สวยกว่าไอดอล
“ดูดีกว่าสาว ๆ ของฉันงั้นเหรอ ให้ตายสิ อย่าขี้โม้ไปหน่อยเลย” ฉินฮั่นกล่าว: "ฉันบอกนายแล้วไงว่าสาว ๆ ที่ฉันหามามีแต่เน็ตไอดอลระดับแนวหน้าทั้งนั้น นายไม่มีทางหาที่ดีกว่านี้ได้แน่ ๆ"
“ฉันไม่สนใจหรอก ไม่ว่าพวกเธอจะสวยจะหุ่นดีแค่ไหนยังไงก็ไม่สามารถเทียบกับสาวของฉันได้หรอก”
“อย่าคุยเยอะสิ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง กล้าส่งรูปเธอให้ฉันดูไหมล่ะ?”
"ได้ งั้นรอเดี๋ยว"
หลินอี้วางสายโทรศัพท์แล้วพูดกับจีฉิงหยานซึ่งอยู่ในห้องแต่งตัว:
“ประธานจีครับ คุณมีรูปเซลฟี่ไหม?”
“รูปเซลฟี่?”
“ใช่ ส่งรูปเซลฟี่ที่คุณคิดว่าดูดีที่สุดของคุณมาให้หน่อยสิครับ”
จีฉิงหยานที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าหยุดชะงักอยู่ครู่หนึ่ง
หลินอี้จะเอารูปถ่ายของฉันไปทำอะไร?
เขาคงไม่เอาภาพของฉันไปตั้งภาพหน้าจอของเขาใช่ไหม?
“รอสักครู่ เดี๋ยวฉันส่งไปให้”
จีฉิงหยานหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ค้นหารูปภาพเซลฟี่ที่เธอพอใจมากที่สุด และส่งไปให้หลินอี้
“ส่งไปแล้ว เห็นรึยัง?”
รูปถ่ายที่จีฉิงหยานส่งมา คือรูปถ่ายเซลฟี่ในวันที่ดวงอาทิตย์สดใส
แต่รอยยิ้มของเธอช่างสดใสเสียยิ่งกว่าดวงอาทิตย์
"เห็นแล้วครับ"
จากนั้นหลินอี้ก็ส่งต่อภาพของจีฉิงหยานให้ฉินฮั่นทันที
“ถามจริง นายหลอกฉันปะเนี่ย มันต้องเป็นรูปถ่ายที่นายหามาจากอินเทอร์เน็ตแน่ ๆ” ฉินฮั่นตอบกลับ
"จะเชื่อหรือไม่เชื่อมันก็เรื่องของนาย"
“ถ้าไม่ใช่รูปถ่ายที่นายหามาจากอินเทอร์เน็ตจริง ๆ ฉันจะถ่ายทอดสดกินอึตัวเองกลับหัวให้ดูเลย”
ในขณะเดียวกัน จีฉิงหยานก็เดินออกมาจากห้องแต่งตัวและถามอย่างสงสัย:
“คุณขอรูปเซลฟี่ของฉันไปทำอะไรหรอ?”
มีความกังวลเล็กน้อยอยู่ในใจพูดของจีฉิงหยาน
คงจะน่าละลายมาก ๆ หากเขาเกิดนำรูปของเธอไปตั้งเป็นภาพหน้าจอของตนจริง ๆ
“มีคนพยายามชักชวนฉันออกไปดื่ม และบอกว่าเขาเจอเน็ตไอดอลระดับแนวหน้า ฉันเลยจะใช้รูปเซลฟี่ของคุณเพื่อสยบความพยายามนั้นของเขา”
"แบบนี้นี่เอง"
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ใช้รูปของเธอตั้งเป็นภาพหน้าจอและส่งให้กับบุคคลอื่น แต่จีฉิงหยานก็ไม่ได้กังวลมากขึ้นเลย
อย่างน้อยที่สุดรูปที่เธอส่งให้กับเขาก็เป็นรูปที่เธอเป็นคนเลือกเอง
“แล้วอีกฝ่ายตอบมาว่าไงบ้างล่ะ?”
“เขาบอกว่าฉันหลอกเขาว่านำรูปถ่ายนี้มาจากในอินเทอร์เน็ต และเขายังบอกอีกด้วยว่าถ้าเรื่องจริงเขาจะถ่ายทอดสดกินอึตัวเองกลับหัว”
จีฉิงหยานรู้สึกขนลุก เด็กผู้ชายพวกนี้ชอบทำอะไรพิเรนทร์เกินไป
“แล้วฉันควรทำยังไง? ฉันต้องส่งรูปให้คุณอีกหรือเปล่า?”
"ไม่จำเป็นแล้วครับ" หลินอี้พูด: "มานี่สิครับ เรามาเซลฟี่กันแล้วส่งให้เขากินอึกลับหัวกันเถอะ"
“แล้วฉันต้องไปแต่งหน้าหรือเปล่า? คุณคิดว่าชุดของฉันดูดีแล้วรึยัง?”
