ผมซื้อจิ่วโจวพาวิลเลียนทั้งหมด

จีฉิงหยานตกตะลึง สิ่งนี้แตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้อย่างสิ้นเชิง!

“ทำไมประตูถึงเปิดต้องแล้ว? แล้วทำไมคนพวกนี้ถึงทักทายคุณ”

"นั่นสิ คงเป็นเพราะผมขับปากานีแหละมั้ง"

จีฉิงหยานงุนงง:? ? ?

จิ่วโจวพาเป็นวิลเลียนมีระดับความปลอดภัยสูงสุดไม่ใช่หรอ?

ทำไมถึงให้หลินอี้เข้ามาเพียงเพราะขับปากานี?

มันหละหลวมเกินไปหรือเปล่า?

เมื่อขับมาถึงบริเวณบ้านพัก หลินอี้ก็หาที่จอดรถและเตรียมพาจีฉิงหยานลงไปเดินดูรอบๆ

แม้ว่าจะมืดแล้ว แต่บริเวณวิลล่านั้นยังคงสว่างไสวซึ่งไม่ส่งผลกระทบต่อการรับชมเลย

"ลงไปกันเถอะ"

จีฉิงหยานเรียกสติกลับคืนพร้อมกับยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น

หลังจากลงจากรถ ดวงตาของจีฉิงหยานก็ถูกดึงดูดด้วยทิวทัศน์ในวิลล่า

ภายในพื้นที่เหมือนกับป่าฝนเขตร้อน

"หลินอี้ดูสิ มีผลไม้อยู่เต็มไปหมดเเลย!" จีฉิงหยานพูดอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นผลไม้บนต้นไม้

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นต้นผลไม้ในบริเวณบ้านพัก

“คุณจีอยากกินหรอ”

จีฉิงหยานส่ายหัว "ไม่ แค่ดูก็พอแล้วล่ะ"

ทั้งสองเดินไปข้างหน้าครู่หนึ่งและเห็นแม่น้ำเทียมกว้างเกือบห้าเมตร

มีสะพานไม้และฝูงปลาคาร์ปหลากสีแหวกว่ายอยู่มากมาย สวยงามตามธรรมชาติอย่างมาก

หลินอี้มีความรู้เกี่ยวกับปลาค่อนข้างเยอะ และปลาคาร์ปชนิดนี้ก็สามารถพบเห็นได้จากประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น

โดยตัวใหญ่จะมีราคาไม่ต่ำกว่า 100,000 หยวน

ซึ่งในแม่น้ำนี้ก็มีปลาคาร์ปเป็นล้านล้านตัว เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเงินที่ลงทุนไปในส่วนนี้นั้นมหาศาลอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

ข้ามแม่น้ำเทียมไปจะมีสระว่ายน้ำขนาดประมาณ 300 ตารางเมตรอยู่ด้านหน้า ซึ่งเป็นสระว่ายน้ำกลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในจงไห่

"อะแฮ่ม คุณจี ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าถ้าผมขับรถเข้ามาข้างในได้ คุณจะว่ายน้ำให้ผมดูจนกว่าจะพอใจ สระว่ายน้ำที่นี่สวยงาม และบรรยากาศก็กำลังดี ผมว่าถึงเวลาแล้วล่ะที่คุณจะต้องทำตามสัญญา"

อึก……

จีฉิงหยานรู้สึกอับอายจนอยากจะตาย ทำไมพักหลังมานี้พระเจ้าไม่เข้าข้างเธอเลย

คราวก่อนที่ไปโรงแรมเพนนินซูลาก็ครั้งนหนึ่งแล้ว และคราวนี้ก็เป็นอีกครั้งที่เธอพ่ายแพ้

“ฉันไม่มีชุดว่ายน้ำแล้วจะว่ายได้ยังไง เอาไว้วันหลังก็แล้วกัน” จีฉิงหยานพูดด้วยรอยยิ้ม

เมื่อเห็นน้ำที่ใสสะอาด จีฉิงหยานก็อยากจะลองลงไปว่ายดู

เป็นเวลานานแล้วที่เธอไม่ได้ว่ายน้ำ และเธอก็อยากจะรื้อฟื้นทักษะของตัวเองกลับคืนมา

เพียงแต่ว่าเธอไม่มีชุดว่ายน้ำจึงไม่สามารถลงไปเล่นได้

“โอเค ผมจะจดเรื่องนี้ลงในสมุดบันทึกกันลืม หวังว่าคราวหน้าคุณจะไม่มีข้ออ้างแบบนี้อีกนะครับ”

