ร้อนแรงจนระเบิด!

เมืองเซี่ยงไฮ้ ภายในห้องเช่าเล็กๆ

หลี่จุนยี่กำลังนั่งอยู่บนม้านั่งขนาดเล็ก เขาวางโทรศัพท์มือถือของตัวเองไว้บนที่วางโทรศัพท์มือถือและดูการถ่ายทอดสดของรอบชิงชนะเลิศรายการ "สร้างไอดอล"

แม้ว่าเขาจะถูกคัดออกแล้ว แต่เขาก็เฝ้าดูการแสดงอย่างเงียบๆ นอกจากนั้นเขายังชักชวนญาติและเพื่อนของเขาให้โหวตให้หลัวโม่กับตงชู

เนื่องจากเขาได้สะสมแฟนคลับมาจากรายการนี้ เขาจึงขอให้ผู้ที่ติดตามเขาในเว่ยป๋อไปสนับสนุนพี่โม่และน้องชู

ในรายการนี้ อาจารย์หลัวของเราต้องได้เป็นที่หนึ่ง!

เมื่อหลี่จุนยี่เห็นพี่โม่ได้สวมมงกุฎอย่างสง่าผ่าเผยและกำลังจะร้องเพลงราชาภิเษกบนเวทีของรายการ "สร้างไอดอล" เขาก็กำหมัดแน่นขึ้นทันที

ใช่แล้ว สมาชิกในทีมนิรนามเกือบทั้งหมดถูกคัดออก!

แต่กัปตันของเราเป็นแชมป์!

แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากที่สุด เขาก็ยังคว้าแชมป์ไปครองได้!

ในตอนนี้ มีเพียงแค่หลัวโม่เท่านั้นที่อยู่บนเวที

“ผมมีเพื่อนที่มาด้วยกันในรอบชิงชนะเลิศ และก็มีเพื่อนบางคนที่ได้จากไปแล้ว" เมื่อหลัวโม่พูดประโยคนี้จบ มือของหลี่จุนยี่ก็กระตุกเบาๆ

ทุกสิ่งทุกอย่างในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมายังคงแจ่มชัดอยู่ในใจของเขา

“เพลงสุดท้ายนี้อุทิศให้กับทุกคนที่มีความฝัน"

“ขอส่งถึงทุกคนที่ยังคงไล่ตามความฝัน"

"ขอส่งเพลง ‘ไล่ตามความฝันด้วยหัวใจที่ไร้เดียงสา’ ให้ถึงทุกคน!"

หลี่จุนยี่มองไปที่โทรศัพท์ของเขาและเห็นชื่อเพลงสีแดงปรากฏขึ้นบนหน้าจอขนาดใหญ่

เมื่อเห็นว่าชื่อเพลงเป็นสีแดง หลี่จุนยี่ก็เผยรอยยิ้มออกมาบนใบหน้า

"ตั้งแต่จากเพลง ‘ปลาใหญ่’ ชื่อเพลงต่อมาทั้งหลายล้วนใช้สีแดง" หลี่จุนยี่พึมพำ

"จื้อหลิง” คือเปลวไฟสีแดง และ "มงคลสมรส" คือโลงศพสีแดง

ต่อมา "รักของสตรี" ก็เป็นเส้นสมรสสีแดง

เพลง "ไล่ตามความฝันด้วยหัวใจที่ไร้เดียงสา" นี้ก็สะดุดตาและโดดเด่นมากเช่นกัน!

ทุกวันนี้มีคนจำนวนนับไม่ถ้วนที่พูดถึงความฝันของตัวเอง แต่เพลงนี้จะสามารถเข้าถึงหัวใจของทุกคนได้จริงหรอ?

