016 - โจมตีและสังหาร

เมื่อพลังวิญญาณเข้าสู่ชีพจรและเริ่มกระจายไปทั่วทั้งร่าง ส่งผลให้ร่างกายของเขาแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นอีกขั้น

ของเหลวสีดำส่งกลิ่นเหม็นเริ่มออกมาจากร่างกายของเขา

มันคือสิ่งสกปรกที่ไม่บริสุทธิ์ที่อยู่ในร่างกายส่วนต่างๆ

เขาพยามควบคุมพลังวิญญาณของผลซูฮัวและเริ่มทะลวงระดับ

“ตู้มมม”

เสียงดังมาจากภายในร่างกายของเขา แต่เขากลับทะลวงระดับล้มเหลว

“อีกครั้ง ข้าจะต้องลองดูอีกครั้ง มันยังคงมีพลังวิญญาณเหลืออยู่”

เย่เสี่ยวควบคุมพลังวิญญาณจำนวนมากที่หลงเหลือจากผลซูฮัวอีกครั้ง เขาใช้พลังวิญญาณจำนวนมากเหล่านี้เพื่อทลายม่านพลังที่คอยขัดขวางไม่ให้เขาแข็งแกร่งขึ้น

“ตู้มมม”

“แกร๊กกก”

เสียงราวกับมีสิ่งใดแตกหักดังมาจากร่างกายของเย่เสี่ยว ขณะที่พลังวิญญาณโดยรอบมุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขา

ชีพจรทั้งหมดและกระดูกของเขาถูกชำระล้างให้บริสุทธิ์มากยิ่งขึ้น จากพลังวิญญาณของสวรรค์และปฐพี

เมื่อเขาลืมตาขึ้นมา ดวงตาของเขาส่องประกาย เขาหัวเราะเสียงดังดีใจราวกับคนบ้าอยู่สักระยะ

“เขตแดนรวมปราณระดับ 1 “

“ในที่สุดข้าก็สามารถทะลวงระดับกลับมายังจุดเดิมก่อนจะถูกทำร้ายจนพิการ”

“อ๊า...กลิ่นนี่มันอะไรกัน เหม็นชะมัด”

เมื่อเขาสำรวจตัวเอง พบว่าร่างกายของเขาถูกปกคลุมด้วยของเหลวสีดำที่กำลังแข็งตัวเป็นชั้นๆ

“ช่างไม่สบายตัวเสียจริง เห็นทีคงต้องไปอาบน้ำแล้ว”

“ร่างกายของข้าแข็งแกร่งขึ้นอึกครั้ง ตอนนี้ข้าสามารถต่อสู้และสังหารผู้ฝึกฝนเขตแดนรวมปราณระดับ 4 ได้แล้ว”

เมื่อเขาอาบน้ำเสร็จ เขาสวมชุดสะอาด และออกมาจากโรงเตี๊ยมที่พักอยู่

เย่เสี่ยวออกมาจากโรงเตี๊ยมหลังจากที่ผ่านไปหลายวัน เขารู้สึกหิวขึ้นมาจึงเดินไปยังภัตตาคารและเข้าไปด้านใน

“เสี่ยวเอ้อนำอาหารที่ดีที่สุดและเหล้ามา” ขณะที่เขาเข้าไปในภัตตาคาร เขาเห็นเสี่ยวเอ้อจึงสั่งอาหารและเหล้าที่ดีที่สุดมา หลังจากเป็นคนรวยในชั่วข้ามคืน

หลังจากขายหินวิญญาณระดับต่ำทั้ง 100 ก้อนและซื้อผลซูฮัว เขามีเงินเหลือ 26,250 เหรียญทอง หากเปลี่ยนเป็นเหรียญเงิน เขามีเงินเหลือราว 2,625,000 เหรียญเงิน

นั่นหมายความว่ายังไง?

ด้วยเงินจำนวนมากเช่นนี้ เขาสามารถกินของดีๆ สวมเสื้อผ้าดีๆ ได้

เมื่อเสี่ยวเอ้อพบว่าเป็นลูกค้ารายใหญ่ เขารีบเข้าไปทักทายเย่เสี่ยว และนำทางไปยังชั้น 2 ของภัตตาคาร พร้อมทั้งให้นั่งที่นั่งตรงริมหน้าต่าง จากนั้นจึงออกไปนำอาหารและเหล้ามาให้เย่เสี่ยว

ขณะที่เย่เสี่ยวนั่งอยู่ที่ที่นั่ง ความสนใจของเขาตกไปอยู่ที่การสนทนาของกลุ่มคนโต๊ะถัดไป

