หลัวโม่และไป๋ไป๋ไป๋

ผู้กำกับและผู้เขียนบทของหนังเรื่อง "ปีศาจแมว" มองหน้ากันด้วยสีหน้าตกตะลึงเล็กน้อย

"เปลี่ยนจาก [นักแสดงรับเชิญ] เป็น [นักแสดงพิเศษ] งั้นหรอ?" ผู้กำกับพูดต่อ "น่าสนใจดี"

นักเขียนบทที่อยู่ข้างๆ นั้นเคยร่วมงานกับผู้กำกับในการถ่ายหนังมาหลายเรื่องแล้ว เพราะงั้นเขาจึงรีบสะกิดผู้กำกับ "คุณบอกแล้วไม่ใช่หรอว่าจะเลิกการพนันทั้งหมด!"

ผู้กำกับหัวเราะและพูดขึ้น "มันไม่ใช่การพนันจริงๆ ครั้งนี้มันต่างออกไป ฉันเป็นคนรักษาคำพูด ถ้าฉันพูดว่าจะเลิกเล่นพนัน ฉันก็จะเลิกเล่นการพนัน นายยังไม่เข้าใจฉันอีกหรอไง?"

นักเขียนบท: "ผมได้ยินคำนี้มา 800 ครั้งแล้ว"

เกี่ยวกับเรื่องการเปลี่ยนจาก "นักแสดงรับเชิญ" ของหลัวโม่ให้เป็น "นักแสดงพิเศษ" ทั้งผู้กำกับและผู้เขียนบทเข้าใจความหมายที่ซูฉู่จิงจะสื่อได้อย่างดี

เธอยังเป็นคนขอให้หลัวโม่มาเข้าร่วมกองถ่ายหนังเรื่อง "ปีศาจแมว" ซึ่งมันเป็นตัวช่วยให้หลัวโม่ก้าวเข้าสู่วงการภาพยนตร์และโทรทัศน์ รวมถึงทำให้เขามีโอกาสเปิดตัวทางจอเงิน

ในขณะเดียวกัน ซูฉู่จิงก็กำลังช่วยสร้างสะพานเชื่อมและสร้างมิตรภาพเบื้องต้นระหว่างหลัวโม่กับผู้กำกับ นักเขียนบท โปรดิวเซอร์และคนอื่นๆ

นี่คือการให้โอกาสและสนับสนุนหลัวโม่

เมื่อเริ่มต้นก้าวแรกได้ดี หนทางข้างหน้าก็จะราบรื่นยิ่งขึ้น

ผู้กำกับชำเลืองมองนักเขียนบทที่อยู่ข้างๆ แล้วพูด "นี่ ถ้าเราชนะ เราควรเรียกเดิมพันอะไรดี"

นักเขียนบทนั้นเป็นแฟนคลับของซูฉู่จิง ดังนั้นเขาจึงตอบกลับไปว่า "เราเดิมพันตั๋วคอนเสิร์ตกันคนละ 5 ใบเถอะ"

หลังจากที่ทั้งสามคนทำข้อตกลงด้วยวาจาเรื่องการเดิมพันแล้ว หลัวโม่ก็เดินเข้ามาพร้อมกับอุปกรณ์ที่ต้องใช้

ตอนนี้เขาถือดาบไม้อยู่ในมือ หลังจากถือดาบ จิตวิญญาณแห่งความกล้าหาญและออร่าของเขาก็แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

พูดตามตรง การแสดงส่วนใหญ่ของหลัวโม่บนโลกเก่านั้นเป็นหนังสมัยใหม่ เขาไม่ค่อยได้สวมชุดโบราณและไม่เคยสัมผัสกับหนังต่อสู้แบบนี้มาก่อน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแสดงประเภทนี้ มันจะดูอึดอัดหากเป็นการแสดงสด การแสดงหนังแนวนี้จะต้องให้ทีมงานเบื้องหลังทำเอฟเฟกต์พิเศษก่อนถึงจะออกมาดี

หากแสดงสด นักแสดงจะต้องทำท่าทางร่ายมนตร์อยู่ในอากาศ อีกทั้งยังมีการบินขึ้นไปมาบนท้องฟ้า ฉากพวกนี้นั้นดูไร้สาระ