หลี่จุนยี่เองก็ไม่มั่นใจเช่นกัน เขารู้เพียงว่าแม้เขาจะถูกคัดออกมาแล้ว แต่หัวใจของเขาก็ยังร้อนรุ่ม ทั้งหมดที่เขารู้ก็คือเขาตั้งหน้าตั้งตารอที่จะได้ฟังเพลงนี้

เมื่อเสียงดนตรีคลอเริ่มดังขึ้น หลี่จุนยี่ก็ลุกขึ้นยืนทันที เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่เขารู้สึกว่าระดับเสียงในโทรศัพท์นั้นยังไม่ดังพอ หลี่จุนยี่รีบวิ่งไปเอาเครื่องเสียงที่เขาเก็บเงินซื้อออกมาและเชื่อมบลูทูธกับโทรศัพท์ทันที

ในตอนนั้นเอง เสียงร้องเพลงของหลัวโม่ก็เริ่มดังก้องขึ้นมา

เมื่อประโยคแรกถูกร้องออกมา หลี่จุนยี่รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

"นี่ดูเหมือนจะไม่ใช่เสียงร้องเพลงปกติของพี่โม่ มันดังและใสเกินไปหน่อย เหมือนกับเขากำลังตะโกนไปด้วยแล้วร้องเพลงไปด้วยเลย" หลี่จุนยี่กล่าวในใจ

ในความเป็นจริง ไม่ใช่แค่เขาที่เกิดความสงสัยขึ้นมาในหัวใจ แต่ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนก็รู้สึกถึงความผิดปกตินี้

แต่ต้องบอกเลยว่าเพลงนี้โดนใจทุกคนตั้งแต่ท่อนแรก

หลัวโม่ถือไมโครโฟนไว้ในมือข้างหนึ่งและร้องเพลงเสียงดัง:

"[โลกที่เต็มไปด้วยดอกไม้อยู่แห่งไหนกัน?

ถ้ามันมีอยู่จริง ผมจะต้องไปหาแน่นอน

ผมอยากอยู่ตรงนั้น ตรงจุดสูงสุดของยอดเขาที่ตั้งตระหง่าน

ไม่สนแม้มันจะเป็นหน้าผาสูงชัน] "

เห็นได้ชัดว่าเนื้อเพลงนี้ไม่ใช่เนื้อเพลงที่สวยหรูอะไร

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง หลี่จุนยี่รู้สึกหัวใจของเขากำลังปั่นป่วน

เขานึกถึงคืนที่เขาต้องออกจากรายการ

"พี่โม่ ผมยังสามารถร้องเพลงและเต้นได้จริงๆ งั้นหรอ? ผมจะเดินไปบนเส้นทางนี้ได้จริงๆ ใช่ไหม?" หลี่จุนยี่เงยหน้าขึ้นมองหลัวโม่แล้วพูด

ใช่แล้ว เด็กที่มีพรสวรรค์ในการออกแบบท่าเต้นคนนี้เตี้ยกว่าหลัวโม่ครึ่งหัว แถมเขาก็ไม่ได้หน้าตาดีนัก

"เฮ้ ความฝันนั้นเป็นชีวิตของนาย มันเป็นเส้นทางที่คนนอกไม่อาจพูดถึงมันอย่างขาดความรับผิดชอบได้" หลัวโม่ยิ้มและพูดต่อ "แต่ว่า โดยส่วนตัวแล้วฉันคิดว่านายไม่ได้ไร้ความสามารถ"

“ถ้าตอนนั้นนายออกแบบท่าเต้นได้ไม่ดี แล้วฉันจะดึงนายมาเข้าทีมนิรนามทำไม?” หลัวโม่ยักไหล่พลางพูด

หลี่จุนยี่มองไปที่โทรศัพท์มือถือของเขาพลางฟังเสียงเพลงที่ดังมาจากลำโพงก่อนจะพูดในใจว่า:!"ต้องร้องเพลงต่อ! ต้องเต้นต่อไป"

“ฉันยังสู้ได้อีก!”

……..

……..

