001 - เย่เสี่ยว

ตอนเช้า ขณะที่ท้องฟ้าเริ่มสว่าง ทั้งเมืองขนนกที่อยู่ในความมืดก่อนรุ่งสาง

[ในนิกายจันทราเงิน]

"ศิษย์นอกเย่เสี่ยว เพราะตันเถียนของเจ้าแตกสลาย ไม่สามารถฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ได้ เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาใกล้นิกายจันทราเงินของเราตลอดชีวิตแม้ครึ่งก้าวก็ตาม" ชายชราอายุราวๆ 50 ถึง 52 ปี กล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวบนที่นั่งของอาวุโสใหญ่ รอบๆ เขามีผู้อาวุโสอีกหลายคน และที่นั่งหลัก ผู้นำนิกายกำลังนั่งอยู่ ขณะที่ฟังอาวุโสใหญ่กล่าวขึ้น

ด้านหน้าพวกเขา ชายหนุ่มอายุราว 15 กำลังคุกเข้า

"ต...แต่ผู้อาวุโสใหญ่ ที่ตันเถียนของข้าถูกทำลายเป็นเพราะปกป้องสวนสมุนไพรไว้ และมันเป็นศิษย์ของท่านโจวเหยียนที่ทำลายตันเถียนของข้าด้วยความช่วยเหลือของศิษย์แกนหลัก ท่านควรลงโทษพวกเขา ไม่ใช่ข้า" เย่เสี่ยวกล่าว

"หุนปาก"

"ตอนนี้เจ้าเป็นเพียงคนพิการ ไอ้เศษขยะ ยังมีหน้ามาหาเหตุผลอยู่ต่อที่นี่อีก" อาวุโสใหญ่ตะคอกเสียงเย็น

"ข้าทำสิ่งต่างๆ ให้กับนิกายมากมาย นิกายตอบแทนข้าเช่นนี้รึ" เย่เสี่ยวกล่าวด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดไปทั่วทั้งกายของเขา

"พวกเราทำทุกอย่างเท่าที่สามารถทำให้เจ้าได้แล้ว เจ้ายังกล้าโต้เถียงกับพวกเรา ผู้นำนิกายได้มอบเหรียญเงิน 3000 เหรียญให้เจ้า นี่ก็ดีเพียงพอสำหรับเจ้าแล้ว" มันเป็นอาวุโสสามที่กล่าวขั้น

"ท่านผู้นำนิกาย อาวุโสหวู่ ข้าเย่เสี่ยวเติบโตมากับที่แห่งนี้ตั้งแต่เด็ก แต่พวกท่านกลับไร้หัวใจ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปข้าเย่เสี่ยวไม่ใช่คนของนิกายจันทราเงินอีก" หลังกล่าวออกมา เขาลุกขึ้นเดินไปยังทางออกของนิกาย

"เดี๋ยว"

เย่เสี่ยวหยุดเดิน เขาหันหน้ามองไปยังใบหน้าเย็นชาของผู้อาวุโสใหญ่ ผู้นำนิกายและเหล่าผู้อาวุโสนิกายจันทราเงิน

"ยังมีอะไรอีก มีอะไรต้องบอกข้าอีกงั้นรึ?" เย่เสี่ยวถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

อาวุโสใหญ่ชี้ไปยังส่วนหนึ่งของชุดที่ดูเหมือนมีอะไรอยู่ข้างในและพูดขึ้น "เจ้าลืมเอาเหรียญเงิน รับนี่และไปซะ"

"ไม่จำเป็นและไม่ต้องห่วง ข้าสามารถจัดการตัวเองได้ สักวันข้าจะกลับมาแก้แค้นสิ่งที่พวกเจ้าทำกับข้าไว้" เขากล่าวออกมาและหันหลังจากไป

ขณะกำลังจากไป ศิษย์มากมายต่างชี้ไปยังเขาและเยาะเย้ย

"รีบมาดูเร็ว ไอ้พิการเย่เสี่ยวมาแล้ว"

"ดูสิ ข้าบอกเจ้าแล้วว่าเขาจะต้องถูกไล่ออกจากสำนักหลังจากเกิดเรื่องครั้งนี้"

.......