แต่โดยรวมแล้ว หลัวโม่เองก็มีความอยากที่จะลอง

เขาไม่ได้กังวลเกี่ยวกับการแสดงที่จะต้องแสดงเลย เขาฝึกงิ้วมาเป็นเวลา 19 ปี และการเต้นรำโบราณอีก 6 ปี

ในวันธรรมดา เขาก็ได้ไปรำไทเก๊กกับอาจารย์ตงด้วย

บนเวทีงิ้วเองก็มีบางฉากที่แสดงร่วมกับกระบอง หอกและดาบ

เนื่องจากเขามีพื้นฐานด้านการแสดงงิ้วและการเต้นรำ เขาเลยเรียนรู้เรื่องการแสดงได้เร็วกว่านักแสดงส่วนใหญ่

แขนและขาของเขาประสานกันดี นอกจากนี้ร่างกายของเขายังยืดหยุ่น การจะเคลื่อนไหวร่างกายเท่ๆ ในอากาศก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา

อย่างที่พูดไปก่อนหน้านี้ การเต้นรำแบบโบราณนั้นเน้นความเพลินตา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องแสดงการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่

ทุกคนจะพบว่านักเต้นรำหลายคนมีแสดงพลังตอนพลิกตัวกลางอากาศได้ดีอย่างมาก แต่เมื่อเท้าของพวกเขากำลังจะแตะพื้น ทุกอย่างกลับดูเบาและสวยงาม

รากฐานเหล่านี้จะทำให้หลัวโม่มีกลิ่นอายของเป็นฮีโร่ผู้สง่างามมากยิ่งขึ้น

แน่นอนว่าในกองถ่ายนี้จะมีคนสอนการออกท่าทางต่างๆ อยู่แล้ว

ผู้สอนศิลปะการต่อสู้เป็นชายชราที่เต็มไปด้วยพลังมากและมีชื่อเสียงในวงการ เขาก้าวมาข้างหน้าเพื่อคุยกับหลัวโม่เกี่ยวกับฉากในหนัง

ชายชราคนนี้พอใจกับรูปลักษณ์โดยรวมของหลัวโม่เป็นอย่างมาก ชายหนุ่มผู้นี้ไม่ได้มีใบหน้ามันเยิ้ม ทั้งยังมีคิ้วราวกับดาบและแววตาที่เปล่งประกาย

หลัวโม่ไม่เหมือนกับนักแสดงวัยรุ่นหลายคนในปัจจุบัน ร่างกายของพวกเขาเหล่านั้นย่ำแย่ พวกเขายังไม่สามารถแม้แต่จะยืนตัวตรงได้ด้วยซ้ำ

หลัวโม่ตั้งใจฟังคำแนะนำมาก ไม่ว่าเขาจะอยู่บนโลกเก่าหรือในโลกนี้ เขาก็มักจะดูดซับความรู้และต้องการพัฒนาอยู่เสมอ

นักแสดงรุ่นเยาว์หลายคนไม่ได้ใช้โอกาสในการเรียนรู้เหล่านี้อย่างเต็มที่

แน่นอนว่ายังมีนักแสดงรุ่นเยาว์บางคนที่มีแรงใจมากกว่าคนอื่นๆ เมื่อนักแสดงหน้าเก่ากำลังแสดง แม้ว่านักแสดงรุ่นเยาว์จะไม่มีบทที่ต้องเล่น แต่พวกเขาก็จะดูกระบวนการทั้งหมดจากด้านข้างราวกับว่าพวกเขากำลังเรียนอยู่

จงเรียนรู้ให้หนัก!

