ฤดูร้อนที่บ้าคลั่ง

รายการ "การสร้างไอดอล" จบลงแล้ว

ผู้ชมที่ดูการถ่ายทอดสดจะรู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไปเมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดในตอนท้ายของของหลัวโม่ในรายการถ่ายทอดสด

บนเวทีนี้ ชายผู้ควรที่จะเป็นบุรุษที่เจิดจรัสที่สุดกลับต้องหันหลังและก้าวลงจากเวทีเพียงลำพังท่ามกลางสายฝนสีทองและดอกไม้ไฟที่งดงาม

แต่แล้วยังไงล่ะ?

มีคำพูดที่ว่า: แม้ราชาจะต้องจากดินแดนของตัวเอง แต่มันจะมีตำนานของเขาอยู่ที่นั่นเสมอ

ตามปกติของรายการวาไรตี้ทั่วไป ซีซั่นแรกของรายการแบบนี้มักจะดีที่สุด รายการวาไรตี้แบบนี้มีน้อยมากที่ซีซั่นสองและซีซั่นสามจะดังและเป็นที่นิยมกว่าซีซั่นแรก

ยิ่งเป็นแชมป์ที่ไม่ได้เปิดตัวในซีซั่นแรกอย่างนี้ด้วย เรื่องนี้อาจเป็นที่ถูกพูดถึงไปอีกหลายปีข้างหน้า

สำหรับผู้ชมทั้ง 10,000 คนในรายการตอนสุดท้าย ทุกสายตาของพวกเขาจับจ้องไปยังทางเดินหลังเวที

[คติประจำใจ] นี้ทำให้ผู้คนตกใจมากเกินไป

จากตอนแรกของรายการ ทุกคนรู้สึกว่า [คติประจำใจ] ของหลัวโม่ไม่สามารถเข้าใจได้

แต่ในเวลานี้ทุกคนเข้าใจทุกอย่างแล้ว

"[อย่ากังวลกับหนทางข้างหน้าที่ไม่มีคนคู่ใจ ในโลกนี้ไม่มีใครไม่รู้จักท่าน]"

ใช่แล้ว ชายหนุ่มคนนี้กำลังเริ่มต้นบนเส้นทางใหม่

อย่างน้อยในฤดูร้อนนี้ ผู้คนนับไม่ถ้วนก็จดจำหลัวโม่และชื่อของเขาได้

... ...

... ...

ในห้องวีไอพี กลุ่มบุคคลสำคัญในวงการบันเทิงเริ่มแสดงความยินดีให้กันและกัน

ประธานบริษัทที่เด็กฝึกไม่ได้เดบิวต์ก็เริ่มแสดงความยินดีกับบริษัทที่ได้รับตำแหน่งเดบิวต์

จะว่าบรรยากาศโดยรวมตอนนี้รื่นเริงก็รื่นเริง แต่จะว่าเฉื่อยชาก็เฉื่อยชาเช่นกัน

มันเป็นบรรยากาศแปลกๆ

เช่นเดียวกับหวางซิซ่งจากปัวหลัวเอ็นเตอร์เทนเม้นท์ แม้ว่าเขาจะมีรอยยิ้มบนใบหน้าและพูดด้วยคำพูดที่สุภาพ แม้เขาบอกว่าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้วงบอยกรุ๊ปวงนี้เป็นวงบอยกรุ๊ปอันดับต้น ๆ ของจีน แต่ผู้ชมทุกคนรู้ว่าภายในของเขาในตอนนี้กำลังเดือดปุด ๆ

สำหรับชายพิการที่ไม่เป็นที่ต้อนรับลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะหยิบกระเป๋าเอกสารที่เขานำมา

แน่นอนว่าข้างในมีสัญญาระดับ S ของบริษัทซินหยูอยู่สองชุด

หวางซิซ่งชำเลืองมองชายพิการที่กำลังจะจากไปแล้วพูดขึ้น "เฉาชิว นายรอไม่ไหวแล้วรึไง?"