"ไม่ต้องห่วง ฉันจีฉิงหยาน ไม่เคยผิดคำพูดของตัวเอง และฉันก็จะจดจำเอาไว้อย่างดีว่าคุณเป็นพวกหื่นกราม"

"เฮ้ เฮ้ ทำไมพูดจาแบบนั้นล่ะครับ ผมก็แค่ทำตามสิ่งที่คุณพูดออกมาก็เท่านั้นเอง"

"ช่างเถอะ" จีฉิงหยานพูด: "สถานที่นี้ใหญ่เกินกว่าจะสามารถเดินดูทั้งหมดได้ในคืนเดียว เรากลับกันดีกว่า"

“อย่าเพิ่งรีบสิครับ เรายังไม่ได้เข้าไปดูข้างในวิลล่าเลย” หลินอี้พูด

ประตูวิล่าอยู่ใกล้แค่เอื้อม และเขาก็ไม่ต้องการจะจากไป

เพราะต้องใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงในการเดินทางจากจิ่วโจวพาวิลเลียนไปยังหยุนชุยวิลล่า

เขาอยากจะเพลิดเพลินกับที่นี่ให้มากกว่านี้

“ไปดูในวิลล่างั้นหรอ” จีฉิงหยานไม่คาดคิดว่าจะได้ยินคำพูดนี้

"รีบกำจัดความคิดไร้สาระนั้นทิ้งไปเลย แค่มาดูข้างในจิ่วโจวพาวิลเลียนได้ก็ปาฏิหาริย์มากพอแล้ว อย่าลืมว่าวิลล่าเป็นทรัพย์สินส่วนตัว ถ้าหากเราเข้าไปรุกล้ำ คราวนี้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้เข้ามาจับตัวเราแน่นอน"

"ไม่มีใครอยู่ในวิลล่าแล้วจะกลัวอะไร" หลินอี้พูด "อายุของคุณอยู่ในช่วงยี่สิบปีจริงหรือเปล่า ทำไมถึงขี้ขลาดจังเลย "

จีฉิงหยานพูดไม่ออก "เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับอายุหรือขี้ขลาด แต่มันผิดกฎหมาย"

"คุณไม่ได้บอกว่าจิ่วโจวพาวิลเลียนเป็นวิลล่าที่หรูหราที่สุดในจงไห่หรอกหรอ? ไม่อยากเข้าไปดูหน่อยหรือไง?"

"แน่นอนว่าอยาก." จีฉิงหยานพูดติดตลก: "แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับกฎหมาย คุณอยากทำอะไรก็เชิญเลย ถ้าถูกจับ เดี๋ยวฉันจะช่วยคุณหาทนายความมาให้เอง"

"ช่างขี้ขลาดเสียนี่กระไร"

หลินอี้ส่ายหัว จากนั้นก็เดินเข้าไปในวิลล่าหมายเลขหนึ่ง

จีฉิงหยานตกตะลึงทันที

เขาบ้าไปแล้วหรือเปล่า?

นี่คิดจะเดินเข้าไปจริงๆหรอ?

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ถูกต้อง จีฉิงหยานจึงรีบวิ่งตามรอยเท้าของหลินอี้ไปและจับแขนของเขาพร้อมกับออกแรงดึง

“ทำอะไรของคุณ เดี๋ยวก็ได้ซวยจริงๆหรอก”

หลินอี้ไม่ขยับและวางมือลงบนจุดสแกนลายนิ้วมือ

ติ๊ง--

ยินดีต้อนรับกลับบ้าน.

ชั่วขณะหนึ่งดูเหมือนว่าโลกทั้งใบนั้นเงียบสงบ

จีฉิงหยานมองไปที่หลินอี้อย่างไม่เชื่อสายตา "เกิดอะไรขึ้น?"

“ทำไมประตูถึงเปิดออกและกล่าวต้อนรับคุณกลับบ้าน”

“อย่าบอกนะ นี่บ้านคุณงั้นหรอ”

“ใช่ ผมเพิ่งซื้อมาเมื่อวานนี้เอง”

หลังจากได้ยินคำพูดนี้ จีฉิงหยานก็ตระหนักได้ทันทีว่าทำไมในตอนที่ขับรถเข้ามาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถึงเปิดประตูและทำความเคารพ

มันไม่ใช่เพราะเขาขับปากานี แต่เป็นเพราะเขาคือเจ้าของจิ่วโจวพาวิลเลียน!