ผู้สอนศิลปะการต่อสู้มองไปยังดาบไม้ในมือของหลัวโม่และพูด "ลองใช้การเคลื่อนไหวครั้งใหญ่นั้นที่ฉันเพิ่งพูดถึงไปหน่อย"

หลัวโม่พยักหน้าและก้าวไปข้างหน้าด้วยความหนักแน่นและก็อ่อนไหวผสมกัน

ดาบไม้ในมือของเขาเคลื่อนไหวและพุ่งไปข้างหน้า จากนั้นหลัวโม่ก็บิดข้อมือของตัวเองในอากาศและแทงดาบไม้ไปทางซ้าย

ฉับพลันนั้นหลัวโม่ก็โยนดาบไม้ในมือไปข้างหลัง เขาเอื้อมมือกลับไปจับดาบไม้ตามความรู้สึกโดยไม่หันกลับไปมองก่อนจะฟันลง

หลังจากการเคลื่อนไหวที่ไหลลื่นทั้งชุดนี้จบลง

"เยี่ยมมาก นายคงมีพื้นฐานมาก่อนสินะ?" ดวงตาของผู้สอนศิลปะการต่อสู้เป็นประกาย

หลัวโม่พยักหน้าและพูดว่า "ถูกต้องครับ"

เป็นเรื่องปกติสำหรับผู้เรียนงิ้วเช่นพวกเขาที่จะได้ใช้อุปกรณ์อย่างหอก ท่าหอกที่ถูกโยนให้หมุนอยู่ในอากาศอย่างต่อเนื่องก่อนจะจับไว้แน่นเป็นเพียงส่วนหนึ่งที่คนเรียนงิ้วต้องฝึก

หนึ่งนาทีบนเวที สิบปีนอกเวที

นี่คือผลตอบแทนจากการฝึกฝนตั้งแต่ยังเด็ก!

ผู้กำกับและนักเขียนบทที่อยู่ข้างๆ มองหน้ากันด้วยความตกตะลึง จากนั้นพวกเขาก็จำได้ว่าพวกเขาเคยเห็นการรายการค้นหาสุดร้อนแรงในเว่ยป๋อมาก่อน

อาจารย์ของผู้ชายคนนี้ก็คือไท่ชานเป่ยโต่ว*(1)ในโลกของงิ้ว!

“เดิมพัน เรื่องที่เราเดิมพัน คุณเคยชนะเดิมพันกับใครเขาไหมเนี่ย?” นักเขียนบทชำเลืองมองผู้กำกับด้วยความขยะแขยง

ผู้กำกับยิ้มเขินๆ เมื่อรู้ว่าต้องแพ้แล้วแน่ๆ

แต่ไม่ว่ายังไงมันก็เป็นผลดีต่อการถ่ายทำ เนื่องจากหลัวโม่คนนี้มีความสามารถ

ในตอนนี้ การเตรียมการทุกอย่างได้เสร็จสิ้นแล้ว หญิงสาวที่รับบทเป็นสาวน้อยครึ่งปีศาจที่เพิ่งแต่งหน้าเสร็จก็มาถึงแล้ว

ไม่อาจพูดได้หน้าตาของเธอและซูฉู่จิงนั้นคล้ายกัน แต่ทั้งคู่นั้นมีดวงตาที่สวยงามเหมือนกัน

หญิงสาวคนนี้มีหน้าที่เล่นเป็นปีศาจแมวในวัยเด็ก ออร่าของเธอจึงค่อนข้างอ่อนแอ แถมเธอก็ยังมีความขี้อายอยู่เล็กน้อยด้วย เธอเหมือนกับแมวน้อยตัวหนึ่งซึ่งแตกต่างจากซูฉู่จิงที่เติบโตมาเพื่อเป็นนางเอกโดยตรง

หลัวโม่มองไปที่เธอและผงะไปเล็กน้อย

“ติงเซียวหยู?” หลัวโม่จำเธอได้

เขาและหนิงตันนั้นมีสัญญากันในรายการวาไรตี้

รายการที่เขาจะไปในตอนแรกก็คือรายการ "ชีวิตของเรา" นี่คือรายการวาไรตี้ที่ดำเนินไปอย่างช้าๆ และจะไปยังหมู่บ้านเล็กๆ

แต่แล้วฉีเอ๋อก็ขอให้หลัวโม่ร้องเพลง "ความอ่อนโยน" เวอร์ชันเต็ม เขาจึงต้องไปยังรายการอื่นที่ชื่อ "เดินไปร้องไป"

ติงเซียวหยูคนนี้เองก็เป็นแขกรับเชิญในรายการ "เดินไปร้องไป" เธอถือได้ว่าเป็นน้องสาวของชาติ

