เลือดกำเดาจะไหล!
เมื่อเห็นบัตร ทั่วทั้งร้านก็เงียบสงัดทันที
ทุกคนต่างรู้กันดีอยู่แล้วว่าการจะเป็นสมาชิกระดับไดมอนด์ของไทม์สแควร์ได้จะต้องมียอดใช้จ่ายขั้นต่ำ 10 ล้านหยวน!
ซึ่งว่ากันว่าในจงไห่ทั้งหมดมีสมาชิกระดับไดมอนด์เพียงแค่สองสามคนเท่านั้น และในบรรดาพวกเขาก็ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าจะได้เจอกับสมาชิกระดับไดมอนด์ในวันนี้!
"ในฐานะมนุษย์ คุณต้องเข้าใจความจริงที่ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า" หลินอี้พูด "ชุดราตรีนี้เหมาะสมกับคนหน้าตาดี ถ้าคนรูปร่างหน้าตาธรรมดาอย่างคุณมาใส่เกรงว่าจะทำให้ความสวยของชุดเสื่อมค่าลงได้ ดังนั้นมันไม่เหมาะกับคุณหรอก"
เสมียนหญิงมองไปที่ชายวัยกลางคน “คุณผู้ชายคะ ฉันต้องขอโทษจริงๆ สุภาพบุรุษท่านนี้เป็นสมาชิกระดับไดมอนด์ ดังนั้นทางเราต้องขายชุดราตรีให้กับเขาก่อน”
“โอเค เราจะไม่ซื้อมัน”
พวกเขาสองคนอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ตอนแรกพวกเขาคิดว่าตัวเองสามารถครอบครองที่นี่ได้ด้วยสิทธิ์ของสมาชิกระดับทอง แต่กลับกลายเป็นว่าพวกเขาเจอคนที่มีระดับเหนือกว่า
หน้าแตกยับเยิน!
ในไม่ช้า พนักงานหญิงก็แพ็กชุดราตรีและนำไปให้จีฉิงหยาน
เนื่องจากการเป็นสมาชิกระดับไดมอนด์ เขาจึงได้รับส่วนลดกว่า 30%
คุ้มค่ามาก
"หลินอี้ ขอบคุณนะสำหรับวันนี้" จีฉิงหยานพูด
“แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ น่ะครับ อันที่จริงผมก็ไม่ได้อยากจะใช้สิทธิพิเศษจากบัตรไดมอนด์นี้เลย แต่อีกฝ่ายดันผยองเกินไป”
จีฉิงหยานมองไปที่หลินอี้ด้วยรอยยิ้มและกระซิบ: "เพื่อเป็นการตอบแทน ฉันจะทำตามสัญญาที่ตกลงกันไว้คราวก่อนในคืนนี้"
"งั้นผมขอไม่เกรงใจก็แล้วกัน"
หลังจากซื้อชุดแล้ว ทั้งสองก็ตรงไปที่ร้านสูทต่อภายใต้การนำของจีชิงหยาน “เราไปดูชุดต่อกันเถอะ วันนี้ฉันจะเป็นคนจ่ายให้เอง”
“วันนี้คุณจีใจดีจังเลย ทั้งจะทำตามสัญญา แถมยังจะซื้อเสื้อผ้าให้ผมอีก นี่แอบคิดอะไรไม่ซื่อกับผมหรือเปล่าครับ”
“ไร้สาระ” จีฉิงหยานพูดเสียงแข็ง: "อย่าลืม พรุ่งนี้คุณต้องแสดงละครว่าเป็นแฟนกับฉัน"
“ไม่ต้องห่วง ผมจะแสดงให้สมจริงเลย”
ต่อมา ทั้งสองก็ไปยังร้านขายเสื้อผ้าผู้ชายเล็กๆ ชื่อเอพีวายจีฉิงหยานไม่เพียงแต่เลือกชุดให้หลินอี้เท่านั้น แต่เธอยังเลือกรองเท้า เสื้อเชิ้ต และเนกไทด้วย
เมื่อหลินอี้ออกมาจากห้องลองเสื้อผ้า ดวงตาของจีฉิงหยานก็สว่างขึ้นทันทีด้วยความตกใจ
หล่อมาก
ใส่สูทแล้วเหมือนเป็นคนละคนเลย
พนักงานหญิงที่อยู่ด้านข้างเองก็ตกใจกับความหล่อเหลาของเขาเช่นกัน
"ความหล่อระดับนายแบบชัดๆ!"