เสิ่นเฉาชิวมองกลับมายังหวางซิซ่งและยิ้มก่อนจะพูดว่า: "ลูกสาวของผมส่งข้อความมาทางวีแชท เธอเร่งผมเองเลย เพราะงั้นผมเลยไม่กล้าปล่อยให้เธอรอ"

หลังจากพูดจบเขาก็บอกลาเพื่อนร่วมงานหลายคนด้วยความสุภาพและทิ้งท้ายว่าเขาจะหาโอกาสมาพบกันในอนาคต

หลังจากพูดจบ เสิ่นเฉาชิวก็หันหลังและออกจากห้องวีไอพีไป

หลังจากเสิ่นเฉาชิวจากไป รองประธานของฉีเอ๋อฟิล์มก็ลุกขึ้นทันที เขาทักทายทุกคนและไล่ตามเสิ่นเฉาชิวไปอย่างรวดเร็ว

หวางซิซ่งมองไปยังแผ่นหลังของรองประธานของบริษัทฉีเอ๋อที่กำลังเดินออกไปราวกับว่าเขาเดาบางอย่างได้

——ฉีเอ๋อต้องการทำงานกับหลัวโม่ต่อไป!

ฉีเอ๋อฟิล์มและปัวหลัวทีวีเป็นคู่แข่งกันอยู่แล้ว ในบรรดา 4 แพลตฟอร์มวิดีโอหลัก บริษัทของทั้งสองนั้นต้องแข่งขันกันในทุกปี บางปีฉีเอ๋อก็ทำได้ดีกว่า แต่บางปีปัวหลัวก็โดดเด่นขึ้นมา

สำหรับฉีเอ๋อแล้ว ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร

ยิ่งไปกว่านั้น หลัวโม่ยังได้แสดงให้เห็นถึงคุณค่าของเขาและเขายังช่วยให้ฉีเอ๋อฟิล์มทำลายสถิติต่างๆ มากมาย!

เดิมทีหลังจากรายการ "สร้างไอดอล" จบลง ผลประโยชน์ทั้งหมดจะตกเป็นของปัวหลัว

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าหลังจากการต่อสู้ของทั้งสองฝ่าย สถานการณ์โดยรวมจะออกมาเป็นแบบนี้

ฉีเอ๋อที่ทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำรู้สึกเหมือนเพิ่งตื่นจากฝันมาและพบกับเรื่องน่ายินดี!

——นี่เป็นโอกาสของเราแล้ว!

ในทางเดินที่นำไปสู่หลังเวที เสิ่นเฉาชิวสนทนาอย่างมีความสุขกับรองประธานของฉีเอ๋อฟิล์ม

ในระยะเวลาสั้นๆ ทั้งสองคนเดินช้าๆ พลางคุยกันไปด้วย

เมื่อพวกเขาแยกกัน ชายมีอายุทั้งสองก็มีรอยยิ้มบนใบหน้าเหมือนๆ กัน

เมื่อเสิ่นเฉาชิวมาที่ห้องประชุมที่ลูกสาวของเขาบอกให้ฟังทางวีแชท เขาก็เปิดประตูและเข้าไป จากนั้นเขาก็เห็นเสิ่นอี้นั่วกำลังตะโกนด้วยความโกรธ

"หลัวโม่! นายทำเกินไปแล้ว ทั้งๆ ที่ฉันมุ่งมั่นขนาดนั้นและฝึกฝนอย่างหนักในเพลง ‘รักของสตรี’ เมื่อเร็วๆ นี้ แต่นายกลับประเมินให้ฉันได้คะแนนเพียงแค่ 60 คะแนนเท่านั้น!"

