อาชีพใหม่!

“ผมเห็นรถปอร์เช่อยู่ตรงนั้น และมันก็ดูดีใช้ได้เลย คุณเลือกมาสักคันสิเดี๋ยวผมซื้อให้เอง” หลินอี้กล่าว

"ไม่เอา" จีฉิงหยานกล่าวว่า: "มาเซราติที่ฉันขับก็ดีอยู่แล้ว อีกอย่างฉันก็สามารถโทรเรียกให้คุณมารับได้ ถึงซื้อไปก็เอาไปจอดเฉย ๆ ฟุ่มเฟือยเปล่า"

“จริงด้วยสิ คนขับดีดี้คนนี้พร้อมรับส่งคุณเสมอ”

“ว่าแต่ คุณเองซื้อรถไปเยอะขนาดนี้ไม่รู้สึกเปลืองเงินหน่อยหรือ?” จีฉิงหยานกระซิบ

“อย่าไปคิดว่ามันฟุ่มเฟือยสิครับ” หลินอี้กล่าว "มีแล้วไม่ใช้ ถ้าตายไปจะน่าเสียได้เอานะ"

“คุณนี่ชอบมีความคิดแปลก ๆ อยู่เรื่อยเลย” จี้ฉิงหยานพูดด้วยรอยยิ้ม: "ถ้าเรียบร้อยแล้ว งั้นเราไปกันเถอะ ไปหาอะไรกินกัน ฉันหิวจนไส้จะขาดแล้ว"

“งั้นไปกันเถอะครับ ผมก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน”

หลังจากออกจากงานมอเตอร์โชว์เรียบแล้ว พนักงานของบูกัตติก็ได้นำรถมาจอด ณ ลานจอดรถให้แล้ว

ซึ่งนี่ก็คือความประสงค์ของหลินอี้เอง

ในเมืองหยางเฉิง การเดินทางโดยไม่มีรถยนต์นั้นไม่สะดวกจริง ๆ ดังนั้นเขาจึงได้เลือกบูกัตติมาใช้ก่อนส่วนคันอื่น ๆ ที่เหลือก็นำกลับไปยังจงไห่ทั้งหมด

หลังจากรับประทานอาหารแล้วทั้งสองก็พากันไปขับรถเล่นสักพักก่อนจะกลับไปยังที่พัก

ในช่วงบ่ายวันเดียวกัน รถที่หลินอี้ซื้อให้กับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็ได้มาส่งเช่นกัน

ซึ่งสิ่งนี้ทำให้หวางฉุยฉิงและจ้าวฉวนฟู่ประหลาดใจอย่างมาก

ไม่ต้องพูดถึงราคาของรถเลย เพียงแค่บัตรเติมน้ำมันกว่า 8 ล้านใบก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พวกเขาตะลึงไปสักพัก

ในตอนเย็น หลังจากขับรถเล่นกันอย่างเหน็ดเหนื่อย หลินอี้และจีฉิงหยานก็ได้กลับมายังโรงแรม

“วันพรุ่งนี้คุณยุ่งไหม?” จีฉิงหยานกล่าวขณะอยู่ในห้องของเธอ

"ผมหรอจะยุ่ง?"

“พอดีว่าพรุ่งนี้ฉันจะไปตรวจสอบการทำงานที่สาขาหยางเฉิง ถ้าคุณไม่ยุ่งอะไรไปกับฉันก็ได้นะ”

หลินอี้เองก็พอรู้อยู่บ้างเกี่ยวกับแผนโครงการของเฉาหยางกรุ๊ป

ซึ่งนอกเหนือจากโครงการในจงไห่แล้ว ยังมีโครงการอสังหาริมทรัพย์ในเมืองอื่น ๆ มากมาย ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่ประธานบริษัทเช่นเธอจะะมาคอยตรวจสอบการทำงานของสาขา

“แต่ผมไม่คิดว่าคุณจะได้เจอปัญหาอะไรหรอกนะครับ” หลินอี้กล่าวว่า: “เมื่อรู้ว่าเจ้านายกำลังจะมา พนักงานก็มักจะทำงานได้เป็นอย่างดี พวกเขาไม่มีทางทำผิดพลาดให้คุณเห็นหรอกครับ”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ฉันมาที่นี่โดยไม่ได้แจ้งผู้บริหารคนไหนเลย และนี่จะเหมือนกับการจู่โจมอย่างกะทันหัน ถ้าไม่มีปัญหาในการทำงานก็ถือว่าดีเยี่ยม แต่ถ้าเกิดว่ามีก็จะได้รีบแก้ไขโดยเร็ว”

หลินอี้ยิ้มและไม่พูดอะไร

จีฉิงหยานยังคงคิดว่าคนพวกนั้นบริสุทธิ์เกินไป

หากเธอไปตรวจการทำงานตั้งแต่วันแรกที่มาหยางเฉิง ผลลัพธ์ก็จะออกมาอย่างที่มันควรจะเป็นอย่างแน่นอน

