พูดเกินจริงไปเล็กน้อย

หลังจากลงจากรถแล้วทั้งสองก็ยืนเคียงข้างกันและรอให้พนักงานทำการล้างรถ

“เพื่อน รถใกล้พังคันนี้ใช่ของนายหรือเปล่า?”

หลินอี้สะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินคำถามจากเจ้าของรถ วี8

ถามแบบนี้ต้องการอะไร?

“ถ้าไม่ใช่รถของฉัน ฉันจะขับมันมาได้ยังไง”

“เมื่อก่อนฉันก็เคยขับรถยี่ห้อเดียวกันกับนาย ทำไมไม่เคยมีสาวสวยแบบนี้มาขึ้นรถของฉันบ้างเลยล่ะ?”

"เอ่อ..." หลินอี้คิดก่อนจะตอบว่า: "คำถามนี้น่าสนใจดีแฮะ"

“เพื่อน หรือว่านายท่วงท่าที่ยอดเยี่ยมหรือมีอะไรพิเศษงั้นสินะ เธอถึงได้ยอมขึ้นรถเก่า ๆ ใกล้พังของนายน่ะ”

จีฉิงหยานฟังและยิ้มโดยไม่พูดอะไร ผู้หญิงเมื่ออยู่นอกบ้าน ควรทำตัวให้ผู้ชายยอมรับและทำตัวให้มีเกียรติ

“อันที่จริงคำตอบของคำถามนี้มันค่อนข้างซับซ้อนจริงๆ แต่โดยรวมแล้วฉันจะสรุปให้ฟังหนึ่งประเด็น” หลินอี้กล่าวอย่างจริงจัง

“ประเด็นอะไร?”

“นายลองส่องกระจกดูหน้าสารรูปหน้าตัวเองสิ”

เจ้าของรถวี 8:...

คำตอบที่ฉันคาดหวังมันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ!

ถ้าจะไม่มีอะไรพิเศษ อย่างน้อยก็ช่วยสร้างเรื่องให้ฉันดีใจหน่อยก็ได้!

หลังจากพนักงานล้างรถเสร็จ หลินอี้ขึ้นรถและจีฉิงหยานก็เข้าไปนั่งอย่างสง่างามในที่นั่งข้างคนขับ แล้วจากไป

"โธ่ เอ๊ย!"

เจ้าของรถ วี 8 เตะยางรถทีนึง "ฉันแมร่งอยากจะรู้เรื่องของแกทำไมวะ!"

ขณะเดียวกันเจ้าของร้านคาร์แคร์ก็หยิบบุหรี่ออกมาอย่างเงียบ ๆ “เสี่ยวหลิว เอ็งไปขับรถคันเก่า ที่อยู่ในโรงรถออกมาล้างหน่อยไป”

“เฮีย หน้าตาเฮียก็ไม่ได้ดี ล้างไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกครับ”

“เอ็ง ไม่อยากทำงานแล้วใช่ไหม?”

…

“ก็คือพรุ่งนี้คุณจะกลับหยางฉิงแล้วใช่ไหม?” จี้ฉิงหยานกล่าวเมื่อพวกเขามาถึงยังที่จอดรถของเฉาหยางกรุ๊ป

"ทำไมหรอครับ."

“ฉันจองเที่ยวบินไว้ให้คุณแล้ว พรุ่งนี้เวลา 10.12 น. ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?”

“ขอบคุณประธานจีมากเลยครับที่อุตส่าห์มีน้ำใจกับผม”

“มีน้ำใจอะไรกันล่ะ? ก่อนหน้านี้คุณช่วยเหลือฉันไว้ตั้งเยอะไม่ใช่หรือไง? ฉันก็แค่อยากตอบแทนคุณบ้าง” จีฉิงหยานลูบผมของเธอแล้วพูดต่อว่า "งั้นฉันไปก่อนนะ บาย"

หลังจากส่งจีฉิงหยานเรียบร้อยแล้ว หลินอี้ก็มุ่งหน้ากลับบ้าน

ในตอนนี้ระดับความสำเร็จในอาชีพอยู่ที่ 85% เพราะฉะนั้นการขับดีดี้ก็ยังคงต้องดำเนินต่อไป

แต่คงต้องรอหลังจากเขากลับจากหยางเฉิงแล้ว เพราะรถคันเก่าของเขาทรุดโทรมเกินไปและไม่เหมาะในการให้บริการดีดี้เท่าไหร่นัก

ไม่เช่นนั้นหากได้รับคำวิจารณ์ที่ไม่ดีมากมาย ก็ไม่ต่างไปจากการไม่ได้ขับเลย

ขณะนี้ หลินอี้นอนอยู่ริมสระน้ำอย่างมีความสุข หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดเกม Honor of King และเตรียมเล่นเพื่อฆ่าเวลา

ในเวลาแบบนี้ถ้าจีฉิงหยานอยู่ที่นี่แล้วว่ายน้ำให้ดู การฆ่าเวลาในครั้งนี้ก็คงจะมีความสุขมากยิ่งขึ้น