"แน่นอนว่าการที่ฉันได้แค่ 60 คะแนนนั้นไม่เป็นไรหรอก แต่ทำไมเจียงเจียงถึงได้ 61 คะแนน ฉันจะไม่โกรธขนาดนี้เลยถ้านายให้เธอสัก 70 คะแนน คะแนนที่ห่างกันแค่ 1 คะแนนนี้เหมือนการแกล้งกันชัดๆ!” เสิ่นอี้นั่วตบมือลงโต๊ะอย่างรุนแรง

"อีกอย่างหนึ่ง นายเป็นนักเรียนและฉันเป็นอาจารย์นะ! การแสดงเพิ่งจะจบลงไปเอง แต่นายก็เริ่มให้คะแนนฉันแล้วงั้นหรอ นายไม่เห็นหัวอาจารย์เลยรึไง!"

หลังจากที่ชายพิการเข้ามาในห้อง เขาก็ยิ้มและพูดขึ้น "นั่วนั่ว ทำไมลูกถึงได้โกรธขนาดนั้นล่ะ ตอนนี้เรามาเพื่อเซ็นสัญญากันไม่ใช่หรอ?"

เมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาเป็นเสิ่นเฉาชิว บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปทันที

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เสิ่นอี้นั่วก็คว้ากระเป๋าเอกสารจากพ่อของเธอไปทันทีแล้วพูดขึ้น "ไม่ ไม่ ไม่ ยังไม่ถึงเวลาเซ็นสัญญา หลัวโม่ ฉันเองก็เป็นผู้ถือหุ้นของบริษัทและนับเป็นผู้อาวุโสของนายด้วย นายต้องให้ความเคารพขั้นพื้นฐานที่สุดแก่ฉันในอนาคต เข้าใจใช่ไหม?”

เสิ่นเฉาชิวไม่สามารถหัวเราะหรือร้องไห้ได้ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ารากฐานขนาดใหญ่ของบริษัทที่เขาสร้างขึ้นจะถูกลูกสาวของเขาเอามาใช้ในโอกาสแบบนี้

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือเขาพบว่าทั้งลูกสาวของเขาและหลัวโม่นั้นเข้ากันได้ดีจนเกินไป ซึ่งเรื่องนี้ทำให้เขาคิดไปไกล

ต้องเก็บหลัวโม่ไว้ใกล้ตัวที่สุด

เสิ่นเฉาชิวมองดูชายหนุ่มที่มีสีหน้าผ่อนคลายคนนี้และรู้สึกว่าเขาไม่ใช่พวกชอบประจบประแจงหรือพวกที่น่าหงุดหงิด

รอบชิงชนะเลิศเพิ่งจบลงไป แต่ดูเหมือนว่าเขาจะสงบจิตใจลงได้แล้ว

"หลัวโม่ ฉันชื่อเสิ่นเฉาชิว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นฉัน แต่ฉันได้เห็นเธอหลายครั้งผ่านรายการหลายรอบแล้ว" จากนั้นชายพิการก็ชี้ไปยังที่นั่งและพูดต่อ "นั่งลงก่อนเถอะ ทุกคนมานั่งกันก่อน"

"ประธานเสิ่น สวัสดี" หลัวโม่พยักหน้าและนั่งลงบนเก้าอี้

เสิ่นเฉาชิวหยิบสัญญาออกมาโดยตรงและพูดต่อ: "ฉันนำสัญญามาด้วย เธอสามารถดูได้"

"เธอพูดก่อนหน้านี้ว่าการเซ็นสัญญาจะเกิดขึ้นหลังจากรอบชิงชนะเลิศ นั่นเป็นความจริงใจของเธอที่มีต่อซินหยู ดังนั้นฉันจึงคิดว่าสัญญาฉบับใหม่นี้เองก็สามารถเป็นตัวแทนความจริงใจของฉันและบริษัทซินหยูได้เหมือนกัน" เสิ่นเฉาชิวกล่าว

หลัวโม่พยักหน้าและไม่ได้พูดตอบ เขาเริ่มดูสัญญาทันที

การเซ็นสัญญาเป็นเรื่องสำคัญและจะรีบร้อนไม่ได้

หลัวโม่เคยมีประสบการณ์ในด้านนี้ดี ในโลกเก่า หลังจากได้เซ็นสัญญามาหลายฉบับและพบกับการหลอกลวงจำนวนมาก มันทำให้เขามีประสบการณ์ที่ยากจะพบเจอ