แต่นี่ผ่านมาสองวันแล้ว ข่าวการมาของเธอก็น่าจะรั่วไหลออกไปเป็นที่เรียบร้อย

ดังนั้นการที่เธอจะพบปัญหาที่มักเกิดขึ้นหรือไม่นั้นย่อมขึ้นอยู่กับโชคเท่านั้น

“ก็ตกลงตามนี้ครับ พรุ่งนี้เดี๋ยวผมจะไปด้วย”

“โชคดีจังเลย ฉันก็ขอใช้โอกาสนี้ติดรถคุณไปด้วยแล้วกันนะ” จีฉิงหยานกล่าว: “แต่ตอนนี้ฉันจะอาบน้ำ คุณอยากอยู่รอไหม?”

“ถามแบบนี้ คุณอยากให้ผมเฝ้าคุณอาบน้ำใช่ไหมครับ? หรือไม่คุณก็อยากให้ผมช่วยถูกหลังล่ะสิ?”

“ถูหลังอะไรล่ะ? ถ้างั้นก็รีบกลับห้องคุณไปเลย”

หลินอี้ยิ้มและลุกขึ้น "ถ้าอยากให้ผมถูหลังให้ ก็โทรเรียกผมได้นะครับ"

"คนลามก"

หลังจากพูดหยอกล้อกันไม่มีคำ จีฉิงหยานก็ไล่หลินอี้ออกจากห้อง

ในเวลานี้ หลินอี้นอนอยู่บนเตียงและนอนไม่หลับเป็นเวลานาน

ในวันพรุ่งนี้ก็เป็นวันจันทร์ และตามที่เขาเข้าใจระบบก็กำลังจะเริ่มอาชีพใหม่เร็ว ๆ นี้

และทันทีที่ถึงเวลาเที่ยงคืนตรง

ทันใดนั้นการแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในใจของหลินอี้

[อาชีพใหม่ถูกเปิดแล้ว (ลงทะเบียนหรือไม่)]

[อาชีพ: อาจารย์มหาวิทยาลัย 】

[ระดับความสำเร็จในวิชาชีพ: 0%: 0 ]

[รับใบประกอบวิชาชีพทางการศึกษา รางวัลคือเงินจำนวน 10 ล้านหยวน สมุนไพรเสริมสมรรถนะ และสติปัญญาอันชาญฉลาด 】

เหลือจะเชื่อ!

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบ หลินอี้ก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

อาชีพใหม่ของเขาคืออาจารย์มหาวิทยาลัยจริงหรือ? !

นี่มันน่าตื่นเต้นชะมัด

ขณะเดียวกัน เมื่อมองดูรางวัลที่ระบบมอบให้ หลินอี้ก็เริ่มพิจารณาเกี่ยวกับมัน

โดยเฉพาะเงินจำนวน 10 ล้านหยวน

ต้องรู้ว่า ในตอนแรกที่เขาได้เริ่มต้นอาชีพนักขับรถรับส่งดีดี้ เขาก็ได้รับเงินมาจำนวนนี้เช่นกัน

ซึ่งคงเป็นไปได้สูงว่านี่คือการตั้งค่าของระบบ และในทุกครั้งที่เขาเริ่มต้นอาชีพใหม่ เขาจะได้รับเงินจำนวนนี้เสมอ และจะไม่มากหรือน้อยไปกว่านี้แล้วแน่นอน

นอกจากนี้ยังมีสมุนไพรเสริมสมรรถนะ และหลินอี้ก็รู้ดีว่ามันคืออะไร เพราะมันได้มีการอธิบายอย่างละเอียดยิบถี่ถ้วนมากมายบนอินเทอร์เน็ต

แต่อย่างไรก็ตาม สติปัญญาอันชาญฉลาดถือเป็นสิ่งที่หลินอี้สนใจมากที่สุด

“ระบบ สติปัญญาอันชาญฉลาดคือยังไงหรอ”

[สติปัญญาอันชาญฉลาดประกอบด้วย ความรู้ ความสามารถของนักวิชาการชั้นนำของโลก ช่วยให้โฮสต์สามารถปรับตัวเข้าการอาชีพอาจารย์มหาวิทยาลัยได้อย่างสมบูรณ์แบบ 】

ด้วยคำอธิบายของระบบ หลินอี้ก็เข้าใจคร่าว ๆ ว่ามันหมายถึงอะไร

มันก็คือการนำความรู้ของคนอื่นมาใส่หัวของตัวเองนั่นเอง

ท้ายที่สุดแล้ว มหาวิทยาลัยก็เป็นสถานที่ที่ต้องมีความเชี่ยวชาญอย่างมากหากไม่มีความรู้ ความสามารถอาจจะถูกดูถูกหรือเวลาไปทำงานก็อาจจะถูกวิจารณ์อย่างรุนแรงได้

