เงินบริจาค 1 พันล้านของคุณจะมาถึงเมื่อไหร่?

อึก!

หวังเทาเกือบจะสำลักน้ำลายออกมา

“ว่าไงนะ จะบริจาค 100 ล้านหยวน?”

ไม่เพียงแต่หวังเทาเท่านั้น แต่ทุกคนที่ได้ยินสิ่งนี้ก็คิดว่าพวกเขาได้ยินผิด

ถ้าบอกแค่ว่า 1 ล้าน บางคนก็อาจเชื่อ

แต่มันเกินจริงไปหรือเปล่าที่บอกว่าจะบริจาค 100 ล้าน?

“ใช่ ทำไมล่ะ? เงินจำนวนนี้มันมากเกินไปที่จะบริจาคหรอ?”

"ฮ่าๆ..."

หวังเทาหัวเราไปน้ำตาของเขาก็ไหลไป

“อย่าพูดไร้สาระ? แม้แต่ฉันที่เริ่มต้นทำธุรกิจของตัวเองมาหลายปียังไม่มีเงินเก็บมากขนาดนั้น แต่กลับนายที่เป็นแค่คนขับดีดี้จะมีเงินมากมายขนาดนั้นได้ยังไง? คิดว่าตัวฝันอยู่หรือเปล่า?”

“เอาล่ะ เสี่ยวอี้ ไหน ๆ ลูกก็มาแล้ว ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง พ่อครัวเตรียมอาหารพร้อมแล้วเข้าไปกินเข้าเร็ว ด้วยอาหารจะเย็นเสียก่อน”

หวางฉุยฉิงรู้ดีว่าหลินอี้มีไม่ชอบให้ใครมาดูถูก จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอพูดแบบนั้น

“ป้าหวาง เรื่องกินค่อยว่ากันทีหลัง เรายังคุยเรื่องบริจาคเงินกันไม่จบเลย ผมยังอยากเห็นว่าเขาจะบริจาคเงิน 100 ล้านหยวนได้ยังไง”

“ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนคุณจะไม่เชื่อนะว่าฉันจะมีเงินมากขนาดนั้น?” หลินอี้กล่าวด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

“ฮ่าฮ่า จะให้ฉันเชื่อได้ยังไง” หวังเทาหัวเราะอย่างดูถูก "ถ้านายที่ขับดีดี้กล้าพูดว่าจะบริจาคเงินจำนวนมากขนาดนั้น ฉันก็กล้าพูดเหมือนกันว่าฉันจะบริจาคหนึ่งพันล้านหยวน ยังไงซะฉันก็เป็นเจ้าของธุรกิจและมีรายได้มากกว่านาย ทำไมฉันจะบริจาคเพิ่มไม่ได้ล่ะ"

หวังเทาพูดด้วยความมั่นใจเกินร้อย

ถ้าเขาบอกว่าจะบริจาค 10,000 หยวนก็พอจะเชื่อได้

แต่นี่ดันมาบอกว่าจะบริจาค 100 ล้านหยวน

กับไอ้แค่พนักงานขับดีดี้จะไปมีเงินมากมายขนาดนั้นได้ยังไง?

คงจะพยายามเสแสร้งและพูดไร้สาระเพื่อไม่ให้เสียหน้าต่อหน้าแฟนสาวมากกว่า!

“ฉันก็ขอบคุณแทนสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าด้วยนะ”

พูดจบ หลินอี้ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรหาผู้จัดการฝ่ายจัดการบัญชีของลูกค้าทันที

“โอเค เดี๋ยวผมจะถ่ายรูปสมุดบัญชีส่งไปให้และช่วยโอนเงิน 100 ล้านหยวนเข้าให้ด้วยนะครับ”

หลังจากวางสายโทรศัพท์ หลินอี้ก็ค้นหารูปสมุดบัญชีธนาคารของหวางฉุยฉิงในอัลบั้นรูปและส่งให้ผู้จัดการบัญชี

จากนั้นก็แค่รอ

ขณะนั้นเอง ทั้งหวางฉุยฉิงและจ้าวฉวนฝู่ต่างก็รู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย

เท่าที่พวกเขารู้จักหลินอี้ หลินนี้ไม่ใช่คนพูดโกหกเลย ดังนั้นหมายความว่าเขาจะโอนเงิน 100 ล้านหยวนจริง ๆ เหรอ?

