ชีวิตดีๆ ที่ลงตัว

"หยวนหยวน นี่คือรถที่เธอเรียกงั้นหรอ"

หม่าหลุยไม่เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น

เธอบอกว่าเรียกรถดีดี้ไม่ใช่หรือไง? แล้วทำไมปากานีถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

สถานการณ์คืออะไร?

เถาหยวนเองก็เต็มไปด้วยความสับสนเช่นกัน แต่เธอก็ยังพูดตอบกลับไป: “เหมือนว่ารถคันนี้จะดีกว่าอาวดี้ เอ6 ของนายอีกนะ”

"ใช่ มันดีกว่าอาวดี้ของฉัน..."

ขณะเดียวกัน ทุกคนที่เฝ้ามองอยู่รอบๆ ก็พากันหัวเราะออกมา

"ชายหนุ่มคนนี้คุยโวโอ้อวดว่ารถอาวดี้ เอ 6 ของตัวเองดีกว่ารถของคนขับรถดีดี้ แต่กลับกลายเป็นว่ารถของคนขับดีดี้หรูหรากว่าเขา ฉันล่ะรู้สึกอับอายแทนจริงๆ"

หม่าหลุยหน้าแดงและเต็มไปด้วยความโกรธ แต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธความจริงข้อนี้ได้เลย

รถปากานีคันนี้เพียงคันเดียวเพียงพอที่จะซื้ออาวดี้ เอ6 ของเขาหลายสิบคัน

เถาหยวนกล่าวทักทายและเข้าไปในรถของหลินอี้โดยไม่สนใจหม่าหลุยเลย

ในเวลานี้ เมื่อมองไปที่หลินอี้อย่างใกล้ชิด ดวงตาของเถาหยวนก็เป็นประกายเล็กน้อย

ผู้ชายคนนี้หล่อมาก!

“พี่ชาย ทำไมคนมีรถสปอร์ตขับอย่างคุณถึงมาทำงานเป็นคนขับรถดีดี้ล่ะ” เถาหยวนถามด้วยท่าทางน่ารัก ซึ่งตรงกันข้ามกับท่าทีตอนที่พูดคุยกับหม่าหลุยอย่างสิ้นเชิง

“ไม่มีอะไรมาก ผมก็แค่อยากสัมผัสประสบการณ์ชีวิตเท่านั้น”

“พี่ชาย คุณสุดยอดมาก”

"ขอบคุณสำหรับคำชื่นชม"

หลินอี้ไม่ได้มีความคิดลึกซึ้งเท่าเถาหยวน ตราบใดที่เธอสามารถให้คำแนนชื่นชมระดับห้าดาวได้ ต่อให้ต้องพูดขอบคุณบรรพบุรุษแปดชั่วอายุคนเขาก็จะทำ

มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์แห่งประเทศจีนอยู่ไม่ไกลจากชุมชนหัวยี่ ใช้เวลาขับรถไม่ถึง 20 นาทีก็ถึงที่หมาย

เถาหยวนจับโทรศัพท์ของเธอเอาไว้แน่น และในที่สุดก็รวบรวมความกล้าที่จะพูดออกไปว่า:

"พี่ชาย ฉันขอเพิ่มวีแชทไว้หน่อยได้หรือเปล่าคะ"

"จะเพิ่มวีแชทของผมไปทำไมหรอครับ"

แก้มของเถาหยวนเป็นสีแดงและเปิดปากพูดออกมาอย่างแผ่วเบา:

"คุณเชื่อในรักแรกพบหรือเปล่า?"

"รักแรกพบ?" หลินอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย "หรือว่าคุณไม่มีเงินจ่ายค่าโดยสารจำนวนสามสิบกว่าหยวนก็เลยพยายามหว่านเสน่ห์ใส่ผม"

“ไม่ ไม่ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น”

เถาหยวนลงจากรถด้วยความลำบากใจและจ่ายค่าโดยสาร 32 หยวน

ในไม่ช้า หลินอี้ก็ได้รับเงินค่ารถที่เถาหยวนจ่ายและคำชมระดับห้าดาวของเธอ

เมื่อมองดูนาฬิกาเขาก็พบว่าเป็นเวลาเกือบหกโมงแล้ว เนื่องจากยังไม่หิวเท่าไหร่ หลินอี้จึงรับออเดอร์อีกสองสามรายการ

