017 - การนองเลือด

ความแน่วแน่เด็ดเดี่ยวฉายแววบนในหน้าของเย่เสี่ยว เขาไม่มีทางละเว้นใครก็ตามที่ต้องการเอาชีวิตของเขา

พวกเขารีบชักมีดออกมาและมุ่งเป้าไปยังเย่เสี่ยวอย่างรวดเร็ว

“ฆ่ามัน!”

“หึ” เย่เสี่ยวชายตามองไปยังพวกเขาและควบแน่นบอลแสงสีแดงที่หมัด

“หมัดทลายภูผา”

ขณะนี้เป็นเวลากลางคืน ระยะห่างของพวกเขาใกล้มาก ไม่มีใครสามารถหลบการโจมตีจากเย่เสี่ยวได้ หมัดพุ่งไปยังร่างของคนคนหนึ่ง ร่างนั้นถูกฉีกเป็นชิ้นๆ

เสียงกรีดร้องดังไปทั่วทั้งห้องในทันที

เย่เสี่ยวไม่พูดสิ่งใด เขาเพียงมุ่งเข้าไปสังหารคนทั้ง 2 ของกลุ่มคนที่เข้ามาอย่างรวดเร็วในพริบตา

เย่เสี่ยวเดินไปยังด้านหน้าพวกเขาพร้อมมือที่ถูกย้อมด้วยสีแดงของโลหิตและความโหดเหี้นมที่ฉายออกมาบนใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา

“พวกเจ้าทั้งหมดคงเป็นคนของตระกูลจางสินะ?” เย่เสี่ยวถาม

“หึ ดีแล้วที่เจ้ารู้” ชายกลางคนอายุราว 30 ปีเดินเข้ามา ตาของชายคนนี้ฉายแววคิดร้ายขณะจ้องไปยังเย่เสี่ยว

“ไอ้เด็กเหม็น! ส่งทุกอย่างที่เป็นของเจ้ามาซะ ข้าจะเหลือศพไว้ให้”

“เฮอะ!” เย่เสี่ยวแสยะออกมาสีหน้าเย็นชาขณะสำรวจคนทั้ง 8 ที่อยู่โดยรอบ ชายกลางคนเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุด

เขามีรากฐานการบ่มเพาะในเขตแดนรวมปราณระดับ 2 ส่วนคนอื่นๆ มีรากฐานการบ่มเพาะที่เขตแดนรวมปราณระดับแรก

“ตระกูลจางส่งคนมากมายเพียงเพื่อฆ่าข้า ช่างประเมินข้าไว้สูงจริงๆ”

ตระกูลจางยังคงคิดว่าเขาอยู่ในเขตแดนปรับแต่งร่างกายระดับ 9 จึงส่งผู้บ่มเพาะเขตแดนรวมปราณระดับ 1 และ ระดับ 2 มาฆ่าเขา แต่การบ่มเพาะตอนนี้ของเขาอยู่ในเขตแดนรวมปราณระดับ 1 อย่างสมบูรณ์

“ไอ้เด็กบ้า ไม่ต้องจริงจังนักก็ได้ หากข้าต้องการฆ่าเจ้า ข้าคนเดียวก็พอ” ชายกลางคนกล่าวเหยียดหยาม

“หึหึ งั้นก็ลองดู”

ตาของเย่เสี่ยวปรากฎจิตสังหาร ดาบยาวในมือของเขาปล่อยพลังแสงสีแดงออกมา ขณะที่ดาบยาวเคลื่อนไหวอยู่ในอากาศ เงาดาบนับไม่ถ้วนพาดผ่านไปยังทุกคน

ท่าทางของชายกลางคนเปลี่ยนไป เขาไม่สามารถช่วยอะไรได้แต่ตะโกนขึ้น” ความแข็งแกร่งของมันไปม่ใช่เขตแดนปรับแต่งร่างกายระดับ 9 แต่เป็นเขตแดนรวมปราณระดับ 1 ข้อมูลที่พวกเราได้มามันผิด”

“อย่านิ่งอยู่ ทั้งหมดโจมตีพร้อมกัน”

“รับทราบ”

เกิดความผันผวนของพลังงานจากร่างคนที่อยู่โดยรอบ พวกเขาต้องการโจมตีเย่เสี่ยวพร้อมกัน หัวไร้ร่างมากกว่า 2 หัวถูกส่งลอยออกไป

โลหิตสาดกระจายไปทั่วทุกที่ในห้องของเขา เย่เสี่ยวเผชิญหน้ากับการต่อสู้ที่ลำบากกับพวกเขาในคราเดียว

“ข้าฝึกฝนเพลงยุทธที่ดี หากไม่มีเพลงยุทธที่ดี แม้ข้าจะมีความแข็งแกร่ง ข้าคงตายภายใต้เงื้อมมือคนอื่นเป็นแน่”

ตอนที่เย่เสี่ยวยังเป็นศิษย์นิกายจันทราเงิน เขาได้ฝึกฝนเพียงเพลงยุทธหมัดทลายภูผา เพลงยุทธระดับเหลืองขั้นต่ำ