“ไม่จำเป็นแล้วครับ ในแง่ของรูปร่างและหน้าตาของคุณจี ฉันว่าก็เกินพอที่จะชนะเน็ตไอดอลระดับแนวหน้าได้สบาย ๆ อยู่แล้ว” หลินอี้โบกมือ “ขยับมาใกล้ ๆ สิครับ”
"เอ่อ…"
จีฉิงหยานรู้สึกเกร็งเล็กน้อยเมื่ออยู่เธอมาอยู่ใกล้ ๆ หลินอี้
“ทำไมถึงเกร็งขนาดนั้นล่ะครับ? ทำตัวให้เป็นธรรมชาติหน่อยสิ” หลินอี้กล่าวว่า "อีกอย่าง ไม่ต้องอยู่ห่างกันมากขนาดนั้นก็ได้ ผมไม่แอบมองของคุณหรอกนะครับ"
“พูดอะไรของคุณเนี่ย?” จีฉิงหยานกลอกตาไปที่หลินอี้แล้วพูดว่า:
“ที่ฉันรู้สึกเกร็งก็เพราะไม่เคยถ่ายเซลฟี่กับผู้ชายต่างหากล่ะ เลยไม่รู้ว่าจะต้องโพสท่ายังไง”
“ขอแค่เข้ามาอยู่ใกล้ ๆ ก็พอครับ”
จากนั้นจีฉิงหยานก็ขยับตัวเข้าไปใกล้ ๆ หลินอี้อย่างเชื่อฟังพร้อมกับโพสท่าชูสองนิ้ว
ในเวลานี้ทั้งหากมองจากมุมมองบุคคลที่สาม ทั้งคู่นั้นดูสนิทสนมกันมากราวกับคู่รักเลยทีเดียว
การเซ็ตท่าทางพร้อมแล้ว แต่จีฉิงหยานพบว่าหลินอี้นั้นไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ เป็นเวลานาน
“คนลามก! คุณกำลังมองอะไรอยู่น่ะ?”
จีฉิงหยานมองหลินอี้ด้วยสายตาว่างเปล่า จากนั้นจึงเปลี่ยนท่าโพสและขยับตัวห่างออกมาจากเดิม
“ดูสิคิดแต่เรื่องแบบนี้ จนเสียสติไปแล้ว” จีฉิงหยานบีบเอวหลินอี้
ท้ายที่สุดก็เป็นเวลานานกว่าทั้งสองจะได้ถ่ายรูปเซลฟี่ด้วยกัน
หลังจากรูปด้วยกันเสร็จแล้ว หลินอี้ก็ส่งมันไปให้กับฉินฮั่น
"บ้าชิบ มันเป็นเรื่องจริง!"
“แน่นอน รสนิยมของนายกับฉันเราไม่เหมือนกัน และจำไว้เลยนะว่าถ้านายไม่สามารถหาสาวสวย ๆ ระดับเท่านี้ได้ อย่าโทรหาฉันอีก”:
“อ่อ ยังไงก็ถ้านายถ่ายทอดสดกินอึตัวเองกลับหัวเมื่อไหร่ อย่าลืมบอกฉันด้วยล่ะ ฉันจะได้โดเนทจะจรวดให้”
"ไอ้เพื่อนเวร"
เมื่อเห็นว่าจีฉิงหยานเตรียมตัวพร้อมแล้ว หลินอี้ก็ไม่ได้ตอบกลับ
ทั้งสองลงไปชั้นล่างด้วยกัน และเนื่องจากค่ำแล้ว หลินอี้จึงตั้งใจจะไปส่งเธอ
เมื่อพวกเขามาถึงโรงจอดรถ จีฉิงหยานก็หยิบโทรศัพท์มือถือของเธอขึ้นมาพร้อมที่จะกดออเดอร์
“ไม่ต้องกด วันนี้เดี๋ยวผมไปส่ง”
ความคืบหน้าของภารกิจใกล้สิ้นสุดแล้ว และหากไม่มีเหตุบังเอิญขัดข้องใด ๆ ภารกิจก็จะแล้วเสร็จไม่เกินวันพรุ่งนี้อย่างแน่นอน
นอกจากนี้เขาก็ไม่อยากจะต้องพึ่งจีฉิงหยานอีกต่อไป
เพราะมันทำให้เหมือนกับว่าเขาไม่ได้พยายามด้วยตัวเอง
“คุณเคยบอกว่าคุณอยากสัมผัสประสบการณ์ชีวิตแบบคนทั่วไป ดังนั้นคุณก็ต้องทำเหมือนกับฉันเป็นลูกค้าคนอื่น ๆ สิ” จีฉิงหยานพูดติดตลก:
“จะเป็นอย่างไรถ้าวันหนึ่งคุณไม่สามารถซื้อบ้านซื้อรถได้และมาโทษตัวเองว่าไม่ยอมเก็บค่ารถจากฉัน”
“พูดซะไปไม่ถูกเลยนะครับ ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนกดออเดอร์ให้ทีนะครับ ถึงผมจะไม่ต้องการก็เถอะ”