เมื่อได้ยิน เขากำหมัดแน่นและสาบานในใจ หากตันเถียนของเขากลับมาสมบูรณ์ วันนึงเขาจะกลับมาแน่นอน กลับมาแก้แค้นพวกศิษย์ไม่มีหัวใจและเหล่าอาวุโสของนิกาย

เย่เสี่ยวเป็นศิษย์สายนอกของนิกายจันทราเงิน ด้วยความแข็งแกร่งระดับเขตแดนรวมปราณขั้นแรกในอาย 15 ปี เขาสามารถเป็นอัจฉริยะในนิกายได้เลยทีเดียว เขาเป็นเด็กกำพร้า อาวุโสห้าเย่ฟานเป็นคนนำเขามายังนิกาย เมื่อเขาออกไปข้างนอกและเห็นเย่เสี่ยวที่เป็นขอทานข้างถนน เขาค้นพบว่าเย่เสี่ยวเป็นอัจฉริยะที่สามารถกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญ ดังนั้นเขาจึงนำเย่เสี่ยวกลับไปยังนิกายและให้ใช้นามสกุลของเขา

เขามีชีวิตที่ดีภายใต้คำแนะนำของอาวุโสห้า ใช้นิกายจันทราเงินเป็นบ้าน แต่วันหนึ่งเขากลับได้ข่าวของอาวุโสห้าเย่ฟานว่าตายแล้ว

อาวุโสเย่ฟานเสียชีวิตขณะต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับสี่เพื่อเก็บเกี่ยวสมุนไพรปรุงยา

หลังการตายของอาวุโสห้า การใช้ชีวิตในนิกายของเขายากลำบากมากขึ้น เขาสูญเสียสถานะในนิกาย และถูกมอบหมายให้ดูแลสวนสมุนไพร เขามักถูกทำร้ายโดยศิษย์ที่แข็งแกร่งกว่าของนิกาย

แม้จะเป็นเช่นนั้น เขายังคงทำงานอย่างหนักให้กับนิกายที่มอบชีวิตใหม่ให้เขา

เมื่อวาน เขาไปยังป่าเมฆาทมิฬเพื่อทำภารกิจล่าสัตว์อสูรระดับแรกหมีภูเขาให้เสร็จสิ้น หลังกลับจากป่าเมฆาทมิฬและรายงานการทำภารกิจเสร็จสิ้น ขณะที่เขากำลังเข้าไปยังสวนสมุนไพร เขาเห็นศิษย์ของผู้อาวุโสใหญ่โจวเหยียน ที่อยู่ในระดับปรับแต่งร่างกายระดับเก้า กำลังขโมยสมุนไพรระดับสูงจากสวนสมุนไพร นอกจากนี้ยังมีชายกลางคนยืนอยู่ข้างๆ เขามีกลิ่นอายที่ทรงพลัง

เขาพยายามหยุดพวกเขาแต่กลับถูกทำร้อยอย่างโหดเหี้ยมจนแม้แต่ตันเถียนยังถูกทำลาย ไม่เพียงแต่ตันเถียนของเขาที่ถูกทำลายสมุนไพรที่สำคัญทั้งหลายก็เช่นกัน

เขาทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวด เมื่อศิษย์คุมกฎและเหล่าอาวุโสปรากฎตัวขึ้นและมัดเขาไว้ด้วยเชือก ก่อนจะนำเขาไปพบผู้นำนิกาย

โจวเหยียนพยามใส่ร้ายเขา ด้วยความช่วยเหลือจากอาจารย์ผู้เป็นผู้อาวุโสใหญ่ นั่นทำให้เขาถูกไล่ออกจากนิกาย

แม้ว่าเขาอธิบายทุกอย่างกับผู้นำนิกายและคนอื่นๆ แต่กลับไม่มีใครเชื่อเขา

เขารับรู้ถึงความจริงที่ว่าทุกคนในที่นี้ต่างต้องการจัดการเขา เขาจำได้ว่าอาวุโสใหญ่ต้องการจัดการอาวุโสห้าเย่ฟาน เหล่าอาวุโสในตอนนี้ต่างไม่มีใครกล้ายิ่วยุอาวุโสใหญ่ไม่เว้นแม้แต่ผู้นำนิกายจันทราเงิน

เขาทำงานให้นิกายของเขาตลอดหกปี แต่หลังจากนั้นเขากลับถูกทำร้ายบีบบังคับอย่างไร้เมตตาจากคนในนิกาย ด้วยเหตุนี้ ตัวเขาเต็มไปด้วยความแค้นที่มีต่อนิกายจันทราเงิน

ศิษย์ของนิกายสนุกสนานกับการทำให้เขากลายเป็นตัวตลกในขณะที่เดินมุ่งหน้าไปยังป่าเมฆาทมิฬ