จีฉิงหยานจับเนื้อนุ่มบริเวณเอวของหลินอี้แล้วพูดด้วยความโกรธ: "คุณกล้าหลอกฉันนะ"

“คุณไม่ได้ถามผมเองต่างหาก” หลินอี้พูดด้วยรอยยิ้ม: "ไปเถอะ เข้าไปดูข้างในกัน"

“อย่าคิดจะหลอกอะไรฉันอีกล่ะ”

จากนั้น หลินอี้และจีฉิงหยานก็เดินเข้ามาด้วยกัน

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา จีฉิงหยานได้เยี่ยมชมวิลล่าหลายแห่ง และเธอคิดก็อยู่เสมอว่าหยุนชุยวิลล่านั้นค่อนข้างดี

แม้ว่าวิลล่าบางหลังจะหรูหรากว่าหยุนชุยวิลล่า แต่ระดับของความหรูหราก็ไม่ได้แตกต่างกันมากมาย

อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับจิ่วโจวพาวิลเลียนแล้ว หยุนชุยวิลลาของเธอนั้นเทียบไม่ได้เลย

สมแล้วจริงๆที่ได้รับขนานนามว่าเป็นราชาวิลล่าแห่งจงไห่!

"หลินอี้ คุณน่าจะใช้เงินไปจำนวนมากเลยใช่หรือเปล่าเพื่อซื้อวิลล่าหลังนี้" จีฉิงหยานถามอย่างสงสัย

"ผมไม่รู้รายละเอียดที่แน่ชัด แต่น่าจะประมาณหลายพันล้านหยวนมั้งคับ"

บ้านได้รับโดยระบบ และหลินอี้ก็ไม่สามารถพูดความจริงนี้ได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงแค่พูดตัวเลขมั่วๆ ออกมา

“คุณหลอกฉันอีกแล้ว”

"ทำไมต้องหลอกด้วย วิลล่าที่จิ่วโจวพาวิลเลียนมันก็มีมูลค่าหลายพันล้านไม่ใช่หรือไง"

“ฉันทำงานเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ คุณหลอกฉันไม่ได้หรอก” จีฉิงหยานพูดต่อ:

"วิลล่าที่แพงที่สุดที่นี่มีราคาอยู่ที่ 1.2 พันล้านหยวนเท่านั้น แล้วคุณจะซื้อมาในราคาหลายพันล้านหยวนได้ยังไง ด้วยเงินจำนวนนี้ มันเพียงพอที่จะซื้อจิ่วโจวพาวิลเลียนทั้งหมดเลยนะ"

"ถูกต้อง ผมซื้อจิ่วโจวพาวิลเลียนทั้งหมด"

จีฉิงหยานสัมผัสได้ถึงความโง่เขลาของตัวเอง

“คุณ….คุณพูดว่าอะไรนะ คุณซื้อจิ่วโจวพาวิลเลียนทั้งหมดอย่างนั้นหรอ?”

“ใช่ มันแปลกด้วยหรอที่เราจะซื้อบ้านทั้งหมด”

"เงินของคุณลอยมาตามลมหรือไง"

"ไม่ใช่ มันง่ายยิ่งกว่านั้นอีก"

จีฉิงหยานนิ่งเงียบเพราะไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร

ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงออกมาสัมผัสชีวิตในการเป็นนักขับดีดี้ เหตุผลคงเพราะเขาสุขสบายเกินไป

"ผมจะไม่ไปส่งคุณที่หยุนชุย เชิญเลือกห้องและนอนที่นี่ตามใจได้เลย"

“โอเค ฉันเองก็อยากนอนในวิลล่าหรูหราแบบนี้เหมือนกัน พรุ่งนี้คุณไปส่งฉันที่บริษัทด้วยนะ” จีฉิงหยานพูดต่อ "ว่าแต่คุณมีชุดนอนให้ฉันหรือเปล่า"

“ผมอยู่คนเดียว ไม่มีชุดนอนผู้หญิง แต่ไม่ต้องห่วง ผมไม่แอบดูหรอก คุณนอนเปลือยกายได้เลย”