หลังจากจับคู่เข้าเกมแล้ว หลินอี้ก็กดเลือก ทาจิบานะ อุเคียว และเตรียมเล่นในตำแหน่งออฟเลน

เมื่อดูรายชื่อฮีโร่ตัวอื่น ๆ ที่เพื่อนร่วมทีมของเขาเลือกมา ก็พบว่ามันเป็นฮีโร่ที่ค่อนข้างดี ซึ่งตราบใดที่พวกเขาไม่อ่อนแอเกินไปก็ไม่ใช่ปัญหาที่จะชนะในเกมนี้

(สิบนาทีต่อมา……)

ทันทีที่ป้อมปราการของฝ่ายเขาถูกทำลาย หลินอี้ก็พิมสาปช่างเพื่อนร่วมทีม

ทาจิบานะ อุเคียว: "หลู่ปัน แกควรไปนั่งเล่นหมากเก็บดีกว่า ลบเกมทิ้งไปซะ"

หลู่ปันหมายเลขเจ็ด: "เกี่ยวอะไรกับฉัน? ฉันโดนศัตรูรุมฆ่าตั้งสองสามตัว ไม่เห็นจะมีใครมาช่วยฉันเลย"

ทาจิบานะ อุเคียว: "ในช่วงสิบนาทีแรก แกก็สู้หนึ่งต่อหนึ่งกับอีกฝ่าย แกก็ยังถูกฆ่าไป 9 ตัว กล้าพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง? ใช้สมองคิดก่อนพูดบ้างหรือเปล่า? หยุดเล่นแล้วกดออกเกมไปซะ"

โฮ่วอี้: "อย่าด่ากันเลย เราควรรักษาน้ำใจกันไว้นะ"

เซี่ยง อวี่: "กัปตันใจเย็น ๆ ดูชื่อของเธอสิ ชื่อแบบนี้เป็นไปได้สูงที่จะเป็นสาวน้อยนะ"

ทาจิบานะ อุเคียว: "สาวน้อยไม่มีผมล่ะสิ ไม่ก็พวกเกาะขึ้นคนอื่นขึ้นแรงค์มา"

หลู่ปันหมายเลขเจ็ด: "นายเองก็ไอ้เด็กติดเกมนั่นแหละ ฉันเพิ่งมาเล่นเกมนี้ได้ไม่นาน ถ้าเป็นเกม LoL ฉันแบกพวกนายชนะไปแล้ว"

ทาจิบานะ อุเคียว: "อย่าขึ้โม้ให้มากเลย ไอ้เด็กน้อย กลับไปที่บ่อน้ำ แล้วออกเกมไปซะ ไม่เช่นนั้นฉันจะรายงานแก"

หลู่ปันหมายเลขเจ็ด: "ฉันไม่ได้โม้สักหน่อย ฉันอยู่แรงค์ไดมอนเซิร์ฟเอเชีย"

ทาจิบานะ อุเคียว: “แรงค์ไดมอนเซิร์ฟเอเชียแล้วมันสำคัญยังไง? ยังไงตอนนี้แกก็เล่นกากอยู่ดี กลับไปยืนนิ่งที่บ่อน้ำแล้วออกจากเกมไปเถอะ”

หลู่ปันหมายเลขเจ็ด: "ถ้าฉันออกเกม พวกนายก็จะเป็น 4v5 และก็จะแพ้กันในที่สุด!"

ทาจิบานะ อุเคียว: "แต่ตอนนี้ พวกฉันเหมือนสู้กัน 4v6"

หลู่ปันหมายเลขเจ็ด: "..."

หลู่ปันหมายเลขเจ็ด: "ถ้าไม่มีฉัน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกนายจะชนะได้!"

“ฮีโร่ฝ่ายศัตรูซุนเช่อถูกสังหารแล้ว!”

“ฮีโร่ฝ่ายศัตรูหนวี่วาถูกสังหารแล้ว!”

ทาจิบานะ อุเคียว: ดับเบิ้ลคิล!

“ฮีโร่ฝ่ายศัตรูซุนอู้คงถูกสังหารแล้ว!”

ทาจิบานะ อุเคียว: ทริปเบิ้ลคิล!

“ศัตรูต้าเฉียวถูกสังหารแล้ว!”

ทาจิบานะ อุเคียว: ควอดคิล!

“ศัตรูหลานหลิงหวังถูกสังหารแล้ว!”

ทาจิบานะ อุเคียว: เพนตะคิล!

เมื่อเห็นแถบหน้าจอขึ้นแสดงคำว่าเพนตะคิลของหลินอี้ เสียงเชียร์จากเพื่อนร่วมทีมก็ดังออกทะลุจอ

เซี่ยง อวี่: "กัปตันโคตรเท่เลย ไม่มีใครไหวคุณสักคน!"