ทั้งหมดเป็นผู้โดยสารชาย แต่ได้รับคำชมห้าดาวเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม หลินอี้พอใจมากแล้ว ความคืบหน้าของภารกิจเพิ่มขึ้นเป็น (13/20) และความสำเร็จก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม

เวลาหนึ่งทุ่มตรง เขารู้สึกหิวนิดหน่อย แต่ไม่ได้ไปที่โรงแรมเพนนินซูล่า เขาหาอะไรกินตามร้านข้างทางและขับรถกลับบ้าน

กริ๊ง--

หลังจากขับรถกลับมาถึงจิ่วโจวพาวิลเลียน โทรศัพท์มือถือของหลินอี้ก็ดังขึ้นมา

มันคือวีแชทจากซ่งเหวินฮุย

ซงหยุนฮุย: "หลินอี้ พรุ่งนี้ฉันจะไปทำงาน คุณมารับฉันหน่อยได้หรือเปล่า"

เมื่อเห็นข้อความนี้ในวีแชท หลินอี้ก็รู้สึกตะลึงเล็กน้อย

ถามจริง ทำเรื่องไร้ยางอายแบบนั้นลงไปแล้วยังจะกล้าทักเขามาอีกงั้นหรอ?

หลินอี้: "หาเงินมาได้ครบแล้วใช่หรือเปล่า?"

ซงหยุนฮุย: "เงินอะไร?"

หลินอี้: "ลืมไปแล้วหรือไงว่าพี่ชายของเธอทำรถของฉันเป็นรอย ค่าซ่อมคือ 2 ล้านหยวน"

ซงหยุนฮุย: "หลินอี้ ฉันชอบคนตลกอย่างคุณจริงๆ เลย แต่เหวินหวู่เป็นพี่เขยของเรา คุณคงจะไม่เก็บค่าเสียหายจากคนในครอบครัวเดียวกันหรอกใช่ไหม?"

หลินอี้: "ครอบครัวเดียวกันอะไร? นี่ยังไม่ตื่นอีกงั้นหรอ?"

ซงหยุนฮุย: "โอ้ ฉันรู้ว่าคุณยังอารมณ์เสียเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นตอนกลางวันอยู่ แต่นั่นเป็นเพียงการทดสอบคุณเท่านั้น และแน่นอน ตอนนี้คุณผ่านการทดสอบจากครอบครัวของเราแล้ว ฉันกับคุณจึงเป็นแฟนกัน"

ซงหยุนฮุย: "พรุ่งนี้ฉันจะไปทำงาน มารับฉันที่บ้านและไปส่งฉันหน่อยนะ"

หลินอี้: "เฮ้ ตื่นได้แล้ว ตอนนี้เพิ่งจะหัวค่ำเองนะ"

ซงหยุนฮุย: "อย่าทำเป็นเรื่องตลกสิ ถ้าคุณไม่ชอบฉัน คุณก็คงไม่มานัดบอด และถ้าฉันไม่ชอบคุณ ฉันก็คงจะไม่มานัดบอดเหมือนกัน ดังนั้น ตั้งแต่วินาทีที่คุณมาถึงร้านน้ำชา ความสัมพันธ์ของเราก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว"

หลินอี้: "ตื่นจากความฝันสักทีเถอะ ค่าเสียหาย 2 ล้านหยวน ถ้าไม่จ่ายละก็รอหมายเรียกจากศาลได้เลย"

หลังจากตอบกลับ หลินอี้ก็บล็อกซงหยุนฮุยทันที

เขาส่ายหัวไปมา ไม่คิดเลยว่าในโลกจะมีผู้หญิงที่มึนได้ขนาดนี้อยู่ด้วย

หลังจากนั้น หลินอี้ก็อาบน้ำอย่างสบายใจ ดูรายการถ่ายทอดสด แล้วเข้านอน

เมื่อหลินอี้ลืมตาขึ้นในเช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็พบว่าเป็นเวลาเจ็ดโมงกว่าแล้ว

มีข้อความวีแชทอีกสองข้อความในโทรศัพท์

เซี่ยวินหยู: "พี่อี้?