หลังจากนั้น แม้ว่าเขาคิดฝึกฝนทักษะอื่นเพิ่มเติม แต่กลับไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปหอทักษะ นั่นทำให้เขาไม่สามารถฝึกฝนเพลงยุทธอื่นได้

เย่เสี่ยวต่อสู้กับคนเหล่านั้นอย่างดุเดือด แม้เขาจะมีระดับพลังเพียงเท่านี้ แต่ความแข็งแกร่งของเขาสามารถจัดการเขตแดนรวมปราณระดับ 4 ได้ และนี่ ระดับบ่มเพาะที่สูงที่สุดของกลุ่มคนเหล่านี้ มีเพียงเขตแดนรวมปราณระดับ 2 เท่านั้น”

“อ๊ากกก”

เลือดสาดกระจายพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้น ร่างของชายคนหนึ่งถูกผ่าแบ่งครึ่งเป็นสองส่วนด้วยดาบในมือเย่เสี่ยว เลือดสดๆ และชิ้นส่วนต่างๆ ร่วงลงสู่พื้น

คนที่เหลือที่ถูกส่งมาโดยตระกูลจางล้วนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว พวกเขาเหลือเพียง 5 คน

ชายกลางคนตกตะลึง เขาตะโกนออกมาทันที “พวกเจ้าทำอะไรกัน โจมตีต่อไป”

เมื่อเขาเห็นเช่นนั้น เขาไม่กล้ายืนเฉยและมองดูอีกต่อไป และปล่อยกลิ่นอายพลังของเขตแดนรวมปราณระดับ 2 ออกมาจากร่างกาย “ไอ้เด็กบ้า เตรียมตัวตายได้”

“เฮอะ เข้ามา” เย่เสี่ยวกล่าวพร้อมแสยะยิ่มให้ชายกลางคน

คนทั้ง 5 ที่เหลืออยู่ รวมทั้งชายกลางคนเข้าโจมตีเย่เสี่ยวพร้อมกัน

ทั้งมีดและดาบต่างมุ่งโจมตีไปยังเย่เสี่ยว ด้วยการโจมตีจำนวนมาก แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญของเขตแดนรวมปราณระดับ 3 ยังไม่กล้ารับมือเพียงลำพัง แม้ว่าพลังการต่อสู้ของเย่เสี่ยวสูงกว่าระดับการบ่มเพาะ เขาจะต้องไม่กล้ารับการโจมตีเพียงลำพังเป็นแน่

ตาของเย่เสี่ยวเต็มไปด้วยจิตสังหาร เขาโคจรเทคนิคเก้ามังกรหมุนเวียนจักรวาลขั้นแรกทันที และสื่อสารกับมังกรศักดิ์สิทธิ์กลืนสวรรค์

“กลืนกิน!”

“โร๊ววว!”

เสียงมังกรคำรามดังออกมา ด้านหลังเย่เสี่ยวเกิดร่างจำลองของหัวมังกรที่กำลังอ้าปากกว้าง ทุกการโจมตีที่ถูกส่งไปยังเย่เสี่ยวสลายหายไปทันที ด้วยเหตุนี้ หัวมังกรก็หายไปเช่นกัน

ยอดฝีมือที่ยังอยู่ที่นี่ล้วนตกอยู่ในความหวาดกลัวกับสิ่งที่พวกเขาเห็น

การโจมตีของพวกเขาเหมือนก้อนโคลนที่ตกสู่ทะเล พวกมันถูกกลืนกินสลายหายไปจนหมด

“เกิดอะไรขึ้น?”

เย่เสี่ยวโจมตีไปยังพวกเขาโดยไม่ปล่อยให้มีเวลาเตรียมตัว ดาบแสงจำนวนมากปรากฎขึ้นในห้องทันที

พวกเขาทั้งหมดต่างได้ถูกกดดันอย่างหนัก ขณะที่พวกเขากำลังกระอักเลือดออกมาและกระเด็นกลับไป คนทั้ง 3 ในกลุ่มล้วนตายลงทันที

หลังจากเห็นว่าเย่เสี่ยวสามารถเอาชนะคนทั้ง 8 อย่างง่ายดาย ชายกลางคนและคนอื่นๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่ล้วนสั่นกลัวอย่างหมดทางสู้ ท่าท่างภาคภูมิใจก่อนหน้านี้ล้วนหายไปหมดสิ้น ในที่นี่มีเพียงความหวาดกลัว

ใช่ มันคือความหวาดกลัว หวาดกลัวต่อความตาย

“ฉัวะ!”

พวกเขาตกตะลึงจนแข็งค้างเมื่อเห็นดาบที่ฟันมา เมื่อชายกลางคนมองไปยังดาบ เขาพบว่าดาบนั้นแทงไปยังหัวใจของชายอีกคน

เมื่อชายกลางคนเห็นเช่นนี้ ในหัวเขามีสิ่งเดียวที่ยังเหลืออยู่

“หนี!”

เขาต้องการออกไปเดี๋ยวนี้ มันช่างน่ากลัวยิ่ง เป็นไปได้อย่างไร? ที่เขตแดนรวมปราณระดับ 1 จะแข็งแกร่งเช่นนี้ ร่างของชายกลางคนถึงกับสั่นเทิ้ม เขาหันกลับและเริ่มหนีทันที