โฮ่วอี้: "พระเจ้า ช่วยรับแอดฉันเป็นเพื่อนด้วย แล้วแบกฉันตาหน้าด้วยนะ"

หลิวฉาน: "จบตานี้กดกับฉันต่อเถอะนะ"

เมืองจงไห่

ในอาคารพักอาศัยระดับไฮเอนด์ ซึ่งมีขนาดพื้นที่มากกว่า 100 ตารางเมตร ผู้หญิงคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ว่างเปล่าทั้งด้านในและส่วนล่าง กำลังจ้องมองไปที่โทรศัพท์มือถือของเธอ

รูปร่างของผู้หญิงคนนี้สมส่วน เรียวยาว มีผมยาวที่ยุ่งเหยิงกระจัดกระจายปกคลุมบางส่วนของใบหน้า และดูมีเสน่ห์อย่างมาก

ชื่อของผู้หญิงคนนี้คือซูเกอ เธอเป็นผู้อำนวยการคณะกรรมการองค์กรนักศึกษาของมหาวิทยาลัยจงไห่ นอกเหนือจากหน้าที่ที่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยแล้ว งานอดิเรกที่มาเป็นอันดับหนึ่งของเธอคือการเล่นเกม

แต่มีน้อยคนนักที่จะรู้เกี่ยวกับงานอดิเรกของซูเกอ

“เขาพลิกเกมได้จริง ๆ เหรอ?”

แม้ว่าจะไม่ใช่การเล่นในระดับสูง แต่ก็เป็นเรื่องที่น่าทึ่งไม่น้อยที่เขาสามารถพลิกเกมกลับมาพร้อมกับการสังหารได้ถึงห้าตัว ในขณะที่สถานการณ์การเงินในเกมจะตามหลังมากก็ตาม

ทาจิบานะ อุเคียว: "ใครอยากเล่นด้วยกันอีกก็แอดเพื่อนมาเลย"

ยกเว้นหลู่ปันหมายเลขเจ็ด การเล่นของคนอื่น ๆ ค่อนข้างดี ถ้าให้มาช่วยไต่แรงค์ด้วยกันก็น่าจะสบาย

หลู่ปันหมายเลขเจ็ด: "ฉันเพิ่มเพื่อนนายไปแล้ว มาเล่นด้วยกันเถอะ"

ทาจิบานะ อุเคียว: "ฉันรับทุกคนที่ไม่ใช่แก"

เขาทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ช่องแชทสาธารณะ จากนั้นก็ออกจากหน้าต่างเกม

หลังจากออกจากหน้าต่างเกมแล้ว เขาก็ได้รับคำขอเป็นเพื่อนและข้อความส่วนตัวหลายรายการ

ซูจัง: “ถ้าคุณช่วยฉันไต่แรงค์ HOK ฉันจะช่วยคุณไต่แรงค์ LoL ด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า ถือว่าแลกกัน”

เมื่อเห็นข้อความส่วนตัวนี้ หลินอี้ก็เดาได้ว่าควรจะเป็นผู้เล่นหลู่ปันหมายเลขเจ็ด

แอนนา: "คุณหนักเกินไป ฉันไม่อยากแบกคุณหรอก"

ซูจัง: "อะไรกัน ฉันหนักแค่ 99 ปอนด์เองนะ!"

แอนนา: "น้ำหนักน้อยกว่า 100 ปอนด์ แค่นี้ก็พอเดาได้แล้วว่าเป็นสาวอกแบนไม่ก็เตี้ยมาก ๆ ถ้าจะแบก ฉันอยากแบกคนอึ๋ม ๆ น่ะ"

พูดจบ หลินอี้ก็เมินเฉยต่อซูเกอ สร้างห้องและเชิญเพื่อนร่วมทีมก่อนหน้านั้นสามคนเข้ามา และกดจับคู่กันสี่คน

บนโซฟา ซูเกอโยนโทรศัพท์ของเธอทิ้งด้วยความโกรธเกรี้ยว

“เหมือนตัวเองเก่งตายแหละ? ฉันไม่อยากเล่นด้วยก็ได้ คนเดียวฉันก็กดได้”

ครึ่งชั่วโมงต่อมา…

แพ้รวดสามเกมติด

ในขณะนี้ ซูเกอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพูดกับตัวเอง: "หรือฉันควรทักไปถามเขาอีกที?"

ในระหว่างที่ตัดสินใจ ซูเกอก็ไปที่เมนูสถิติการเล่นของตนเองในเกมที่เจอหลินอี้ และกดเข้าไปตรวจข้อมูลสถิติของหลินอี้อีกที

ผลปรากฎว่าไม่เพียงแต่เขาจะชนะสามเกมติดต่อกันเท่านั้น แต่เขายังเป็นผู้เล่นที่ยอดเยี่ยมที่สุดในทุกเกมอีกด้วย

ทันใดนั้นเธอก็ได้คำตอบของตัวเองทันที

ซูจัง: "พระเจ้าได้โปรดช่วยแบกฉันที"

แอนนา: "ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่แบกผู้หญิงหน้าอกเล็กอย่างเธอ"

ซูจัง : “ถ้าหมายถึงเรื่องนั้น นายแบกฉันไม่ไหวหรอกนะ”

ในที่สุดซูเกอก็โยนไพ่เด็ดของเธอออกมา

แอนนา: "อย่ามาโม้"

ซูจัง:...

ซูเกอก้มศีรษะลงและมองไปที่เนินภูเขาตรงหน้า อันที่จริงเธอเองก็พูดเกินจริงไปเล็กน้อย