เซี่ยซินหยู: "วันนี้ฉันจะออกไปข้างนอก ไม่ทราบว่าขอเรียกใช้บริการพี่จะได้หรือเปล่า"

เมื่อได้เห็นข้อความของเซี่ยซินหยู หลินอี้ก็จำได้ว่าเธอคือนักไลฟ์สตรีมหญิงที่พาเขาไปช้อปปิ้งเมื่อหลายวันก่อน

หลินอี้: "กี่โมงหรอ"

เซี่ยซินหยูตอบกลับภายในไม่กี่วินาที

เซึ่ยซินหยู: "ฉันมีธุระตอนเก้าโมง พี่มาถึงชุมชนของฉันก่อนล่วงหน้าครึ่งชั่วโมงก็ได้ แต่ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร ฉันจะไปหาพี่เอง"

หลินอี้: "ไม่ล่ะ เจอกันแปดโมงครึ่งนะ"

เซินซินหยู: "โอเค ขอบคุณนะคะพี่อี้"

หลินอี้งงเล็กน้อย สุดท้ายคุณก็ต้องจ่ายค่าดีดี้ไม่ใช่หรอ ทำไมจะต้องกล่าวขอบคุณเขาด้วย

หลังจากดูนาฬิกาและพบว่าตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมง หลินอี้ก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร เขาค่อยๆ ลุกขึ้นไปล้างตัว จากนั้นก็ตรงไปที่โรงแรมเพนนินซูลาเพื่อรับประทานอาหารเช้า ก่อนขับรถต่อไปยังบ้านเทียนยี่ที่เซี่ยซินหยูอาศัยอยู่

ยังเหลืออีกหลายสิบเมตรจากบ้านเทียนยี่ แต่หลินอี้ก็เห็นเซี่ยซินหยูที่กำลังยืนรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว

โดยชุดของเธอที่ใส่ในวันนี้ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเมื่อสองสามวันก่อนลิบลับ

สวมชุดสีเบจเท่ ๆ พร้อมโซ่ที่คอ

นอกจากนี้ในมือยังมีถุงสีขาวที่ไม่รู้ว่าคืออะไร

เมื่อเห็นรถของหลินอี้ขับเข้ามาจอดตรงหน้า เซี่ยซินหยูก็เข้าไปข้างใน ฉากนี้ดึงดูดสายตาที่น่าอิจฉามากมาย

"พี่อี้ คราวนี้ไม่ต้องห่วง ฉันจะรีบกดออเดอร์ให้"

เมื่อรู้ว่าหลินอี้มาเป็นนักขับดีดี้เพื่อสัมผัสประสบการณ์ชีวิต เซี่ยซินหยูก็ไม่รอช้าที่จะกดออเดอร์

ผ่านไปไม่นาน ออเดอร์ของเซี่ยวินหยูก็ปรากฏขึ้นบนโทรศัพท์

เมื่อเห็นปลายทาง หลินอี้ก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง "คุณกำลังจะไปที่จงไห่อินเตอร์เนชั่นแนลเซอร์กิตหรอ"

"ใช่"

เซี่ยซินหยูพยักหน้าและพูดว่า: "มีการจัดงานพิเศษและได้เชิญนักไลฟ์สตรีมสามคนไปถ่ายทอดสดที่นั่น ซึ่งในที่สุดฉันก็มีโอกาสได้เข้าร่วม"

หลินอี้ยิ้มเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดเลยว่าเซี่ยซินหยูกำลังจะไปทำงานในสถานที่ของตัวเขาเอง

"เข้าใจแล้ว อย่าลืมรัดเข็มขัดด้วยนะครับ"

"โอเคค่ะ"

เซี่ยซินหยูหยิบถุงสีขาวในมือขึ้นมา "พี่อี้ เนื่องจากอากาศตอนนี้ร้อนเกินไป ฉันเกรงว่าพี่จะกระหายน้ำ ดังนั้นเลยเอาผลไม้มาให้ พี่สามารถลองชิมได้เลย"

“ขอบคุณสำหรับความห่วงใยนะครับ” หลินอี้พูด: "แต่คงต้องเอาไว้ทีหลัง เพราะผมคงไม่สามารถกินตอนขับรถได้"

“ไม่เป็นไร ฉันจะป้อนให้พี่เอง”

พูดจบ เซี่ยซินหยูก็ใช้ส้อมเล็กๆ ผ่าแตงโมชิ้นหนึ่งแล้วยื่นไปที่ปากของหลินอี้

ซึ่งหลินอี้ก็ไม่สุภาพและกัดทันที

"หืม มันหวานมากเลย"

"ถ้าพี่อี้ชอบฉันก็ดีใจ"

ขับรถหรู มีสาวสวยป้อนแตงโม

ชีวิตดีๆ ที่ลงตัว!