เธอนั้นไม่ใช่นักร้อง เหตุผลที่เธอมาเป็นแขกรับเชิญส่วนใหญ่ก็เพราะเธอรู้จักเครื่องดนตรีมากมาย แถมยังได้รางวัลจากการเล่นเปียโนระดับนานาชาติด้วย

อย่าดูถูกเธอเพราะคิดว่าเธออายุยังน้อย แม้เธอจะอายุแค่สิบห้าหรือสิบหกปี แต่เธอถูกนับว่าเป็น "ดาราหน้าเก่า" ไปแล้วเนื่องจากเธอเดบิวต์เป็นดาราตั้งแต่ยังเด็ก

บนโลกนี้มีนักแสดงบางคนที่ได้เดบิวต์ในฐานะดาราเด็ก แต่หลังจากเดบิวต์แล้ว พวกเขาก็ไม่ได้มีหนังเรื่องใหม่ๆ มากนักในช่วงหลายปีที่เติบโต

แต่ติงเซียวหยูแตกต่างออกไป เธอเล่นหนังมาโดยตลอด และกำลังเล่นอยู่ด้วย

คนส่วนใหญ่ที่เดบิวต์ในฐานะดาราเด็กจะเป็นคนช่างพูดและเปิดเผยมาก พวกเขาเหล่านี้จะแก่แดดตั้งแต่ยังเด็ก

แต่ติงเซียวหยูนั้นเป็นคนเงียบๆ เธออยู่อย่างสงบและไม่ค่อยพูดอะไรมาก

ในรายการ "เดินไปร้องไป" ตัวตนของเธอค่อนข้างธรรมดา เพราะเธอไม่ได้ส่งเสียงดังและไม่ได้ส่งความรู้สึกอะไรมากนัก

แต่ไม่รู้ว่าทำไมความนิยมของเธอกลับยังสูงอยู่ตลอด อาจเป็นเพราะทุกคนรู้สึกสบายใจเมื่อมองไปที่เธอ

หลัวโม่พยักหน้าให้ติงเซียวหยูเพื่อเป็นการทักทาย หญิงสาวเองก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็วด้วยความสุภาพ

เธอทำให้ผู้คนรู้สึกว่าเธอเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายและไม่มีความดื้อรั้น

หลายคนชอบความรู้สึกที่น่ารักและมีเหตุผลของเธอ หลัวโม่ไม่รู้ว่าทำไม แต่เขากำลังรู้สึกว่าเธอน่าสงสารนิดหน่อย

เธอเริ่มทำงานตั้งแต่อายุ 8 ขวบ เธอไม่พูดเสียงดังหรือบ่นว่าเหนื่อยเลย แถมเธอยังต้องเรียนเรื่องเครื่องดนตรีต่างๆ

เด็กคนนี้ไม่มีวัยเด็กของตัวเอง

เมื่อทุกคนพร้อมแล้ว การถ่ายทำก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

ในฉากแรก ติงเซียวหยูกำลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอดจากกลุ่มวายร้ายที่กำลังไล่ตามเธอ

ก่อนที่จะถึงฉากต้องแสดง หลัวโม่เพียงแค่เฝ้ามองจากด้านข้าง

เขาพบว่าติงเซียวหยูเป็นคนเปิดกว้างมากในตอนที่แสดง หรือจะพูดอีกนัยหนึ่งก็คือเธอปลดปล่อยทุกอย่างออกมาเมื่ออยู่ต่อหน้ากล้อง

สำหรับทักษะการแสดงนั้น เธอสามารถเอาชนะนักแสดงรุ่นเยาว์ส่วนใหญ่ได้ทั้งหมด

และแล้วในที่สุดก็ถึงตาของหลัวโม่ที่จะต้องแสดง

กล้องตัดภาพไปถ่ายยังร่างกายท่อนบนของเขา ฮีโร่ในชุดสีขาวเหยียบใบไม้ที่ร่วงหล่นพลางเดินเข้าไปในป่าอย่างสงบและผ่อนคลาย จากนั้นชายในชุดขาวก็สะบัดใบไผ่ที่อยู่ในมือออกไป

