007 - ผลหลิงหยวน
เย่เสี่ยวที่กำลังหลบอยู่ในความมืด พยักหน้าเล็กน้อยในเวลาเดียวกัน เขาคิด "เห้อ นางอายุมากกว่าข้าเพียงหนึ่งหรือสองปี แต่นางกลับเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญขอบเขตกำเนิดแก่นแท้ มันช่างหน้าขุ่นเคืองเจริงๆ เมื่อเปรียบเทียบกับนาง"
"เฮอะ! ข้าจะไม่เสียเวลากับเจ้าอีก"
เด็กสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะที่นางเตรียมพุ่งไปยังหมีทรราชย์พร้อมกระบี่ในมือของนาง นางส่งพลังวิญญาณของนางไปยังกระบี่ ปรากฎชั้นน้ำแข็งสีขาวที่ด้านบนของมัน
หมีทรราชย์เตรียมสู้ตาย กระบี่ยาวสีเขียวในมือของเด็กสาวพุ่งออกไปราวกับดาวตก พร้อมด้วยเสียงดัง ่ฉัวะ่ มันพุ่งผ่านกรงเล็บทั้งสองข้างเข้าสู่ท้องของฝ่ายตรงข้าม
"วิชาดาบยอดเยี่ยม!" เย่เสี่ยวอดไม่ได้ที่จะชมออกมา
หมีทรราชย์ล้มลงบนพื้นด้วยดวงตาเปิดกว้าง มันตายลงในเวลาต่อมา
เด็กสาวเดินไปใกล้หมีทรราชย์และชำแหละเอาแก่นออกมาจากหัวของมัน นางพักราว 15 นาทีก่อนจากไป
หลังจากเด็กสาวจากไป เย่เสี่ยวออกมาจากด้านหลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง เขาค่อยๆ สำรวจศพของหมีทรราชย์ช้าๆ หลังจากดูได้สักครู่ เขาใช้พลังวิญญาณคุลมไปยังศพของหมีทรราชย์และเก็บไว้ที่ชั้นแรกของเจดีย์เก้าชั้น
ชั้นอื่นอีก 8 ชั้น เย่เสี่ยวยังไม่สามารถใช้งานได้ เขายังอ่อนแอเกินไป เขาต้องบ่มเพาะเทคนิคเก้ามังกรหมุนเวียนให้ถึงขั้นถัดไปจึงจะสามารถเข้าไปยังชั้นถัดไปไปของเจดีย์เก้าชั้นได้
ขั้นทั้งเก้าของเทคนิคเก้ามังกรหมุนเวียนเกี่ยวข้องกับชั้นทั้งเก้าของเจดีย์เก้าชั้น ขณะที่เขาบ่มเพาะเทคนิคเก้ามังกรหมุนเวียน เขาสามารถเข้าไปยังชั้นที่ขั้นนั้นของเจดีย์เก้าชั้นและใช้มันได้ตามต้องการ
"ข้าสามารถขายซากของหมีทรราชย์ ราคาของมันสูงมาก" ฮิฮิ"
หลังจากเก็บซากของหมีทรราชย์ ขณะกำลังจะจากไป เขาสังเกตเห็นถ้ำที่ซ่อนอยู่ห่างออกไป ไตร่ตรองเกี่ยวกับหมีทรราชย์ที่ตาย เขาได้คำตอบคลุมเครือทันที ถ้ำนี่ควรจะเป็นบ้านของหมีทรราชย์
เย่เสี่ยวเดินไปยังถ้ำอย่างระมัดระวัง ตรงทางเข้า เขาได้กลิ่นหอมบริสุทธิ์ของบางอย่าง
เย่เสี่ยวขมวดคิ้วและขยับได้ด้านหน้า หลังจากนั้น 10 เมตร ปรากฎถ้ำธรรมดาที่อยู่ในถ้ำแก่สายตาของเขา อุณหภูมิภายในถ้ำต่ำมาก บนพื้นมีต้นองุ่นบางต้นงอกไปบนกำแพงถ้ำ บนต้นของมันมีผลสีแดงเข้มดึงดูดความสนใจของเขา
"นี่คือ?" เย่เสี่ยวเริ่มคิดพลางเดินไปยังต้นองุ่นช้าๆ ผมของมันมีขนาดใหญ่เทียบเท่าหมัดของทารก และยังเป็นประกายอีกด้วย เย่เสี่ยวสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณที่เล็ดรอดออกมาจากผลไม้นั้น
"ผลหลิงหยวน"
สามคำนี้ปรากฎขึ้นในหัวของเขา
เขาจำลักษณะของผลหลิงหยวนได้รางๆ เมื่อเขาเริ่มรับหน้าที่ดูแลสมุนไพรในสอนยาของนิกายจันทราเงิน เขาเคยเห็นผมหลิงหยวนในสวนยาครั้งหนึ่ง
ผลเช่นนี้หาได้ยากมาก มันถูกปกป้องด้วยสัตว์อสูรที่ทรงพลัง หากผู้เชี่ยวชาญเขตแดนรวมปราณขั้นแรกกินผลหลิงหยวนเข้าไป เขาสามารถเพิ่มพลังได้ 3 หรือ 4 ขั้น เข้าสู่เขตแดนรวมปราณขั้น 4 หรือขั้น 5 ได้เลยทีเดียว
เย่เสี่ยวตอนนี้อยู่ในเขตแดนปรับแต่งร่างกายระดับสาม หากเขากินผลหลิงหยวนเข้าไปเขาจะไปถึงขั้นไหน?