หลัวโม่อ่านสัญญาอย่างระมัดระวังตั้งแต่ต้นจนจบ สัญญานี้ไม่เพียงแต่ตอบสนองความต้องการก่อนหน้านี้ทั้งหมดของเขาเท่านั้น

แต่พันธนาการของบริษัทที่มีต่อเขานั้นก็น้อยกว่าที่เขาคิดไว้มาก

แม้แต่ดาราชั้นแนวหน้าก็ไม่สามารถเพลิดเพลินไปกับสัญญาแบบนี้ได้

หลังจากที่หลัวโม่อ่านสัญญาทั้งหมดแล้ว เขาก็พยักหน้าและพูดขึ้น "ประธานเสิ่น ผมไม่มีปัญหาในสัญญา"

"เธอต้องการปรึกษาผู้เชี่ยวชาญก่อนรึเปล่า จริงๆ แล้วทางเราก็ไม่ได้รีบร้อน" ทัศนคติของเสิ่นเฉาชิวนั้นดีมาก

ขณะที่หลัวโม่กำลังจะพูด ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง

หนิงตันซึ่งเสร็จสิ้นขั้นตอนการชื่นชมยินดีแล้วเดินกลับมาในห้องประชุมด้วยความเหนื่อยล้าเล็กน้อย

ทันทีที่สาวใหญ่คนนี้เข้ามา เธอก็พูดขึ้นทันทีว่า: "ถ้าประธานเสิ่นไม่ถือ ขอฉันดูสัญญาหน่อยได้ไหม?"

ผู้หญิงคนนี้มักจะไม่ยิ้มเลย การที่ทำให้เธอยิ้มได้ในวันนี้นับเป็นเรื่องหายาก: "ท้ายที่สุด จากมุมมองหนึ่ง หลัวโม่ก็ยังเป็นทีมงานของฉันอยู่”

เสิ่นเฉาชิวเหลือบมองหนิงตันด้วยความประหลาดใจ

หญิงแกร่งคนนี้ที่เป็นที่หมายปองของบรรดาพ่อใหญ่ในวงการดูเหมือนจะสนใจหลัวโม่มากกว่าที่เขาคาดไว้

เสิ่นอี้นั่วและเจียงหนิงซีมองหน้ากัน พวกเธอไม่เคยคิดเลยว่าหนิงตันจะมาที่นี่เพื่อหลัวโม่

ปกติแล้วตอนนี้เธอควรจะยุ่งกับสิ่งต่างๆ รวมถึงงานเลี้ยงฉลองที่จะจัดขึ้นในภายหลัง

เสิ่นเฉาชิวยิ้มและพูดขึ้น: "ในเมื่อผู้กำกับหนิงต้องการตรวจสอบสัญญา ทางเราก็ยินดี ท้ายที่สุดแล้วผมก็มั่นใจในสัญญาฉบับนี้มาก ผมเชื่อว่าผู้กำกับหนิงจะต้องมองออก"

หนิงตันพยักหน้า เธอพลิกดูสัญญาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นเฉาชิวหลายครั้ง เห็นได้ชัดว่าสัญญานี้เกินความคาดหมายของเธอเช่นกัน

“ไม่มีปัญหา” ในท้ายที่สุดหนิงตันก็กล่าว

หลัวโม่พยักหน้าก่อนจะหยิบปากกาบนโต๊ะและเซ็นชื่อในสัญญา

นี่เป็นสัญญาระดับ S ฉบับแรกในวงการที่สร้างขึ้นมาเพื่อเด็กใหม่

มันเป็นประวัติการณ์!

เมื่อมองไปยังชายหนุ่มที่กำลังเซ็นสัญญา หนิงตันก็คิดขึ้นในใจว่า "เขาได้สร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมาในวงการนี้อีกครั้ง"

…..

…..