"คุณสามารถเดบิวต์ได้เลย!"
“หล่อขนาดนี้ใครจะอดใจไหว!”
ต้องรู้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่หลินอี้สวมชุดสูทเลย และเขาก็รู้สึกพึงพอใจกับภาพลักษณ์นี้อย่างมาก
แต่ในขณะเดียวที่กำลังส่องกระจก หลินอี้ก็เห็นว่าจีฉิงหยานกำลังนั่งยองๆ อยู่ที่เท้าของเขาและช่วยจัดขากางเกง
ภาพดังกล่าวทำให้หินอี้รู้สึกแปลก ๆ
"คุณคิดว่าชุดนี้เป็นยังไงบ้าง?"
หลังจากจัดขากางเกงเสร็จ จีชิงหยานก็ตอบกลับ "ฉันคิดว่ามันไม่เลวเลย"
“งั้นผมเอาชุดนี้เลย”
"โอเค."
จีฉิงหยานมอบบัตรธนาคารของเธอให้พนักงาน "รูดบัตร"
หลินอี้เปลี่ยนเสื้อผ้ากลับคืน ถือถุงใบใหญ่ และไปที่ศูนย์อาหารของไทม์สแควร์ หลังจากกินอิ่มพวกเขาก็เตรียมตัวจะกลับบ้าน
ในลานจอดรถ คนกลุ่มใหญ่กำลังถ่ายรูปรอบๆ ปากานี ซอนดา
"รถคันนี้เท่ชะมัดเลย ฉันเดาว่าในจีนคงจะมีแค่ไม่กี่คัน"
"มันต้องเป็นรถของมหาเศรษฐีท้องถิ่นในจงไห่แน่นอน บางทีอาจจะเป็นรถของนายน้อยฉินหรือไม่ก็นายน้อยหวัง"
“นี่ๆ หยุดถ่ายรูปกันก่อน ฉันรู้จักเจ้าของปากานีคันนี้” ชายสวมกางเกงขาสั้นและมีรอยสักที่แขนพูด
ซึ่งทันทีที่คำพูดนี้ออกมาก็ดึงดูดความสนใจของหญิงสาวหลายคนในทันที
เขารู้จักกับคนที่เป็นเจ้าของปากานี ดังนั้นตัวตนของเขาเองก็คงจะต้องไม่ธรรมดาแน่นอน
"สุดหล่อ ขอเพิ่มวีแชทหน่อยจะได้หรือเปล่า" หญิงสาวผมยาวพูด
"แน่นอน"
ในเวลาเดียวกัน หญิงสาวโดยรอบก็เข้ามารุมขอวีแชทเขามากมาย
ซึ่งผู้ชายที่มีรอยสักก็เพิ่มทั้งหมดและหัวใจของเขาก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข
“อะแฮ่ม เพื่อน ดูเหมือนฉันจะไม่รู้จักกับคุณเลยนะ”
เมื่อได้ยินเสียงนี้ ชายที่มีรอยสักก็หันไปมองเย่เฟิงพูดว่า "คุณเป็นใคร ทำไมฉันถึงจะต้องรู้จักกับคุณ"
“อ้าว เมื่อกี้คุณบอกว่าตัวเองรู้จักกับเจ้าของปากานีไม่ใช่เหรอ ฉันนี้แหละเจ้าของรถคันนี้เอง”
ชายผู้มีรอยสักตกใจ "คุณ…คุณเป็นเจ้าของรถอย่างงั้นหรอ"
หลินอี้กดกุญแจรถในกระเป๋า ทันใดนั้น ไฟหน้าซีนอนของปากานีก็สว่างขึ้น และประตูปีกนางนวลก็เปิดออก
ฉากนี้ทำให้โดยรอบเกิดเสียงอุทานมากมาย
เขาเป็นเจ้าของจริงๆ!
แต่ไอ้ผู้ชายคนนี้เป็นแค่เพื่อนปลอมๆ!
สาวผมยาวตบหน้าชายที่มีรอยสัก "ไปตายซะไอ้คนโกหก!"
เปี๊ยะ!
