002 - เผชิญหน้า

ในโลกนี้ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง กฎของผู้แข็งแกร่ง ผู้อ่อนแอย่อมอยู่อย่างหวาดกลัว เพื่อเพิ่มพูนความแข็งแกร่ง ผู้คนมักบ่มเพาะและฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ การบ่มเพาะแบ่งได้หลายรดับใหญ่ แต่ละระดับใหญ่มี 9 ระดับย่อย

นิกายจันทราเงินเป็นนิกายเล็กๆ ในหลายๆ นิกายในอาณาจักรชิงหลง ที่นี่แบ่งศิษย์ออกเป็นหลายประเภทได้แก่ ศิษย์นอก ศิษย์ในและศิษย์หลัก

ศิษย์เหล่านี้ หากได้รับการยอมรับเป็นศิษย์ของอาวุโสหรือผู้นำนิกายเป็นที่รู้จักกันในฐานะศิษย์สายตรง

เย่เสี่ยวเป็นศิษย์สายตรงตอนที่อาวุโสห้ายังมีชีวิตอยู่ แต่หลังจากที่อาวุโสห้าตาย เขาถูกลดระดับชั้นเป็นศิษย์นอกและได้รับมอบหมายงานให้เป็นคนดูแลสมุนไพรในสวน

เขาเดินมุ่งหน้าไปยังป่าเมฆาทมิฬ หากผ่านป่าไปก็จะถึงเมืองหลินซิง

เขารู้สึกเย็นยะเยือกจากด้านหลังอย่างกระทันหัน เขารีบหลบไปทางซ้าย เกิดการระเบิดขึ้นจากที่ที่เข้าอยู่เมื่อครู่ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมา เขาเห็นโจวเหยียนมุ่งหน้ามายังเขากับศิษย์คนอื่นอีก 3 คน

"โจวเพยียน เจ้าต้องการอะไร" เย่เสี่ยวกล่าว

"หึหึ ข้าต้องการอะไรงั้นรึ ข้าต้องการทุบตีเจ้าเพื่อความสนุกยังไงเล่า หลังจากกล่าวออกมา เขารีบมุ่งตรงไปยังเย่เสี่ยวกระทันหันพร้อมโจมตีด้วยฝ่ามือ

"ฝ่ามือร้อยเข็ม"

"อ๊าก!"

ชายหนุ่มส่งเสียงร้องดังทั่วป่า

เย่เสี่ยวไม่สามารถหลบการโจมตีจากฝ่ามือด้วย 2 เหตุผล

อย่างแรก เขายังบาดเจ็บอยู่ และตันเถียนยังถูกทำลายอีกด้วย

อย่างที่สอง โจวเหยียนรวดเร็วเป็นอย่างมาก ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้หลบ

"ฝ่ามือร้อยเข็ม" โจวเหยียนโจมตีอีกครั้งไปที่หน้าอกของเขา

เย่เสี่ยวรู้สึกเหมือนถูกเข็มนับร้อยทะลวงไปยังหน้าอกของเขา เขาบาดเจ็บหนักอยู่ก่อนแล้ว แต่ตอนนี้บาดเจ็บหนักขึ้นไปอีกหลังถูกโจมตี

"หึหึ ไอ้ขยะ รู้สึกเป็นยังไงบ้างที่ถูกทุบตี" โจวเหยียนถามขณะที่ชายหนุ่มล้มลงอยู่บนพื้น

"ศิษย์พี่โจว ปล่อยให้พวกข้าฆ่มันเถอะ" ชายที่อยู่ถัดจากโจวเหยียนกล่าวออกมา

"ไม่ ยังไม่ใช่ตอนนี้ ข้าจะค่อยๆ ทรมานมัน ให้มันเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่าง ฮ่าฮ่าฮ่า"

"ศิษย์พี่ถูกแล้ว" หนึ่งในศิษย์ที่มากับโจวเหยียนกล่าวและเตะไปยังลำตัวของเย่เสี่ยว

"อ๊าก!!!"

เย่เสี่ยวกระเด็นไป เขากระอักเลือดออกมามากมาย

"โจวเหยียนฆ่าข้าซะตอนนี้ ไม่งั้นหากข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะฆ่าเจ้า "เย่เสี่ยวกล่าว เขาจะไม่ยอมตายที่นี่

เขาคิดหาทางหลบหนีจากที่นี่ เขาวิ่งออกไปพร้อมทั้งใช้ความคิดอย่างหนักเพื่อหาทางจัดการกับโจวเหยียนและผู้ติดตาม

"หึหึ ขยะ แกคิดจะหนีไปไหน" โจวเหยียนเริ่มไล่ตามเขา

เย่เสี่ยวหยุดหระทันหัน ด้านหน้าของเขาเป็นหุบเหวลึก เขาอยู่บนจุดสูงสุดของหน้าผา

"ตอนนี้เจ้าเพิ่งรู้งั้นรึว่ายังไงก็หนีไม่พ้น โอ้ นี่มันเหวลึกนี่ เจ้าถึงได่หยุดอยู่ตรงนี้"

"เจ้ากล้าหนี งั้นก็ตายซะ" หลังจากที่โจวเหยียนกล่าวจบเขาเตะไปยังเย่เสี่ยว เขากระเด็นออกไปตกลงในหน้าเหวลึก

"เจ้า!"