หลังจากการเซ็นสัญญา หนิงตันก็ไม่ได้อยู่ที่นี่นานนัก แน่นอนว่าเสิ่นเฉาชิวเองก็เช่นกัน ผู้มีอำนาจทั้งสองยังมีงานต้องทำอีกมาก

สำหรับเจียงหนิงซีและเสิ่นอี้นั่ว พวกเธอยังสามารถอยู่ในห้องประชุมนี้ได้อีกระยะหนึ่งก่อนจะต้องไปเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองในภายหลัง

“หลัวโม่ นายจะไปงานเลี้ยงฉลองรึเปล่า?” เสิ่นอี้นั่วถาม

หลัวโม่ส่ายหัวและตอบ "มันไม่น่าสนใจ ฉันไม่ไปหรอก"

คนส่วนใหญ่ในงานเลี้ยงฉลองอยากกลืนกินหลัวโม่กันทั้งนั้น ตัวอย่างเช่นคนอย่างหลี่เฟิงซานและหวางซิซ่งที่มองว่าหลัวโม่เป็นหนามยอกอก

หลัวโม่ไม่ได้สนใจที่จะไปที่นั่นเพราะว่ามันน่าเบื่อ

"ฉันเองก็ไม่อยากไปเหมือนกัน" เสิ่นอี้นั่วถอนหายใจออกมา เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หญิงสาวที่เต็มไปด้วยพลังอยู่เสมอก็ต้องแสดงอาการอ่อนล้าออกมา

หลัวโม่ชำเลืองมองเธอที่กำลังแสดงอาการอ่อนล้าและพูดว่า: "คือว่าตอนนี้ฉันกำลังสงสัยอยู่ว่าเธอกำลังปฏิบัติกับฉันเหมือนกับถ้วยรางวัลรึเปล่า? เธอต้องการพาฉันไปที่งานเลี้ยงอาหารค่ำเพื่ออวดสินะ"

"ไม่ ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้น นายหยุดพูดไร้สาระเลยนะ คำพูดผายลม...”

เจียงหนิงซีที่เฝ้ามองจากด้านข้าง จู่ๆ ก็รู้สึกอิจฉาเสิ่นอี้นั่วขึ้นมาเล็กน้อย

เสิ่นอี้นั่วสามารถเข้ากับหลัวโม่ได้อย่างเป็นกันเอง แต่เธอนั้นทำไม่ได้

ความสัมพันธ์ที่ละเอียดอ่อนระหว่างทั้งสอง ประกอบกับตัวตนของเธอในฐานะไอดอลวงเกิร์ลกรุ๊ป แถมยังความเข้าใจที่เธอคิดในเพลง "ความอ่อนโยน" นั้นทำให้เธอรู้สึกลังเลเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่าเธอพบกับเขาก่อน แน่นอนว่าทั้งเธอและหลัวโม่ยังเคยมีความสัมพันธ์แบบนั้นมาก่อนด้วย

"อ่ะ ถึงเวลาแล้ว งั้นฉันต้องไปกันก่อนแล้ว" เสิ่นอี้นั่วลุกขึ้นและพูด

เจียงหนิงซีเองก็ยืนขึ้นและกล่าวลาหลัวโม่

หลัวโม่พยักหน้าและตามพวกเธอออกจากห้องประชุม

เขามาถึงหอพักที่ตงชูอยู่และเห็นว่าตงชูกำลังเก็บข้าวของอยู่ในห้อง

เมื่อตงชูเห็นว่าหลัวโม่เข้ามา เขาก็ประหลาดใจเล็กน้อย: "พี่โม่ พี่ไม่ไปงานเลี้ยงฉลองหรอ?"

"จะให้ฉันไปทำอะไร?" หลัวโม่โบกมือให้เขาและพูดต่อ "เราไปโรงอาหารกันเถอะ ไปกินอาหารฝีมือป้าแม่ครัวเป็นครั้งสุดท้าย!"

