่าจะพอใจเลย” จีฉิงหยานพูดด้วยรอยยิ้ม
“ถ้าอย่างนั้นคงต้องลองสักตั้งแล้ว”
ขณะที่พูด หลินอี้ก็ขับไปที่ประตู
“เดี๋ยวสิ นี่คุณจะขับเข้าไปจริงๆเหรอ” จีฉิงหยานตะโกน: “ไม่กลัวอายหรือไงถ้าถูกไล่ออกมาน่ะ?”
“ไม่เป็นไร ผมมันเป็นคนหน้าหนาอยู่แล้ว แค่เรื่องถูกไล่ออกน่ะจิ๊บจ๊อย”
“แต่ฉันไม่อยากอับอาย!” จีฉิงหยานพูด: "ทำไมคุณถึงต้องจริงจังกับมันขนาดนี้ด้วย"
“ก็คุณบอกว่าจะว่ายน้ำให้ผมดูจนกว่าจะพอใจ ถ้าไม่จริงจังก็แปลกแล้วล่ะครับ”
"ทะลึ่งที่สุด" จีฉิงหยานคร่ำครวญ "ฉันพูดอย่างนั้นก็จริง แต่มันเป็นไปไม่ได้เลยที่คุณจะเข้าไป"
“จะรู้ได้ยังไงล่ะครับถ้าไม่ลอง”
จีฉิงหยานพูดไม่ออก เธอไม่สามารถเกลี้ยกล่อมเขาได้
หลินอี้ ชายคนนี้ทะนงตนเกินไป
นิสัยแบบนี้จะทำให้เขาต้องพบเจอกับความอับอายในไม่ช้า!
หลินอี้ขับรถมาถึงประตูจิ่วโจวพาวิลเลียน และจีฉิงหยานก็เต็มไปด้วยความรู้สึกประหม่า
เธอไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป แต่มันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน
ในขณะนี้ จีฉิงหยานมองเห็นห้องปฏิบัติหน้าที่และมีคนหลายสิบคนรีบวิ่งออกมา ทุกคนสวมเครื่องแบบรักษาความปลอดภัยและต่างแสดงสีหน้าจริงจัง
ฉากดังกล่าวทำให้หัวใจดวงน้อยของจีฉิงหยานเต้นรัวไม่เป็นจังหว่ะ
การจัดการของจิ่วโจวพาวิลเลี่ยนเข้มงวดจริงๆ เพียงเพื่อหยุดหลินอี้ พวกเขาถึงกับต้องระดมคนมากขนาดนี้เลยงั้นหรอ ?
ในขณะที่กำลังวิตกกังวล จีฉิงหยานก็เห็นว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายสิบคนทำการยืนเรียงสองแถวและแสดงความเคารพให้กับรถ!
สิ่งที่น่าแปลกใจที่สุดคือประตูเปิดโดยอัตโนมัติ
ไม่มีใครมาหยุดเลยสักคน!