ในตอนนี้ ทางทีมงานจะเพิ่มเอฟเฟกต์พิเศษเข้ามา ใบไผ่จะเป็นเหมือนกับมีดบินพุ่งตรงผ่านร่างของวายร้ายที่ไล่ตามติงเซียวหยูมา

หลังจากฆ่าปีศาจเหล่านี้ทั้งหมดแล้ว เขาก็เดินไปหาติงเซียวหยู

ติงเซียวหยูแยกเขี้ยวใส่เขาเหมือนกับลูกแมวที่กำลังหวาดกลัว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความระแวดระวังและความสิ้นหวัง

หลัวโม่ยกมือขวาขึ้นและเอื้อมมือไปที่ตาซ้ายของติงเซียวหยู

ขณะที่เขายกมือขึ้น ดวงตาของติงเซียวหยูเผยให้เห็นความตกใจและร่างกายของเธอก็แข็งทื่อไป ตอนนี้เธอถูกเขาควบคุมจนไม่สามารถขยับตัวได้

รูม่านตาของเธอขยายออกเล็กน้อย ดวงตาของเธอสั่นไหว สุดท้ายนิ้วเรียวยาวก็แตะเบาๆ ที่มุมตาซ้ายของเธอ

สัมผัสนี้ทำให้เกิดจุดดำคล้ายไฝใต้ตา เอฟเฟกต์พิเศษมากมายจะเพิ่มเข้ามาในภายหลัง แต่ไฝใต้ตานี้ก็คือพลังปีศาจที่ถูกผนึกไว้ของลูกครึ่งปีศาจ

ในขณะนี้หูแมวของเธอได้สลายหายไปและกลายเป็นเหมือนผู้หญิงธรรมดา

สิ่งที่เปลี่ยนไปก็แค่...เธอสวยขึ้นเป็นพิเศษ

หลัวโม่ยกมือขึ้นภายใต้แววตางุนงงของเธอ หลัวโม่วางฝ่ามือไว้บนหัวของเธอเบา ๆ ก่อนจะพูดว่า "แมวน้อย ต่อจากนี้ไปเธอต้องซ่อนมันให้ดี"

ในฉากต่อไป ร่างของหลัวโม่ก็หายไปอย่างสมบูรณ์

เด็กหญิงครึ่งปีศาจที่ถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังในป่าไผ่แหงนหน้าค้นมองท้องฟ้าและเห็นเพียงแค่เศษใบไผ่ที่ร่วงหล่น

“คัท!” ผู้กำกับตะโกน

“อันนี้ผมว่าใช้ได้นะ เราสามารถใช้ฉากนี้ได้เลย” ผู้กำกับกล่าวกับซูฉู่จิง

การแสดงของหลัวโม่และติงเซียวหยูนั้นยอดเยี่ยม มันตรงตามความคาดหวังของผู้กำกับทุกอย่าง

เขาอยากจะตัดบางฉากเมื่อกี้ลงไปในตัวอย่างหนังด้วยซ้ำ!

หลังจากเสร็จสิ้นการถ่ายทำในส่วนนี้ หลัวโม่ก็เห็นติงเซียวหยูโค้งคำนับเขาก่อนจะหันไปมองนักแสดงที่อยู่ด้านข้างและพูดอย่างสุภาพ: "ต้องให้ทุกคนทำงานหนักแล้ว"

เมื่อปลดสลิงออกแล้ว หลัวโม่ก็เหลือบไปมองติงเซียวหยูและพบว่าเธอกำลังมองลงไปที่สายสลิง เขาสงสัยว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

"ดูเหมือนว่าเธอจะชอบสลิงสินะ?" หลัวโม่คิดกับตัวเอง

การห้อยตัวโดยใช้สลิงนั้นค่อนข้างน่าอึดอัดมาก

ต่อไป ฉากที่หลัวโม่ต้องการถ่ายทำก็คือตรงตำแหน่งเดียวกันกับในป่าไผ่ แต่คราวนี้เขาต้องเอื้อมมือไปลูบศีรษะของซูฉู่จิง

ตามฉากที่จัดโดยผู้กำกับและผู้เขียนบท เมื่อหลัวโม่สัมผัสติงเซียวหยู หูแมวของของติงเซียวหยูจะถูกซ่อนไว้