หลังจากได้ยินแบบนี้ ตงชูก็รีบเดินตามหลัวโม่ไป ในตอนแรกเขาคิดว่าวันนี้เขาจะต้องไปกินข้าวคนเดียวแล้ว

ก่อนหน้านี้ เขาคิดที่จะรออยู่ที่หอสักพักเพื่อรอให้พี่โม่ทำทุกอย่างเสร็จก่อนแล้วค่อยบอกลา

หลังจากการแสดง ตงชูก็วางแผนที่จะกลับไปหาคุณยายก่อน

ในทางกลับกัน หลัวโม่เองก็ต้องการกลับไปหาครอบครัวของเขาเช่นกัน

ในโรงอาหาร หลัวโม่ชำเลืองมองตงชูและพูดขึ้น "ตงซู นายสนใจที่จะเซ็นสับญากับสตูดิโอของฉันไหม?"

"พี่โม่ พี่จะสร้างสตูดิโอจริงๆ หรอ?" ใบหน้าของตงชูเต็มไปด้วยความตื่นเต้นทันทีที่ได้ยินประโยคนี้

"จริงสิ เพราะนายใช้พลังไปกับการล้างจานอย่างหนัก ฉันจึงจะให้โควต้าในการเซ็นสัญญาของสตูดิโอเป็นคนแรกกับนาย" หลัวโม่พูดขณะกินเนื้อ

“ผมตกลง” ตงชูตอบตกลงทันที

"ฉันยังไม่ได้พูดถึงรายละเอียดในสัญญาอย่างเจาะจงเลยนะ..." หลัวโม่ชำเลืองมองตงชู

เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงตอนที่เขาพบกับตงชูครั้งแรก ตอนนั้นสิ่งที่เขาคิดในใจก็คือ: เด็กคนนี้ดูซื่อมาก ฉันน่าจะขอยืมเงินจากเขาได้ในอนาคต

หลัวโม่มองไปที่ตงชูและพูดขึ้น "ฉันจะบอกนายไว้ล่วงหน้าเลยนะ หากนายเซ็นสัญญากับสตูดิโอของฉัน ส่วนแบ่งที่นายได้นั้นจะไม่สูงมาก"

"เพราะส่วนหนึ่งในส่วนแบ่งของนาย รวมถึงส่วนที่ฉันจะได้นั้นจะถูกดึงเปอร์เซ็นต์ออกไปเพื่อจัดการด้านอื่นๆ"

"นายลองคิดดูให้ดี" หลัวโม่กล่าว

ไม่ใช่ว่าเขาลังเลที่จะให้ส่วนแบ่งแก่ตงชู แต่เขาเองก็มีสิ่งที่ต้องพิจารณาเพิ่มเติมอื่นๆ อีก

ตงชูยังคงพูดเหมือนเดิม: "พี่โม่ ผมตกลง!"

หลัวโม่พยักหน้าและพูดต่อ "งั้นต่อไป นายจำไอดีวีแชทของหลี่จุนยี่และเพื่อนๆ ในทีมนิรนามได้ไหม?"

ตงชูพูดว่า: "ผมจำได้ว่าเขียนไอดีวีแชททั้งหมดของพวกเขาไว้ในกระดาษแล้ว"

หลังจากการถ่ายรายการจบลง ทีมงานทางรายการจะคืนโทรศัพท์มือถือให้กับผู้เข้าแข่งขัน

"เอาล่ะ เมื่อถึงเวลาฉันจะให้นายไปถามพวกเขาว่าพวกเขาคิดยังไงเกี่ยวกับเรื่องนี้" หลัวโม่กล่าว

“โอเคครับ!” ตงชูเข้าจัดการงานทันที

เด็กชายคนนี้รู้สึกได้ว่าทีมนิรนามอาจจะกำลังกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง

แต่หลัวโม่รู้ดีว่าเรื่องราวเบื้องหลังนั้นไม่ได้ง่ายขนาดนั้น เพราหลี่จุนยี่และคนอื่นๆ นั้นถูกคัดออกไปเป็นเวลานานแล้ว

ในช่วงเวลานั้น เด็กฝึกที่ได้รับความนิยมนิดหน่อยอย่างพวกเขาคงจะได้รับการติดต่อจากบริษัทไปเป็นจำนวนมากแล้วแน่ๆ