ในห้องรับรอง เด็กฝึกทั้ง 19 คนที่เสร็จสิ้นการแสดงแล้วกำลังดูการถ่ายทอดสดบนหน้าจอ

ตงชูจ้องไปยังหลัวโม่บนเวทีอย่างตั้งใจ

เขายังคงร้องเพลงเสียงดัง:

"[ใช้แรงที่มีเพื่ออยู่และรัก แม้ต้องสละชีพอย่างโหดร้าย

ไม่วอนขอให้คนอื่นพึงพอใจ ขอแค่ต้องมีคุณค่าในตนเอง

ผมไม่เคยเลือกที่จะละทิ้งอุดมการณ์

แม้ในวันเวลาที่ลำบากหน้าเปื้อนฝุ่นดิน]"

หลังจากฟังเพลงท่อนนี้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง ตงชูรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ

เขาชอบร้องเพลงและชอบมันมาก ดังนั้นแม้ว่าที่ผ่านมาจะมีคนหลายคนเยาะเย้ยเขา โดยบอกว่าเสียงของเขาเป็นเหมือนกับสาวน้อยและการร้องเพลงของเขาเหมือนผู้หญิง แต่เขาก็ยังยืนยันที่จะร้องเพลงต่อไป

มันเป็นเพียงการเยาะเย้ยจากคนรอบข้าง เขายังเคยโดนเพื่อนร่วมชั้นในโรงเรียนล้อเลียนและมันทำให้เขากลายเป็นคนขี้อาย

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เขาก็ยังไม่เต็มใจที่จะเลิกร้องเพลง

เขาจึงเริ่มเปลี่ยนเสียงร้อง พยายามโพสต์วิดีโอร้องเพลงของตัวเองบนอินเทอร์เน็ตและปิดหน้าของตัวเองไว้

เด็กชายขี้อายคนนี้ไม่มีความกล้าที่จะแสดงใบหน้าของตัวเอง เขากลัวที่จะต้องย้อนกลับไปยังสมัยที่เขาถูกหัวเราะเยาะในโรงเรียนมัธยม

แต่ด้วยทักษะการร้องเพลงที่ยอดเยี่ยมของเขา แม้ว่าเขาจะต้องดัดเสียงและร้องเพลง แต่เขาก็ยังมีแฟนเพลงติดตามอยู่จำนวนหนึ่ง

จากนั้นเขาก็ได้รับเลือกจากรายการ "สร้างไอดอล"

แต่เขาก็ยังคงกลัว กลัวว่าภาพในอดีตจะปรากฎขึ้นอีกครั้ง

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาต้องการหาเงินมาพัฒนาชีวิตคุณยาย เขาคงไม่กล้ามายังรายการนี้ด้วยซ้ำ

จนกระทั่งเขาพบชายที่แย่งดื่มโยเกิร์ตของเขาในทุกวัน และยังให้เขาล้างจานทุกวันปรากฏตัวขึ้น

เมื่อคิดมาถึงตอนนี้ ตงชูที่กำลังนั่งอยู่ในห้องรอรอบชิงชนะเลิศรู้สึกว่าทุกอย่างเป็นเหมือนกับความฝัน

เนื้อเพลงนี้ขับขานนี้ดังไปถึงหัวใจของเขาโดยตรง “ไม่วอนขอให้คนอื่นพึงพอใจ ขอแค่ต้องมีคุณค่าในตนเอง

”

“ผมไม่เคยเลือกที่จะละทิ้งอุดมการณ์ แม้ในวันเวลาที่ลำบากหน้าเปื้อนฝุ่นดิน”

……

……

บนเวที หลัวโม่ได้เปลี่ยนจากการถือไมโครโฟนด้วยมือเดียวเป็นถือไมโครโฟนด้วยมือทั้งสองข้าง

ในการแสดงของรายการ "สร้างไอดอล" ที่ผ่านมา เซินหมิงหลิวและเด็กฝึกคนอื่นๆ จะมีท่อนร้องเสียงสูงทุกครั้ง

กลับกัน ทีมนิรนามของหลัวโม่นั้นจะมีท่อนร้องที่เป็นโน้ตเสียงสูงเพียงไม่กี่ท่อน แถมจริงๆ แล้วท่อนเพลงเสียงสูงส่วนใหญ่ถูกเตรียมไว้ให้ตงชูร้องโดยเฉพาะ