ในเวลานี้ หลินอี้มองที่แผงของระบบอีกครั้งและพบว่ามีคำว่า (ลงทะเบียนหรือไม่) ในช่องอาชีพใหม่ถูกเปิดแล้วอยู่

อาจเป็นการถามว่าเขาจะเลือกที่ลงทะเทียนอาชีพใหม่ทันทีเลยหรือไม่ ซึ่งมันก็น่าจะขึ้นอยู่กับการเลือกของเขา

“ระบบ ตอนนี้อาชีพนักขับรถรับส่งดีดี้ของฉันมีระดับความสำเร็จในวิชาชีพคือ 85% ถ้าฉันจะลงทะเบียนอาชีพใหม่ ฉันก็จะไม่ได้รับรางวัลสูงสุดใช่ไหม?”

[หากโฮสต์ลงทะเทียนอาชีพใหม่ อาชีพเก่าจะเข้าสู่สถานะนับเวลาถอยหลังอัตโนมันติ และสถานะนับเวลาถอยจะคงอยู่เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ เมื่อสถานะนี้สิ้นสุดลง โฮสต์สามารถเลือกอาชีพเก่ากลับมาทำต่อได้ 】

หลังจากฟังคำอธิบาย หลินอี้ก็คิดอยู่พักหนึ่ง “เป็นไปไม่ได้เลยหรอที่จะทำสองอาชีพพร้อมกัน?”

[ไม่สามารถทำสองอาชีพพร้อมกันได้ หากโอสต์ต้องการดำเนินอาชีพเก่าต่อ อาชีพใหม่จะเข้าสู่สถานะนับเวลาถอยหลังโดยอัตโนมัติ และหลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ โฮสต์สามารถเลือกทำอาชีพใหม่ได้ 】

หลังจากได้ยินคำอธิบายที่ครอบคลุมของระบบแล้ว หลินอี้ก็เข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง

ทว่าอาชีพนักขับรถรับส่งดีดี้ก็มาถึง 85% แล้วและรางวัลสูงสุดก็คงจะน่าสนใจไม่ใช่น้อย

ซึ่งตามพฤติกรรมของการให้เปอร์เซ็นความสำเร็จของระบบ และเปอร์เซ็นที่เหลืออีก 15% หลินอี้คาดว่าหากเขาทำอีกไม่กี่งาน เขาก็จะทำมันได้สำเร็จแล้ว

ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องรีบเร่งในการเริ่มต้นอาชีพใหม่ในตอนนี้

หลังจากเคลียร์ปัญหาที่ค้างคาใจทั้งหมดแล้ว หลินอี้ก็ยืดเอวและเข้านอนด้วยความสบายใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากหลินอี้แต่งตัวเสร็จและมาที่ห้องของจีฉิงหยาน เขาก็พบว่าเธออาบน้ำเสร็จพอดี

“ขอเวลาฉันสักครู่ ฉันเพิ่งแต่งหน้าเสร็จ ขอแต่งตัวก่อน”

"โอเค ตามสบายเลยครับ"

ในตอนนี้ หลินอี้เดินมารอที่โซนนั่งเล่นในห้อง ทิ้งตัวลงบนโซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเข้าเกม

ทันทีที่เปิดเกมขึ้นมา เขาก็พบว่าคนที่ชื่อ "ซูจัง" ได้ส่งข้อความส่วนตัวมาถึงเขา

แม้จะผ่านไปแค่ไม่กี่วัน แต่เธอนั้นก็ได้ส่งข้อความมาแล้วไม่ต่ำกว่ายี่สิบข้อความ

คน ๆ นี้หน้าด้านหน้าทนจริง ๆ

เมื่อเปิดดูสถิติการเล่นของ "ซูจัง" เขาก็พบว่าเธอแพ้มากกว่าชนะ โดยมีอัตราชนะล่าสุดอยู่ที่ประมาณ 20% เท่านั้น

ซึ่งดูเหมือนว่าในเกมที่ชนะหากเธอไม่ได้พบกับปรจารย์ยอดนักแบกจริง ๆ โดยพื้นฐานแล้วเธอคงแพ้ราบคาบแน่นอน

“ทีตอนนั้นก็ทำเป็นอ้างนู้นอ้างนี่? ขนาดแร้งล่าง ๆ ยังดันตัวเองขึ้นมาไม่ไหวเลย?”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายน่าสงสารเกินไป หลินอี้จึงชวนเธอเล่น

ซูง “ขอบคุณพระเจ้า ในที่สุดฉันก็ได้กลิ่นอายของชัยชนะซักที”

แอนนา: "หึ ชนะด้วยตัวเองไม่เป็นล่ะสิ เธอควรบอกลาเกมนี้ดีกว่านะ"

“หลินอี้”

ทันใดนั้นเอง เสียงของจีฉิงหยานก็ดังขึ้น

"มีอะไรหรอครับ"

“มาช่วยฉันรูดซิปทีสิ ฉันรูดเองไม่ได้”