แต่ตอนหลัง ซูฉู่จิงจะนึกภาพไปยังฉากลูบหัวในวัยเด็กและผนึกพลังปีศาจก็จะถูกปลดปล่อย

ในเรื่องนี้ หลัวโม่เองก็ตื่นเต้นที่จะลองและตั้งตารอที่จะได้ลูบหัวของเธอ

"ก็แค่ลูบหัวแมว ไม่ต้องกังวล" หลัวโม่พูดกับตัวเองในใจ

เขาคิดว่ามันน่าสนใจมากทีเดียวที่จะได้ลูบหัวราชินีซูเปอร์สตาร์

รัศมีของซูฉู่จิงนั้นแข็งแกร่งมาก การสัมผัสหัวของเธอนั้นช่างน่าตื่นเต้น

ในตอนที่กำลังเตรียมการ ผู้กำกับก็ได้เข้ามาคุยกับหลัวโม่โดยพูดว่า "หลัวโม่ นายรู้วิธีลูบแมวบางไหม? ในฉากนี้ นายไม่จำเป็นต้องแตะหัวเหมือนกับฉากเมื่อกี้แล้ว นายทำเหมือนกับลูบหัวแมวทั่วไปได้เลย"

หลังจากที่ทุกอย่างพร้อม ซูฉู่จิงและหลัวโม่ก็ยืนเผชิญหน้ากัน

โชคดีที่หลัวโม่สูงพอ หากมองความแตกต่างของความสูงระหว่างคนทั้งสอง หลัวโม่นั้นไม่รู้สึกติดขัดใดๆ หากยกมือขึ้นแตะศีรษะ

แต่หากความสูงระหว่างทั้งสองไม่พอดีกัน ราชินีชูอาจจะต้องย่อตัวลงเล็กน้อย

ผู้กำกับไม่ได้รู้สึกติดขัดอะไรในฉากนี้ เขามองไปยังภาพของทั้งสองที่อยู่ในเฟรมเดียวกันในกล้อง

“สวยงามมาก” ผู้กำกับรำพึงในใจ

ไม่มีความรู้สึกขัดใจเลย ฉากนี้ค่อนข้างดีและกลมกลืน

เขาเป็นผู้กำกับที่ใส่ใจในรายละเอียดต่างๆ ถ้าเขารู้สึกว่าฉากไม่กลมกลืนพอ เขาจะขอให้ช่างแต่งหน้าหาวิธีเปลี่ยนรูปร่างหรือแต่งหน้าของนักแสดงใหม่

สำหรับหลัวโม่ที่ยืนประจันหน้ากับซูฉู่จิง เขาแทบรอไม่ไหวแล้ว

"เร็วเข้า เร็วเข้า!"

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ซูฉู่จิงที่กำลังจะถูกลูบหัวก็ตื่นเต้นเล็กน้อยเช่นกัน…

ในตอนที่เธอมองไปยังหลัวโม่ที่กำลังยกมือขึ้นเพื่อจับหัวของติงเซียวหยู ด้วยเหตุผลบางอย่าง ร่างกายของเธอก็แข็งค้างไปชั่วขณะ

หลังจากได้รับคำสั่งให้เริ่มถ่ายแล้ว หลัวโม่ก็เคลื่อนไหวโดยกางมือของเขาออก

มือขวาของเขาวางลงบนหัวของซูฉู่จิง เขาเริ่มใช้เทคนิคการลูบแมวที่ไป๋ไป๋ไป๋ชอบที่สุด

วิธีนี้เป็นวิธีลูบที่แมวทั่วไปรับไม่ไหว

ทันใดนั้น ดวงตาที่สวยงามของซูฉู่จิงก็เบิกกว้าง ราวกับว่าเธอลืมไปแล้วว่าเธอกำลังถ่ายหนังอยู่ เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและมองเข้าไปในดวงตาของหลัวโม่

ดวงตาสองคู่จ้องหากัน

*(1) – ไท่ชานเป่ยโต่ว หมายถึง ผู้มีคุณธรรมสูง มีชื่อเสียง หรือมีผลงานโดดเด่นเป็นที่ชื่นชมของใครต่อใคร