เมืองเพ็คเกิล

“เรามาถึงเมืองเพ็คเกิลแล้ว” นายพลอาร์ติก้ากล่าว ในขณะที่เธอกระโดดลงมาบนพื้น มองไปยังเมืองที่มีกำแพงล้อมรอบซึ่งอยู่ไกลออกไปทางด้านหน้าของเธอ

“เราจะเข้าไปในเมืองได้อย่างไร?” เรกริเอลหอบขณะที่เขานอนอยู่บนหิมะ หุ่นเหล็กสองตัวที่แบกเขาไว้ได้ทิ้งเขาลงบนพื้นเพื่อให้เขาได้พักผ่อน ในสภาพร่างกายปัจจุบันของเขา เขาไม่ฟิตพอที่จะเดินทางไกลด้วยรถม้าที่แสนสบายด้วยซ้ำ ดังนั้นจึงไม่ต้องพูดถึงแขนของหุ่นเหล็กนี่เลย

นายพลอาร์ติก้าหอบหายใจอย่างเหนื่อยล้า โดยทั่วไปแล้วพวกเขาวิ่งหนีจากชายแดนมายังเมืองแห่งนี้ และเธอต้องควบคุมหุ่นเหล็กทั้งสามตัวของเธอให้ทำเช่นนั้น ยังมีการแบกตัวเองและเรกริเอลที่มีน้ำหนักมากเช่นนั้นอีป ดังนั้นมันจึงส่งผลกระทลต่อเธออย่างมาก

จากนั้นเธอก็แหงนหน้ามองท้องฟ้ายามเย็น มองหิมะที่โปรยปราย และหันกลับมาเห็นว่ารอยเท้าของหุ่นเหล็กทั้งสามตัวของเธอถูกปกคลุมไปหมดแล้ว “เราไม่สามารถนำหุ่นเหล่านี้เข้าไปในเมืองได้”

“ทำไม?” เรกรริเอลรู้สึกสับสน “มันจะไม่มีใครกล้ามารบกวนเราหลังจากที่ได้เห็นพลังของเราไม่ใช่หรือ?”

นายพลอาร์ติก้าบิดหูของเขาหนึ่งที ทำให้เขาส่งเสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ขณะที่เธอพูดด้วยความโกรธว่สขณะที่เธอพูดด้วยความโกรธว่า “เจ้าพวกนี้เป็นหุ่นเหล็กที่ไม่เหมือนใคร และมีถึงสามตัว ใครก็ตามที่ครอบครองพวกมันปกติแล้วจะมีตำแหน่งเป็นแม่ทัพ แม้แต่ในจักรวรรดิเฮโรอิก้า เราจะดึงดูดความสนใจจากทุกสารทิศเมื่อเราก้าวไปพร้อมกับพวกมัน ท่านมีสมองให้ถามคำถามแบบนี้ด้วยหรือ?”

“ข-ขออภัย” เรกริเอลก้มศีรษะด้วยความละอายใจ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองถูกกระตุ้น จึงลอบมองนายพลอาร์ติก้าและสังเกตเห็นว่าเธอกำลังมองไปรอบๆ ด้วยความตึงเครียด พยายามหาสถานที่ที่เหมาะสมเพื่อฝังหุ่นเหล็กที่ปลอดภัย ‘ยังไม่ใช่ตอนนี้ ตอนนี้ยังไม่ได้ ไว้พอเข้าเมืองได้เมื่อไหร่ค่อยทำอีกครั้ง อีกอย่างข้าลุกแทบไม่ขึ้นด้วยซ้ำ’

‘ให้ตายเถอะ ถ้าข้าไม่อ่อนแอขนาดนี้ ข้าคงอยู่บนตัวนางนานกว่านี้แล้ว สามวินาที? ช่างน่าสมเพชสิ้นดี! นางมองข้าเหมือนหนอนแมลงที่อยู่ได้แค่นั้น’ เรกริเอลหมกมุ่นอยู่กับความเสียใจ แต่เขาก็ต้องตื่นเต้นเมื่อได้ยินเสียงของระบบดังก้องในใจของเขาอีกครั้ง

[ติ้ง!]