แต่ไม่กี่นาทีต่อมา หวางฉุยฉิงก็พบว่าหัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้น

ติ๊ง–

โทรศัพท์มือถือของหวางฉุยฉิงดังขึ้น และเมื่อเธอหยิบมันขึ้นมาก็พบว่ามันเป็นข้อความที่ถูกส่งมาจากธนาคาร

เมื่อมองดูเธอก็พบว่ามีเลขศูนย์จำนวนมากปรากฎขึ้นเป็นแทบที่หน้าจอ จากนั้นเธอก็ไม่สามารถอยู่นิ่งได้อีกต่อไป

“เสี่ยวอี้ ลูกโอนเงินให้เรา 100 ล้านจริงหรอ?”

“จุดประสงค์ที่ผมกลับมาในคราวนี้ก็เพื่อสิ่งนี้แหละครับ”

"มัน มันเป็นไม่ได้!"

หวังเทาอุทาน: "เขาจะมีเงินมากมายขนาดนี้ได้ยังไง เขาเป็นแค่คนขับดีดี้นะ!"

หลินอี้หยิบโทรศัพท์มือถือของหวางฉุยฉิงแล้วพูดว่า "SMS ถูกส่งมาจากธนาคาร แหกตาดูสิ"

เมื่อมองไปที่แถบเลขศูนย์บนหน้าจอ ร่างกายของหวังเทาก็อ่อนแรงลงทันที

ไปดีดี้ประเทศไหนถึงได้มีเงินบริจาค 100 ล้านในรวดเดียว?

“ฉันได้ทำตามที่ฉันพูดแล้ว คุณหวังเงินบริจาคหนึ่งพันล้านหยวนของคุณอยู่ไหนล่ะ?”

จีฉิงหยานอดไม่ได้ที่จะปิดปากของเธอและหัวเราะเบา ๆ

"เอ่อ คือ……"

หวังเทารู้สึกอับอายจนมีความปรารถนาที่จะตาย โรงงานเล็กๆ ของเขามีรายได้เพียงไม่กี่ล้านต่อปี แล้วเขาจะไปหาเงินพันล้านหยวนมาได้ยังไง?

“ทำไมล่ะ ไม่มีเงินหรอ?” หลินอี้พูดต่อ “เมื่อกี้ยังทำเป็นรวยและวางท่าใหญ่โตอยู่เลยไม่ใช่หรือ?”

ในเวลานี้ร่างกายของหวังเทาถูกปกคลุมไปด้วยเหงื่อทีเย็นเยียบ และเขารู้สึกว่าต้องการจะหนีไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

“คือว่า ฉันมีธุระต้องทำ ฉันขอตัวก่อนนะ”

หลังจากทิ้งคำพูดไว้หวังเทาก็รีบวิ่งขึ้นรถแล้วขับออกไปด้วยความสิ้นหวัง

“หวังเทา!” กัวหนิงเยว่ตะโกน!

“ปล่อยเขาไปเถอะ อยู่กับคนแบบนี้ต่อไปอนาคตก็มีแต่จะทุกข์ใจเปล่า” หลินอี้กล่าว

"ค่ะ พี่หลิน"

เมื่อหลินอี้พูด กัวหนิงเยว่ก็ไม่กล้าเถียงและเลิกสนใจเรื่องของหวังเทา

“เสี่ยวอี้ บอกความจริงกับแม่มาว่าลูกไปทำอะไรมา? ลูกไปอยู่จงไห่ได้ไม่กี่ปีเอง ลูกไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน?”

หวางฉิงฉุยรู้สึกว่ามือของเธอกำลังสั่นขณะถือโทรศัพท์

“ผมเปิดธุรกิจเล็ก ๆ และก็ลงทุนไปด้วยน่ะครับ ก็เลยพอมีเงินจากปันผลนิดหน่อยครับแม่”

“แล้วหนึ่งร้อยล้านหยวนนี้ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เลยนะ ลูกให้แม่มาทั้งหมดแล้วลูกจะเอาเงินไหนใช้” หวางฉุยฉิงพูดต่อ: “แม่ไม่กล้ารับเงินจำนวนนี้ได้หรอกลูก เดี๋ยวแม่จะโอนคืนให้ลูก”

“ไม่เป็นไรครับแม่ แม่เอาไปเถอะ ผมยังพอมีใช้”

หลินอี้กอดไหล่หวางฉุยฉิง “ไปกินข้าวกันเถอะ ผมหิวไส้จะแตกแล้ว”

“ก็ได้ ๆ ไปกินข้าวกัน แม่ให้พ่อครัวตุ๋นเนื้อของโปรดลูกไว้ให้แล้ว”

“แม่จำเมนูโปรดผมได้ด้วย”