นอกจากนี้ วัยรุ่นเหล่านี้ไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับวงการบันเทิงมากนัก หลังออกจากรายการแบบปิดแล้ว พวกเขาจะต้องไปเผชิญกับโลกแห่งความหรูหราที่แตกต่างจากในอดีตอย่างสิ้นเชิง

ตอนนี้ทุกคนเป็นยังไงก็ยากที่จะคาดเดาได้

แม้ว่าทุกคนจะมีมิตรภาพระหว่างกัน แต่ถ้าพวกเขาไม่สามารถอยู่รอดไปในทางสายนี้ได้ หลัวโม่ก็จะไม่เลือกที่จะพาพวกเขาไปในเส้นทางของตัวเอง

การที่จะอยู่ในวงการนี้ได้นั้นต้องมีสติอยู่เสมอ

……

……

หลังจากวันสุดท้ายแห่งความวุ่นวายได้ดำเนินผ่านไป

รายการ "สร้างไอดอล" ก็มีเว่ยป๋อของตัวเองอย่างเป็นทางการ

หลังจากรอบชิงชนะเลิศจบลง รายการ "สร้างไอดอล" ก็โพสต์ลงไปในเว่ยป๋อหลายโพสต์ติดต่อกัน เนื้อหาในโพสต์บ่งบอกถึงเด็กฝึกทั้ง 9 คนในกลุ่ม รูปของแต่ละคนและคติประจำใจของพวกเขา อีกทั้งยังมีการแสดงความยินดีกับพวกเขาสำหรับการเดบิวต์

แฟนคลับของเด็กฝึกเหล่านี้หลั่งไหลเข้ามาในเว่ยป๋อเพื่อแสดงความคิดเห็นและกดไลค์โพสต์เหล่านี้

ในเวลาเดียวกัน ทีมงานของรายการก็ยังได้โพสต์โปสเตอร์ของหลัวโม่เพื่อแสดงความยินดีกับเขาที่ชนะการแข่งขันพร้อมกับข้อความที่ว่า "อย่ากังวลกับหนทางข้างหน้าที่ไม่มีคนคู่ใจ ในโลกนี้ไม่มีใครไม่รู้จักท่าน"

แน่นอนว่าความนิยมในโพสต์ของหลัวโม่นั้นทะยานไปไกล ทั้งด้านจำนวนไลค์ ความคิดเห็นและการรีโพสต์!

แชมป์ก็ยังเป็นแชมป์อยู่วันยังค่ำ!

คืนนี้ ในสิบอันดับแรกของรายการค้นหายอดนิยมบนเว่ยป๋อ หลัวโม่เพียงคนเดียวกลับครอบครองไปถึง 4 รายการ!

เมื่อรอจนถึงเวลาเช้าตรู่และวันใหม่ก็มาถึง

วันสุดท้ายของฤดูร้อนนี้ผ่านไปอย่างเงียบ ๆ และฤดูใบไม้ร่วงก็มาถึงหลังจากวันที่วุ่นวายจบลง

โพสต์ที่ถูกโพสต์โดยแฟนตัวยงของกลุ่มโม่เซิงเหรินเองก็ปรากฏขึ้นมาในรายการค้นหายอดนิยมของเว่ยป๋อเช่นกัน

โพสต์นี้มีตัวอักษรเพียงไม่กี่ตัวและไม่มีรูปภาพด้วยซ้ำ

ส่วนคอมเมนต์ที่มาตอบด้านล่างโพสต์ส่วนใหญ่ก็พิมพ์เนื้อหาของโพสต์นั้นซ้ำๆ

ตัวอักษรเหล่านั้นเขียนไว้ว่า

"[หลัวโม่ ทำงานต่อไป!]"

เรากำลังรอการกลับมาของคุณ

...

สำหรับคนจำนวนมากในโลกนี้ นี่คือฤดูร้อนที่พวกเขาจะไม่มีวันลืมเลือน

.....

....