[สร้างภารกิจ: ค้นหาที่พักสำหรับคืนนี้]

[ภารกิจ: ค่ำคืนนี้หนาวเย็นกว่าปกติ การอยู่ข้างนอกจะทำให้นายพลอาร์ติก้าที่อ่อนล้ายิ่งอ่อนแอลงไปอีก จงค้นหาโรงแรมสำหรับค้างคืน]

[จำกัดเวลา: 1 ชั่วโมง]

[รางวัล: การฟื้นฟูร่างกาย (ระดับ 1)]

[ความล้มเหลว: นายพลอาร์ติก้าผิดหวังในตัวท่าน มีโอกาส 30% ที่สายสัมพันธ์ระหว่างท่านจะขาดสะบั้น]

‘บัดซบ! ข้าไม่สามารถล้มเหลวได้!’ เรกริเอลขบคิดอย่างหนัก จากนั้นเขาจึงเสนอความคิดออกมา “มาฝังหุ่นเหล็กไว้ใต้ต้นไม้หลังจากถอนรากมันกันเถอะ หิมะจะกลบร่องรอยทั้งหมดอยู่ดี”

“ถ้ามันง่ายถึงเพียงนั้น ข้าคงทำไปแล้ว” นายพลอาร์ติก้าขมวดคิ้ว “ยิ่งหุ่นอยู่ห่างจากข้ามากเท่าไหร่ การควบคุมของข้าก็จะยิ่งอ่อนแอลงเท่านั้น ห่างไกลจากเมืองถึงเพียงนี้ มีโอกาสที่นักเชิดหุ่นคนอื่นมาเจอพวกมันและฉกฉวยพวกมันไปจากข้าได้ ข้ารับความเสี่ยงแบบนั้นไม่ได้”

‘แล้วจะให้ทำอย่างไรล่ะ? ข้าจะโน้มน้าวใจนางได้อย่างไร?’ เรกริเอลคิดก่อนที่จะได้ไอเดียใหม่ “เหตุไฉนเราจึงต้องทิ้งพวกมันเอาไว้ที่นี่เล่า? เราสามารถนำมันไปด้วยโดยเอาไม้มาซ้อนเป็นชั้นๆ ให้มันหยาบหน่อยจะได้เข้ากับชุดของเรา เราสามารถทำเหมือนว่าข้าเป็นผู้ควบคุมหุ่นไม้ ปล่อยอีกสองตัวไว้ใต้ต้นไม้ได้ ด้วยวิธีนี้ แม้ว่าจะมีใครบางคนพยายามควบคุมพวกมัน เจ้าก็จะรู้ได้ทันทีและสามารถใช้หุ่นเหล็กเพื่อเร่งฝีเท้ามาถึงที่นี่ได้อย่างทันท่วงที”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น นายพลอาร์ติก้าจึงคิด ‘เมื่อข้าได้พักผ่อนสักหน่อย ข้าจะมีพลังมากพอที่จะต่อสู้กับนักเชิดหุ่นเชิดคนใดก็ตามที่พยายามจะขโมยหุ่นเชิดของข้าได้ มันจะสามารถอยู่ได้นานพอที่ข้าจะรีบมาที่เกิดเหตุทันที และถ้าข้าซ้อนมันด้วยไม้เนื้อหยาบตามที่เขาบอก ข้าจะสามารถนำหุ่นเชิดไปด้วยได้หนึ่งตัว นั่นมากเกินพอที่จะรับมือกับภัยคุกคามใดๆ ในเมืองเล็กๆ แห่งนี้แล้ว’