หลังจากกดรับออเดอร์ของจีฉิงหยาน ก็เหมือนกับว่าความคืบหน้าของภารกิจได้สำเร็จไปอีกก้าวหนึ่งเป็นที่เรียบร้อย
จากนั้นก็จะไปกลับไปที่หยางเฉิงซักที
…
หยุนซุยวิลล่า
“เข้าไปนั่งสักพักให้หายเหนื่อยแล้วค่อยกลับก็ได้นะ” จีฉิงหยานกล่าว
“เรื่องเข้าไปไม่ใช่ปัญหาหรอกครับ แต่พ่อแม่ของคุณจี จะไม่ปรากฎตัวแบบครั้งก่อน ๆ อีกใช่ไหม?” หลินอี้ถาม
“ไม่ต้องห่วง ก่อนจะแยกย้ายกันในงานฉันถามพวกเขาแล้ว พวกเขาจะกลับไปฝึกเขียนพู่กันจีนที่บ้าน ไม่ได้แวะมาแน่นอน” จีฉิงหยานกล่าว
“พูดแบบนี้ก็หมายความว่าคุณเตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดี และก็อยากให้ผมเข้าไปในบ้านของคุณใช่ไหมล่ะ?”
“พูดอะไรของคุณ?” จีฉิงหยานดูเขินอาย "เราแค่บังเอิญคุยกันว่าจะไปไหนกันต่อ ฉันไม่ได้ตั้งใจถามซักหน่อย"
“โอเค เอาเป็นว่าผมเชื่อคุณ” หลินอี้ปลดเข็มขัดนิรภัย "ไปเถอะ ผมมีเรื่องจะถามคุณบ้าง"
"เรื่องอะไร?" จีฉิงหยานถามอย่างสงสัย
"เข้าไปคุยข้างในเถอะครับ"
"โอเค."
เมื่อเข้ามาในบ้าน หลินอี้ก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างสบาย ๆ
“ขับรถมาทั้งวัน คุณคงเหนื่อยมากเลยสินะ”
"นิดหน่อยน่ะครับ" หลินอี้กล่าวว่า "ยังดีที่ผมเป็นแค่คนขับชั่วคราว ถ้าผมเป็นคนขับประจำ ผมคงจะเหนื่อยกว่านี้อีก"
“นี่แหละชีวิต ไม่มีอะไรได้มาง่าย ๆ”
จีฉิงหยานเดินไปที่ตู้เย็น "คุณอยากดื่มอะไรมั้ย มีกาแฟกับน้ำเปล่า?"
"เอ่อ……"
หลินอี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “เอาเป็นน้ำเปล่าดีกว่าครับ”
“ฉันยอมหยิบถุงน่องออกมาให้ก็ได้” จีฉิงหยานกล่าวว่า: "คุณนี่จริง ๆ เลย ทั้ง ๆ ที่มันก็เป็นถุงน่องใหม่ทั้งหมด กลัวอะไรไม่เข้าท่า กลัวฉันจะเอามันไปแช่รวมกับน้ำ"
“ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น ผมแค่อยากดื่มน้ำเปล่าเท่านั้นเอง”
“ชิ คิดว่าฉันไม่รู้หรอว่าคุณคิดอะไรอยู่” จีฉิงหยานกล่าว: “พวกผู้ชายต่างก็ชอบสัมผัสถุงน่องที่ผู้หญิงสวมที่ขา แต่ไม่ชอบถุงน่องอันใหม่ที่แช่อยู่ในตู้เย็น แปลกจริง ๆ”
“ถ้าคุณสวมมันแล้วให้ผมสัมผัส ผมคงไม่สัมผัสถุงน่องหรอกครับ แต่จะเป็นขาคุณมากกว่า”
จีฉิงหยานไม่ได้ใส่ใจมากนัก หยิบแก้วน้ำขึ้นมาแล้วยื่นให้หลินอี้
“แล้วที่บอกว่ามีเรื่องจะถามคือเรื่องอะไรล่ะ?”
"ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ" หลินอี้กล่าว:
“ผมต้องการจัดตั้งมูลนิธิการกุศลเพื่อเด็กกำพร้า เด็กที่อยู่ตัวคนเดียว นักเรียนยากจน รวมถึงกลุ่มอื่น ๆ ในสังคม คุณพอจะรู้เรื่องนี้ไหม? และมีข้อกำหนดพิเศษสำหรับนโยบายและขั้นตอนปฏิบัติหรือไม่?”