ในปัจจุบันหลัวโม่คือการหลอมรวมของทั้งสองวิญญาณ มันเป็นความจริงที่เบื้องหลังของเขาคืออารยธรรมที่เจิดจรัส

แต่เขาก็ไม่ได้หย่อนยานและยังคงทำงานหนัก แล้วยังหนักยิ่งกว่าเด็กฝึกส่วนใหญ่ด้วยซ้ำ

เพราะเขาต้องหลอมรวมวิญญาณทั้งสองเข้าด้วยกันและจำเป็นต้องปรับแต่งทักษะด้านอื่นๆ

ไม่ว่าเขาจะเต้นเก่งแค่ไหนในโลกเก่า แต่ตอนนี้เขายังต้องฝึกฝนอยู่หน้ากระจกซ้ำๆ เพื่อหาตำแหน่งที่สวยงามที่สุดของร่างกายนี้ในทุกการเต้นและทุกการเคลื่อนไหว

ในส่วนของการร้องเพลง เขาซ้อมหนักขึ้นในทุกวันเช่นกัน

วันนี้เองที่เพลงที่เขาจะร้องต้องใช้เสียงสูง แล้วทำไมถึงไม่สนุกไปกับมันล่ะ!

ชายในชุดสูทสีดำเขายังคงร้องเพลงต่อ:

"[ผมอาจจะไม่มีพรสวรรค์

แต่ผมมีความไร้เดียงสาแห่งความฝัน

ผมจะใช้ทั้งชีวิตของผมเพื่อพิสูจน์

ผมอาจจะโง่เขลา

แต่ผมพร้อมจะตามค้นหาต่อไปไม่หยุด

ใช้ช่วงเวลาในวัยเยาว์ทั้งหมดโดยไม่นึกย้อนเสียใจ]”

สำหรับเนื้อเพลงท่อนนี้ จริงๆ แล้วผู้ฟังไม่ได้คิดอะไรมาก พวกเขาคิดแค่ว่าแก่นของของเพลงนี้นั้นแต่งเพื่อส่งแรงบันดาลใจ

แต่สำหรับเซินหมิงหลิวและคนอื่นๆ ในห้องรอกลับกำลังตัวสั่น

นายกำลังจะบอกว่านายไม่มีพรสวรรค์งั้นหรอ?

นายคิดว่านายโง่เขลางั้นหรอ?

ถ้านายโง่แล้วเราเป็นอะไร? เราคงไม่เป็นยิ่งกว่าลาโง่อีกหงอ?

กลายเป็นลาที่โดนประตูหนีบหัว?

ใช่แล้ว ในโลกนี้มีสิ่งที่แปลกประหลาดอยู่ นั่นคือเมื่อคนจำนวนมากที่ประสบความสำเร็จมักจะถูกเรียกว่าอัจฉริยะ แต่ไม่มีใครคิดเลยว่าทุกสิ่งทุกอย่างนั้นเกิดมาเพราะการทำงานและฝึกฝนอย่างหนัก

ผู้ชมจำนวนมากที่กำลังชมการแสดงค่อย ๆ ถูกอารมณ์ของเพลงและสไตล์การร้องของหลัวโม่ทำให้แปลกใจ

คำด่าในโลกนี้นั้นจะมีมากกว่าคำชมเสมอ

“ชาวเอเชียต้องการที่จะวิ่งให้เร็วกว่าคนผิวดำงั้นหรอ?"

"แต่งตัวอะไรเนี่ย ทำไมยังกล้าออกจากบ้านอีก!"

"เป็นผู้ใหญ่ได้แล้ว ความฝันเด็กๆ อย่างการเป็นตำรวจ เป็นหมอ เป็นนักบินอวกาศนั้นช่างไร้สาระ นายเข้าใจวิธีหาเงินไหม!"

“พ่อแกกับฉันให้กำเนิดลูกอย่างแกมาได้ยังไงเนี่ย!"

"เฮ้ เธอยังต้องการสอบเข้า ป.โท อยู่อีกหรอ เรียนจบแล้วก็ไปหางานทำงานได้แล้ว"

“..."