เสียงตบดังสนั่นขึ้นในที่จอดรถ เขาถูกผู้หญิงที่ขอวีแชทไปทั้งหมดรุมตบทั้งเป็น
"สมน้ำหน้า!"
หลังจากขึ้นรถ จีฉิงหยานก็พูดอย่างเงียบ ๆ
หลินอี้ยิ้ม ในฐานะผู้หญิง จีฉิงหยานก็คงจะเกลียดคนขี้โกหกเหมือนกัน
สำหรับการเดินทางครั้งนี้ จีฉิงหยานนั้นไม่ได้กดออเดอร์แต่อย่างใด
เพราะหากเธอกดให้ปลายทางเป็นบ้านของเธอ ชุดว่ายน้ำที่เธอเพิ่งซื้อมาก็จะเป็นอันไร้ประโยชน์
แต่หากเธอกดปลายทางเป็นจิ่วโจวพาวิเลียนของหลินอี้ มันก็จะเหมือนกับว่าเธออยากไปที่นั่นด้วยตัวเอง
เกี่ยวกับเรื่องนี้ หลินอี้ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาพาจีฉิงหยานกลับไปที่จิ่วโจวพาวิลเลียนอย่างไม่ลังเล
ในจิ่วโจวพาวิเลียน ไฟประดับตกแต่งทั้งหมดสว่างขึ้นราวกับว่าเป็นเวลากลางวัน
เมื่อเขาไปถึงขอบสระ หลินอี้ก็เปลี่ยนชุดและเตรียมจะลงไปว่ายน้ำ
อย่างไรก็ตาม ทักษะการว่ายน้ำของหลินอี้นั้นค่อนข้างแย่ เขาเคยเรียนเกี่ยวกับการว่ายน้ำแค่ในวิชาพลศึกษาสมัยเรียนมหาวิทยาลัยเท่านั้น
เมื่อเห็นหลินอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ จีฉิงหยานก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมอง
ผู้ชายคนนี้มีหุ่นที่ดีจริงๆ
กล้ามเนื้อหน้าท้องชัดเจนมาก
“ถ้าอยากดูหุ่นผมละก็มองตรงๆ เลยก็ได้นะครับ ไม่ต้องแอบมองให้ลำบากแบบนั้นหรอก” หลินอี้พูด: "ผมจะให้คุณจ้องมองจนกว่าจะพอใจเลย"
“ใครกำลังแอบมองคุณกัน” จีฉิงหยานหันศีรษะหนี
“ผมขอลงไปว่ายน้ำเล่นก่อนเลยแล้วกัน”
สิ้นสุดคำพูด หลินอี้ก็กระโดดลงสระทำให้น้ำกระเด็นไปโดนจีฉิงหยานจนเปียกไปทั้งตัว
“หลินอี้ คุณจงใจทำแบบนี้ใช่ไหม” จีฉิงหยานกระทืบเท้าด้วยความโกรธ
“จงใจอะไร” หลินอี้งงงวย
“ก็จงใจทำให้ฉันเปียกไง”
“พูดอะไรของคุณ ยังไงเดี๋ยวคุณก็ต้องลงมาว่ายน้ำให้ผมดูตามสัญญาอยู่ดีไม่ใช่หรือไง ไปเปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำได้แล้ว”
จีฉิงหยานไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
แม้ว่าเธอจะสัญญากับหลินอี้ว่าเธอจะรักษาสัญญา แต่เธอก็รู้สึกอายเล็กน้อยที่จะต้องเปลี่ยนไปใส่ชุดว่ายน้ำ
ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้เสื้อผ้าของเธอเปียกไปหมดแล้ว เปลี่ยนไปก็ไม่ใช่เรื่องผิดธรรมชาติ
จีฉิงหยานถือเสื้อผ้าของเธอและกลับไปที่วิลล่าหมายเลขหนึ่ง
ในช่วงเวลานี้ หลินอี้อยู่ที่สระว่ายน้ำ ถือโทรศัพท์มือถือ และกำลังสั่งให้คนในที่พักนำผลไม้กับของว่างอื่นๆ มาให้
แต่เมื่อเขาเห็นจีฉิงหยานในชุดว่ายน้ำเดินเข้ามา หลินอี้ไม่สามารถละสายตาไปจากเธอได้เลย
“โอ้พระเจ้า เลือดกำเดาของฉันจะไหลแล้ว!”