เมื่อคิดเช่นนี้ เขาตัดสินใจเลือกผลหลิงหยวนที่ต้นอย่างระวัง เขาเลือกผลที่ส่องประกายสวยงามและส่งกลิ่มหอมออกมา
เย่เสี่ยวรีบนั่งลงบนพื้นในท่าทำสมาธิและกินมันทันที พลังวิญญาณภายในผลหลิงหยวน เริ่มไหลไปทั่วแขนขาและกระดูก แสงสีทองหนาแน่ไหลไปทั่วทั้งร่างของเขา
เย่เสี่ยวควบคุมพลังวิญญาณของเขาให้นำทางแก่นแท้พลังวิญญาณของผลหลิงหยวนให้ไหลไปทั่วทั้งร่างกายเพื่อดูดซับและหล่อหลอมร่างกาย
"ข้าประมาทเกินไป" เย่เสี่ยวรู้สึกราวกับร่างกำลังจะระเบิดจากพลังวิญญาณของผลหลิงหยวน
ผลไม้เช่นนี้เป็นบางอย่างที่มีเพียงนักบ่มเพาะเขตแดนรวมปราณเท่านั้นที่กล้ากินมัน แต่ด้วยการบ่มเพาะเขตแดนปรับร่างกายระดับสามของเย่เสี่ยว กลับกินมันอย่างไม่กะพริบตา
เขารีบโคจรเทคนิคเก้ามังกรหมุนเวียนขั้นแรกอย่างรวดเร็ว ผ่านไปสักระยะหนึ่ง ความเจ็บปวดของเขาเริ่มลดน้อยลง
"โร๊ววววว"
เสียงคำรามของมังกรดังออกมาจากทะเลความรู้ของเขา พลังวิญญาณทั้งหมดที่ปล่อยออกมาจากผลหลิงหยวนถูกกลืนกินโดยมังกรศักดิ์สิทธิ์กลืนสวรรค์ ผ่านไปสักระยะ พลังวิญญาณทั้งหมดที่ถูกกลืนกินโดยมังกรศักดิ์สิทธิ์กลืนสวรรค์เริ่มไหลเข้าสู่ร่างของเขาอย่างช้าๆ โดยมังกรศักดิ์สิทธิ์เขาเริ่มดูดซับมันช้าๆ
หลังจากนั้น.......
"ตู้มมมมมมม"
เขตแดนปรับแต่งร่างกายระดับสี่
เขตแดนปรับแต่งร่างกายระดับห้า
เขตแดนปรับแต่งร่างกายระดับหก.......
หลังจากนั้น ไม่มีใครรู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไร เขาทะลวงขั้นอย่างต่อเนื่องและหยุดลงที่เขตแดนปรับแต่งร่างกายระดับสูงสุด
"เขตแดนปรับแต่งร่างกายระดับเก้า"
เย่เสี่ยวเกิดความสนใจขึ้นมาทันที เขามาถึงเขตแดนปรับแต่งร่างกายระดับเก้าจากเขตแดนปรับแต่งร่างกายระดับสามในครั้งเดียว
ผลหลิงหยวน 1 ผลช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาอย่างมากในเวลาสั้น อีกทั้งเย่เสี่ยวยังรู้สึกได้ว่าร่างกายของเขาแข็งแกร่งกว่าก่อนหน้านี้
ตอนนี้เขามีความมั่นใจในการต่อสู้กับผู้บ่มเพาะเขตแดนรวมปราณขั้นสอง
เย่เสี่ยวไม่ได้อยู่นานมากนัก เขาลุกขึ้นออกจากที่นี่ มุ่งหน้าสู่เมืองหลินซิง
หลังจากเดินมาสามวันเต็ม เขาสามารถข้ามป่าเมฆาทมิฬและถึงเมืองหลินซิงในที่สุด