ไม่ทันที่เธอคิดเสร็จ หุ่นเหล็กสองตัวถือยุทธภัณฑ์ในแต่ละมือควบแน่นเป็นดาบก่อนจะฟันไปข้างหน้า ตัดลำต้นของต้นไม้ออกเป็นสองท่อน พวกมันทำงานอย่างรวดเร็วในการแกะสลักหน้ากากไม้โดยใช้ดาบยุทธภัณฑ์ ในไม่ช้าก็สร้างหน้ากากให้พอดีกับใบหน้าของหุ่นเหล็กตัวที่สามเสร็จแล้ว

มันเพียงพอที่จะทำให้ดูเหมือนหุ่นกระบอกไม้ พวกเขายังสร้างรองเท้าไม้เพื่อทำให้เสียงฝีเท้าของหุ่นเหล็กดูเหมือนทำมาจากวัตถุที่ทำด้วยไม้อีกด้วย ขณะที่ร่างกายส่วนที่เหลือถูกปกปิดเอาไว้ และเนื่องจากไม่มีใครพยายามตรวจสอบหุ่นเชิดอยู่แล้ว เธอจึงตัดสินว่ามันเพียงพอแล้ว

หลังจากถอนรากต้นไม้แล้ว พวกมันก็กระโดดลงไปในหลุมโดยวางต้นไม้ไว้บนนั้น สำหรับต้นไม้ที่มีลำต้นถูกตัด เธอทำให้มันดูเหมือนกับลมที่หักโค่นพวกมัน นำมงกุฎต้นไม้มาบังเหนือดินที่กลบหุ่นเหล็กทั้งสองอีกชั้นหนึ่ง

เนื่องจากดูเหมือนว่าหิมะจะตกหนัก จึงไม่ค่อยมีใครพยายามเอาต้นไม้ที่หักโค่นออก โดยเฉพาะในพื้นที่ที่ไม่มีทางเดินสัญจรไปมาเช่นนี้

เมื่อทำเสร็จแล้ว หุ่นเหล็กปลอมตัวก็อุ้มเรกริเอลเดินไปถึงประตูเมืองอย่างรวดเร็ว ้เรกริเอลแสดงท่าทางหยิ่งยโสเหมือนปกติของเขา และเนื่องจากเขายังคงสวมฉลองพระองค์ในฐานะเจ้าชาย เหล่าทหารรักษาการประตูเมืองจึงคิดว่าเขาเป็นผู้ยิ่งใหญ่ เลยยอมให้เขาเข้าไป

เมื่อเห็นนายพลอาร์ติก้าในชุดเสื้อผ้าธรรมดาทั่วไป พวกเขาก็สั่นสะท้านในความงามของเธอ จากนั้นใบหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวสลับแดงด้วยความอิจฉาเพราะพวกเขาไม่กล้าสร้างปัญหาให้เรกริเอล แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังพยายามสร้างปัญหาให้กับเขาอยู่ดี แต่เมื่อหุ่นกระบอกกระทืบบนพื้นที่มีหิมะปกคลุมเล็กน้อย เสียงนั้นกลับทำให้พวกเขาสะดุ้งและปล่อยความคิดของตนไป

ขณะที่พวกเขากำลังเดินไปตามถนน นายพลอาร์ติก้าสังเกตเห็นกลุ่มอันธพาลมองเธออย่างหื่นกระหายจากตรอกคิดจะลงมือกับเรกริเอล แต่หุ่นเชิดของเธอทุบตีพวกเขา ขโมยเงินของพวกเขาเมื่อพวกเขาหมดสติ

หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินทางไปยังโรงเตี๊ยมเพื่อจองห้องพัก เมื่อหุ่นเชิดวางเขาลงบนเตียง มันก็ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ราวกับกำลังจะแตกหัก เขาไม่ได้สนใจเรื่องนั้น เขายิ้มอย่างตื่นเต้นเมื่อได้ยินการแจ้งเตือนที่เกิดขึ้นในใจ.