มีคำพูดที่ว่า ลมสามารถพัดใบไม้ให้ร่วงหล่นได้ แต่ไม่สามารถพัดผีเสื้อไปได้

สำหรับหลัวโม่ นี่คือเพลงสุดท้ายของเขาบนเวทีในรายการ "สร้างไอดอล"

การออกจากที่แห่งนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้น

เมื่อการถ่ายรายการแบบปิดจบลง เขาจะออกไปเผชิญกับโลกที่แตกต่างจากนี้

อย่างที่เขาพูดไปในตอนแรกว่าเนื่องจากนี่เป็นชีวิตใหม่ เขาจึงต้องการใช้ชีวิตอย่างมีอิสระที่สุดเท่าที่จะทำได้

มันทำให้เขาคิดไปถึงคำพูดที่เขาชอบอยู่คำหนึ่ง: ชีวิตเป็นของคุณ ใช้มันให้เต็มที่!

หลัวโม่ถือไมโครโฟนไว้ในมือทั้งสองข้างและระดับเสียงของเขาก็ค่อย ๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ

ในตอนนี้ผู้ชมหลายคนเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเพลงนี้ต้องร้องในลักษณะที่แปลกประหลาดเช่นนี้

เหว่ยหรานที่นั่งอยู่บนที่นั่งเมนเทอร์ ดวงตาของเขาเบิกกว้างหลังจากได้ยินหลัวโม่ร้องเพลง เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีเพลงอื่นที่สามารถร้องได้ด้วยวิธีที่แปลกประหลาดเช่นนี้!

เขาไม่รู้จะอธิบายการร้องเพลงลักษณะนี้อย่างไร

เสียงร้องเพลงดังกึกก้องไปยังผู้ชม หลัวโม่เป็นคนเดียวที่ยืนอยู่บนเวทีใหญ่เวทีนี้ มันเหมือนกับว่าเขากำลังถ่ายทอดพลังอันไร้ขอบเขตให้ทุกคน

"[วิ่งไปข้างหน้า!

เผชิญกับสายตาเย็นชาและเสียงหัวเราะเยาะ!

จะสัมผัสถึงชีวิตอันกว้างไกลได้ยังไงถ้าไม่เคยผ่านความทุกข์ทรมาน?

โชคชะตาไม่อาจทำให้เราคุกเข่าอ้อนวอนได้

แม้เลือดแดงฉานจะซัดสาดทั่วทั้งอ้อมแขนก็ตาม]”

เมื่อเสียงตะโกน ไม่สิ เมื่อเสียงคำรามว่า “วิ่งไปข้างหน้า!” ดังขึ้น ผู้ชมที่ดูอยู่ก็ขนลุกทันที

อารมณ์ของเพลงพุ่งกระทบเข้ากับจิตวิญญาณพวกเขาโดยตรง มันทำให้เลือดของผู้คนพลุ่งพล่านในทันที

พวกเขาไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าการร้องเพลงจะสามารถส่งกำลังใจมาให้พวกเขาได้จริงๆ

——มันสุดยอด!

เพลงนี้ผลักดันอารมณ์ของผู้ชมให้ไปถึงจุดสูงสุดในทันที

สำหรับชาวโม่เซิงเหริน พวกเขารู้สึกว่าตัวเองสามารถรับรู้ถึงความรู้สึกของหลัวโม่ได้

รายการ “สร้างไอดอล” ไม่ใช่เวทีสุดท้าย แต่มันเป็นเพียง... การเริ่มต้นใหม่!

ทางด้านฉีเอ๋อฟิล์ม ทีมข้อมูลพากันยืนขึ้นอย่างตื่นเต้นทีละคน

"จำนวนผู้ชมที่เข้ามาดูการถ่ายทอดสดพุ่งจนแทบจะระเบิดแล้ว!"

"ถ้าจำนวนผู้ชมที่เข้ามาดูถือว่าระเบิดแล้ว งั้นจำนวนคนที่พิมพ์มาในแชทแบบเรียลไทก็ทำลายสถิติทุกอย่างไปหมดแล้ว!"