หลังจากรับประทานอาหารแล้ว จีฉิงหยานและกัวหนิงเยว่ก็มาสนุกกับเด็ก ๆ ในสนามเด็กเล่น

ซึ่งสิ่งที่หลินอี้ไม่คาดคิดก็คือคนอย่างจีฉิงหยานจะกระโดดยางเป็นกับเขาด้วย

นี่คือเรื่องที่น่าอัศจรรย์มาก

“เสี่ยวอี้ นาน ๆ ทีกว่าจะกลับมา อยู่ต่อที่นี่อีกสักสองสามวันสิลูก” หวางฉุยฉิงเดินมาจากด้านหลังและพูด

“ได้ครับ ผมก็ว่าจะอยู่ที่นี่อีกสักสองสามวันแล้วค่อยกลับ”

หลินอี้ยังมีสิ่งที่อยากทำก่อนจะกลับไปยังจงไห่

"โอเคลูก เดี๋ยวแม่จะได้ทำความสะอาดห้องนอนให้นะ ลูกกับหนิวเยว่นอนที่นี่กันก็ได้นะ"

“ของผมไม่ต้องก็ได้ครับแม่ พอดีผมจองโรงแรมไว้แล้วครับ”

อันที่จริงหลินอี้ไม่ได้มีปัญหาเรื่องสถานที่ในการนอน แต่เป็นเพราะเขากลัวว่าจีฉิงหยานจะไม่ชินกับมัน

ท้ายที่สุดแล้วเธอก็มากับเขา และเขาก็ต้องดูแลความเป็นอยู่ของเธอให้ดี

“โอเค ตอนนี้ลูกดูแลตัวเองได้แล้ว แม่จะไม่บังคับลูกแล้วกัน”

หลังจากพูดคุยกันสักพักหลินอี้ก็พาจีฉิงหยานออกไปและหาโรงแรมห้าดาวที่จะเข้าพัก

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากที่จีฉิงหยานอาบน้ำเสร็จ และขณะรับประทานอาหารเช้าที่โรงแรม เธอก็ถามว่า:

“วันนี้คุณจะทำอะไร?”

“เมื่อวานผมดูข่าว และได้ยินว่ามีงานมอเตอร์โชว์มาจัดที่หยางเฉิง ผมเลยคิดว่าจะไปเดินดูหน่อย”

“แล้วรถปากานีของคุณล่ะ? จะซื้อรถคันใหม่หรอ?” จี้ฉิงหยานถามอย่างสงสัย

“จริง ๆ แล้วผมอยากจะซื้อรถคันใหม่ให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าน่ะเผื่อเด็ก ๆ จะได้ไปเที่ยวข้างนอกบ้าง”

จี้ฉิงหยานพยักหน้า “เข้าใจแล้ว”

“แล้วคุณบอกว่าจะไปสำนักงานสาขาไม่ใช่หรอครับ? จะไปตอนไหน?”

“เรื่องนั้นมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไม่ต้องสนใจ เดี๋ยวฉันไปกับคุณก่อนก็ได้”

หลังจากรับประทานอาหารแล้ว ทั้งสองก็ขึ้นแท็กซี่และไปที่ศูนย์การประชุมนานาชาติหยางเฉิงด้วยกัน

ในฐานะหนึ่งในสี่เมืองชั้นหนึ่งอันดับต้น ๆ ของจีน แม้ว่าระดับความเจริญรุ่งเรืองของหยางเฉิงจะยังตามหลังจงไห่เล็กน้อย แต่ก็ยังถือว่าอยู่ในระดับแนวหน้าของจีนเช่นกัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งงานหยางเฉิงมอเตอร์โชว์ที่โด่งดังทั้งในจีนและดังไปทั่วโลก

ด้วยเหตุนี้งานจัดแสดงรถยนต์ประจำปีจึงได้ดึงดูดเหล่าเศรษฐีในท้องถิ่นให้เข้ามาชม

อย่างไรก็ตาม คุณสามารถมองเห็นแบรนด์รถยนต์หรูจากทั่วทุกมุมโลกที่มาจัดแสดงได้ผ่านป้ายโฆษณาด้านนอก

ตราบใดที่คุณมีเงินและปรารถนาที่จะซื้อรถที่คุณชื่นชอบรับรองเลยว่าที่นี่สามารถสนองความต้องการของคุณได้อย่างแน่นอน

ทันทีที่ทั้งสองลงจากรถ หลินอี้ก็ได้ยินว่ามีคนเรียกตัวเองอยู่ข้างหลังเขา

“เฮ้ หลินอี้ คุณมาเยี่ยมชมงานมอเตอร์โชว์เหมือนกันหรอ?”