เย่เสี่ยวมองไปยังโจวเหยียนต้องการกล่าวบางอย่าง แต่สติของเขากลับเลือนรางและหมดสติในที่สุด

"ปัง!"

เย่เสี่ยวที่หมดสติตกลงไปบนหญ้าสีดำสนิทสูงราวๆ 5 เมตร เลือดเริ่มไหลออกจากร่างกายของเขา

เลือดสีแดงเข้มไหลออกจากหัวใจและหล่นลงหญ้าสีดำสนิท

หญ้าสีดำเปลี่ยนสีและย้อมไปด้วยสีแดง

เขามีเพียงลมหายใจสุดท้าย การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นกระทันหัน

ประกายแสงสีดำบนหญ้า เลือดที่หล่นก่อนหน้านี้ได้ตกไปยังวัตถุทรงกลมสีดำ

"บิ๊ส"

หลังจากดูดซับเลือดสดๆ เข้าไป วัตถุทรงกลมสีดำเริ่มสั่นสะเทือน

สักระยะหลังจากนั้น มันเปลี่ยนจากสีดำกลายเป็นหลากสี

คลื่นหลากสีส่องประกายไปทั่วทิศทางอย่างกระทันหัน จากนั้นวัตถุทรงกลมสีดำที่กลายเป็นหลากสีตรงเข้าไปยังหัวใจของเย่เสี่ยวราวกับมีชีวิต

วัตถุทรงกลมสีดำเข้าไปยังหัวใจของเขา พลังงานหลากสีที่ปล่อยออกมาผสานเข้ากับร่างกายของเขา ทำให้ร่างของเย่เสี่ยวเริ่มส่องแสงหลากสี

พลังงานหลากสีนำมาด้วยพลังงานชีวิตอันแข็งแกร่ง จุดลมปราณที่เสียหายเริ่มฟื้นคือสภาพ

เมื่อทำการฟื้นฟูจุดลมปราณของเย่เสี่ยวเสร็จสิ้น แสงหลากสีผ่านไปยังเลือดของเขารวมทั้งจุดลมปราณ หลังจากนั้นมันเริ่มทำการพัฒนากระดูกและไขกระดูก

หลังการพัฒนาของกระดูกและไขกระดูก มันเข้าไปยังจุดตันเถียนของเขา เริ่มทำการฟื้นฟูขณะที่แสงหลากสีที่เต็มไปด้วยพลังชีวิตอันหนาแน่นเข้าไปด้านใน

ชีพจรลมปราณของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลง มันแข็งแกร่งขึ้นก่อนหน้านี้ กระดูกและไขกระดูกบริสุทธิ์ได้รับการยกระดับขึ้นไปอีกและตันเถียนของเขาได้รับการฟื้นฟู

เมื่อสิ่งเหล่านี้เสร็จสิ้นกระบวนการ แสงหลากสีเหล่านี้เลือนหายไปจากร่างของเขาราวกับไม่เคยมีอยู่ วัตถุทรงกลมหลากสีในใจเปลี่ยนสภาพกลับไปเป็นวัตถุทรงกลมสีดำเช่นเดิม

ขอองเหลวสีดำสนิททะลักออกมาจากร่างกายของเย่เสี่ยว นี่คือสิ่งสกปรกในร่างกายที่ถูกขับออกมาจากตัวของเขา

.......

เย่เสี่ยวค่อยๆ คืนสติกลับมาช้าๆ

"ข้า...ข้ายังมีชีวิตอยู่"

"ข้ายังมีชีวิตอยู่ ฮ่าฮ่า ข้ายังไม่ตาย ข้าจะมีชีวิตอยู่" เย่เสี่ยวหัวเราะออกมาเสียงดัง

"นี่ ตันเถียนของข้า มันฟื้นฟูแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ตอนนี้ข้ากลับมาบ่มเพาะได้อีกครั้ง โจวเหยียน อาวุโสใหญ่ ผู้นำนิกาย พวกเจ้าคอยก่อนเถอะ สักวันข้าเย่เสี่ยวจะกลับไปชำระความแค้นนี้"

"แต่...เป็นไปได้อย่างไรทั้งตันเถียนและชีพจรลมปราณกลับได้รับการฟื้นฟู มันได้รับการแก้ไขแม้แต่ความแข็งแกร่งกลับมากขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ด้วยซ้ำ"

เย่เสี่ยวเริ่มตรวจสอบภายในร่างกายของเขาด้วยพลังวิญญาณเขาเห็นบางอย่างอยู่ในใจกระทันหัน

"ไอหยา...สิ่งนี้คือะไรอยู่ในใจของข้า ลูกบอล? ไม่ มันดูเหมือนไข่มุก รูปสลักที่อยู่ด้านบนนี่มันอะไรกัน"

"รูปของจักรวาล อ๊า! ข้าไม่รู้ ตอนนี้ปล่อยไปก่อนแล้วกัน ไข่มุกนี่มันอะไรกันแน่ มันฟื้นฟูตันเถียนและเส้นลมปราณของข้างั้นรึ หากเป็นเช่นนั้น มันย่อมเป็นสมบัติอย่างแท้จริง"