"ความคิดเห็นในแชทพุ่งสู่จุดสูงสุดแล้ว แถมยังสร้างจุดสูงสุดใหม่อีกด้วย!"

ชายที่ยืนอยู่กลางเวทียังคงร้องเพลงอย่างบ้าคลั่ง:

"[วิ่งต่อไป!

พร้อมกับความภาคภูมิใจที่บริสุทธิ์ดั่งเด็กน้อย

จะมองเห็นแสงประกายในชีวิตได้ยังไงถ้าไม่ยืนหยัดจนถึงที่สุด

แทนที่จะอยู่อย่างเชื่องช้าไปวันๆ จงดื่มด่ำชีวิตให้เต็มที่เถอะ

แล้ววันหนึ่งเราจะผลิบานได้อีกครั้ง—]"

ร้อนแรง ร้อนแรงจนระเบิด!

ผู้ชมรู้สึกเดือดกันเต็มที่ บรรยากาศในช่องถ่ายทอดสดทั้งหมดก็ไปถึงจุดสูงสุด

บนหน้าจอขนาดใหญ่บนเวทีมีข้อความปรากฏขึ้น

ทุกคนที่เคยดูการแสดงของหลัวโม่มาหลายครั้งแล้วจะคุ้นเคยกับสไตล์การแสดงบนเวทีที่แปลกประหลาดของเขา

สำหรับเด็กฝึกหลายๆ คน หน้าจอขนาดใหญ่บนเวทีนั้นเป็นเพียงแค่ฉากหลัง

แต่กับหลัวโม่นั้นแตกต่างออกไป หน้าจอขนาดใหญ่ของเขาเป็นส่วนหนึ่งของการแสดงบนเวที

ไม่ว่าจะเป็นการแสดงหนังตะลุงที่เผาไหม้ในเพลง "จื้อหลิง" โลงศพสีแดงในเพลง "มงคลสมรส" หรือภาพวาดทรายและบทกวีเล็กๆ ใน "รักของสตรี"

คราวนี้ ย่อหน้าหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

กล้องถ่ายไปที่หน้าจอทันที

ในวันสุดท้ายของฤดูร้อนนี้ มาระเบิด "ลมร้อน" กันเถอะ!

“ฮู--” สายลมสุดท้ายของฤดูร้อนดังไปยังหมู่ผู้ชม

ทุกคำพูดบนหน้าจอประกอบกับเพลง "ไล่ตามความฝันด้วยหัวใจที่ไร้เดียงสา" สุดเร้าใจ!

เนื่องจากนี้เป็นรอบชิงชนะเลิศและเป็นเพลงสุดท้ายของการแสดงนี้ เพราะงั้นมาเริ่มระเบิดเวทีกันเลย!

“[ขอให้เยาวชนจีนทุกคนพ้นจากความหนาวเย็น อย่าฟังคำคนที่เอาแต่ใจตัวเอง

ผู้ที่ไม่ยอมแพ้จะพบกับแสงอันอบอุ่น

เฉกเช่นหิ่งห้อยที่สามารถส่องแสงในความมืดโดยไม่ต้องหวังพึ่งคบเพลิง

ตั้งแต่นั้นมา หากไม่มีคบเพลิง ฉันก็คือแสงสว่างเพียงดวงเดียว! ]”

…

…

แสงสว่าง! เวทีนี้เต็มไปด้วยแสงสว่าง!

เพลงเข้าสู่ช่วงท้าย สำหรับผู้ชมหลาย ๆ คน ฤดูร้อนนี้อาจเป็นฤดูร้อนที่พวกเขาจะไม่มีวันลืมเลยในชีวิตนี้

พวกเขาจะลืมผู้ชายคนที่ยืนอยู่บนเวทีไม่ได้ ทุกคนจะลืมเพลงนี้ไม่ได้เลย

ในตอนนี้ ชายคนนั้นกำลังฉายแสงและให้พลังอันไร้ขีดจำกัดกับผู้ชม!

"[ไม่ยอมประนีประนอมตราบจนร่างกายโรยรา]"

........