ทั้ง 4 คนกำลังสนทนากัน

“นี่ พวกเจ้ารู้รึไม่ ห้านิกายใหญ่และราชวงศ์ใช้ทรัพยากรจำนวนมากเพื่อเชิญปรมาจารย์ข่ายอาคมมาติดตั้งข่ายอาคมเคลื่อนย้ายจากเมืองริมน้ำไปยังเมืองหลวง”

“ใช่แล้ว ข้าเองก็ได้ยินเรื่องนี้มาเช่นกัน เพราะการแข่งขันที่จัดโดยนิกายใหญ่ทั้ง 5 คนจำนวนมากต่างเดินทางจากเมืองบ้านเกิดไปยังเมืองหลวง”

“ข่ายอาคมเคลื่อนย้ายนี้ สำหรับคนมีเงินเท่านั้นที่สามารถใช้ได้ หากเจ้าต้องการเคลื่อนย้ายไปยังเมืองหลวงผ่านข่ายอาคม เจ้าจะต้องจ่าย 1,000 เหรียญทอง”

“ใช่ๆ แต่ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงติดตั้งข่ายอาคมไว้ที่เมืองริมน้ำ ทำไมไม่ติดตั้งข่ายอาคมไว้ที่เมืองหลินซิงของเรา?” หนึ่งในพวกเขาถามคำถามนี้กับคนในกลุ่ม

“หึ เจ้าจะรู้อะไร เมืองริมน้ำเป็นเมืองขนาดใหญ่รองจากเมืองหลวง นั่นย่อมเป็นสาเหตุที่พวกเขาติดตั้งข่ายอาคมเคลื่อนย้ายที่เมืองนั้นแทนที่จะเป็นเมืองหลินซิงเล็กๆ นี่”

“ที่สำคัญ เมืองริมน้ำห่างไกลจากเมืองหลินซิงเราออกไปอีก ทำไมต้องสนใจว่าข่ายอาคมเคลื่อนย้ายจะถูกติดตั้งที่ไหน”

…................................................................

ข่ายอาคมเคลื่อนย้าย?

เมืองริมน้ำ?

ปรมาจารย์ข่ายอาคมจากนอกอาจักรชิงหลงงั้นรึ?

เมื่อเย่เสี่ยวได้ยินเกี่ยวกับข่ายอาคมเคลื่อนย้าย เขาเกิดอาการปั่นป่วนขึ้นมาทันที

เขาเคยได้ยินเรื่องราวของข่ายอาคมเคลื่อนย้ายและข่ายอาคมอื่นๆ มาจากอาวุโสบางคนของนิกายจันทราเงิน เขาไม่เคยเห็นหรือใช้มันมาก่อน นี่เป็นโอกาส เขาสามารถใช้ข่ายอาคมเคลื่อนย้ายไปยังเมืองหลวง สำหรับการเข้าร่วมงานประลองของห้านิกายใหญ่

หลังเติมเต็มความหิวโหยของเขา เย่เสี่ยวลุกขึ้นจ่ายเงิน จากนั้นจึงกลับไปยังโรงเตี๊ยมและเข้าไปยังห้องของเขา

แสงสว่างจากเทียนส่องสว่างไปทั่วทั้งห้องที่สะอาดและกว้างขวาง ให้อารมณ์แห่งความว่างเปล่าและโดดเดี่ยว

เย่เสี่ยวนั่งลงบนเตียงและเริ่มโคจรพลังตามเคล็ดวิชาเก้ามังกรจักรวาล เวลาผ่านไปจนถึงเที่ยงคืนในพริบตา ธูปบนโต๊ะถูกเผาไหม้จนกลายเป็นขี้เถ้า เย่เสี่ยวลืมตาขึ้น

ในเวลานี้ กลุ่มคนสวมชุดดำปกปิดใบหน้ากำลังมุ่งหน้าไปหาเย่เสี่ยวอย่างเงียบเชียบ อัตรายกำลังคืบคลานมา

“ปังงง”

ประตูถูกถีบออก คนหลายคนมุ่งไปยังเตียงนอน พวกเขายกอาวุธขึ้นสูงและฟันไปยังเตียง

“รอก่อน” ชายคนหนึ่งรับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เขายกผ้าห่มออก แต่ไม่มีิะไรอยู่ด้านใน

“มันอยู่ที่ไหน?” พวกเขาต่างสงสัย

“หึหึ เจ้ากำลังมองหาข้าอยู่งั้นรึ?” เสียงหัวเราะเยาะเหยียดหยามดังมาจากด้านหลัง พวกเขาตกตะลึงและหันกลับไปยังต้นเสียงทันที เกิดแสงสว่างวาบปรากฎออกมาอย่างรวดเร็ว

“ฉัวะ”

หัวของคนคนหนึ่งในกลุ่มคนเหล่านั้นกลิ้งไปตามพื้น โลหิตร้อนพุ่งออกมาจากร่างไร้หัวราวน้ำพุ