การสอดแนมศัตรูที่ใกล้เข้ามา

“พี่ใหญ่ เราต้องคุยกัน” คัลลูโต้ดึงเรกริเอลไปที่ห้องของเธออย่างเร่งรีบ จากนั้นจึงให้เขาดูม้วนกระดาษขณะที่เธออธิบายทุกอย่างให้เขาฟัง สำหรับนายพลอาร์ติก้า เธอมองไปทางห้องที่ทั้งสองเข้าไปเพียงครั้งเดียวก่อนจะขึ้นไปชั้นบน ตั้งใจจะอาบน้ำและนอนหลับพักผ่อน

“นะ-นี่มัน…” เรกริเอลตกใจกับข้อมูลที่คัลลูโต้กล่าวออกมา พลางพึมพำด้วยความไม่อยากจะเชื่อว่า “ไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น”

“ใช่” คัลลูโต้พูด ดันม้วนกระดาษเข้าหาตัวเขา “ข้ายังไม่ได้ดูม้วนกระดาษด้วยตัวเองเลย ข้าอ่อนแอเกินไป ดังนั้นแม้ว่าข้าจะตรวจสอบมัน ตัวข้าก็ไม่สามารถทำอะไรกับมันได้ ดังนั้นได้โปรด…”

“ช่วยข้าด้วยสิ่งนี้ด้วยเถอะ”

เรกริเอลจ้องมองที่ม้วนกระดาษนั่น สังเกตเห็นว่ามันดูเหมือนจะถูกประทับตราด้วยขี้ผึ้ง เขาจึงเข้าใจว่าคัลลูโต้ยังไม่เห็นเนื้อหาภายในนั้นอย่างที่เธอพูดจริงๆ ‘ข้าวางแผนที่จะมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง และหาพันธมิตรเพิ่มขึ้นให้เยอะๆ ในขณะที่ใช้การแข่งขันเป็นข้ออ้าง เมื่อข้าได้เข้าเรียนที่สถาบันหลวง ชีวิตของข้าคงจะกลับมาหรูหราอีกครั้งเป็นแน่ แต่ด้วยสิ่งนี้มันจะเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆ โดยสิ้นเชิง!’

‘ถ้ามีสมบัติอยู่ที่นั่น ข้าก็จะแข็งแกร่งขึ้นโดยการได้รับมันมาได้!’ เมื่อเรกริเอลคิดเช่นนั้น เสียงของระบบก็ดังก้องอยู่ในใจของเขาทันที

[ติ้ง]

[ภารกิจ: ไขปริศนาความโกลาหลของจักรวรรดิเม็กเวสต์อันยิ่งใหญ่]

[ความยากของภารกิจ: ระดับ A]

[จำกัดเวลา: 1 ปี]

[รางวัล: เพิ่มสล็อตทาสเพศหญิง +10, ความเชื่อมโยงของทักษะนักเชิดหุ่นระดับสูงสุด]

[ความล้มเหลว: กำจัดดาร์ลัคทั้งหมดที่มี]

‘ในที่สุดก็มาถึงแล้ว!’ เรดริเอลรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้รับภารกิจพร้อมรางวัลมากมาย ‘จำนวนทาสผู้หญิงในปัจจุบันของข้ามีเพียง 5 คน ด้วยสิ่งนี้ ข้าจะสามารถมีได้อีก 10 คน และไม่ต้องพูดถึงว่าข้ายังจะได้รับความเชื่องโยงสูงสุดในการเป็นนักเชิดหุ่นอีกด้วย รางวัลมากมายมหาศาลยิ่งนัก’

‘แต่ความยากของภารกิจคือระดับ A' เขาขมวดคิ้วพลางครุ่นคิด ‘ด้วยพลังในปัจจุบันของข้า การเคลียร์ภารกิจระดับ A เป็นไปไม่ได้ สิ่งที่ข้าเพิ่งทำสำเร็จได้เป็นเพียงภารกิจระดับ D เท่านั้น แต่ต้องใช้เวลาถึง 2 วัน’

เมื่อเห็นเขาครุ่นคิด คัลลูโต้ก็ลนลานจนไม่รู้จะพูดอะไรอีก เมื่อเธอรู้ว่าพ่อของเธอเสียชีวิตจากการตามหาความจริงในม้วนกระดาษนี่ เธอก็รู้สึกกลัว เธอไม่ได้ออกจากเมืองเพ็กเกิลมาตั้งแต่เกิดโดยอยู่ในที่แห่งเดียวมาโดยตลอด

ดังนั้น ขอบเขตความรู้ความเข้าใจของเธอจึงไม่กว้างนัก และแม้ว่าเธออยากจะไปกับเรกริเอล แต่เธอก็รู้ว่ามีแต่จะฉุดรั้งเขาไว้ นั่นเป็นเหตุผลที่เธอตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะมอบเรื่องนี้ให้เรกริเอลจัดการทั้งหมด แต่เธอไม่คาดคิดว่าเรกริเอลจะขบคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากขนาดนี้

เธอคิดว่าเขาจะยอมรับทันทีซะอีก แต่ความจริงกลับเป็นอย่างอื่น มันกระทบกับหัวใจที่เปราะบางของเธอ จนทำให้เธอแทบจะหลั่งน้ำตา แต่เมื่อเรกริเอลครุ่นคิดเสร็จเขาก็กล่าวออกมาว่า “คัลลูโต้ ข้าจะซื่อสัตย์กับเจ้า มันคงเป็นเรื่องยากจริงๆ มันเป็นไปไม่ได้ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของข้า แต่ข้าใก่สัญญาว่าข้าจะทวงคืนความยุติธรรมให้กับพ่อของเจ้าอย่างแน่นอน ดังนั้น…”

“เจ้ายินดีไปเมืองหลวงกับข้าหรือไม่?” เรกริเอลพูดพร้อมกับจ้องตรงไปที่ดวงตาของเธอ ซึ่งมันทำให้คัลลูโต้หน้าแดงก่ำ ในขณะที่เธอพยักหน้ารับ

ทันทีที่ทำเช่นนั้นเธอก็ลุกขึ้นและรีบออกจากห้องไปด้วยเหตุผลบางอย่าง แต่เนื่องจากมันเป็นสิ่งที่เรกริเอลเคยเห็นมาตลอด และเมื่อเข้าใจสาเหตุจากการกระทำของคัลลูโต้แล้ว เขาจึงรู้สึกสับสน

เขาพึมพำ พลางเกาแก้มของตัวเอง “มันเป็นไปได้ยังไง? ข้าไม่เคยใช้ทักษะของข้ากับนางเลยนี่นา...”

…

เป็นเวลาบ่ายแก่ๆ คัมพัสนอนอย่างเอื่อยเฉื่อยอยู่ข้างทางเดิน เขาหมดสติไปสองสามคราเพราะเหล้าราคาถูกในมือ เขาเป็นคนที่ไม่สามารถถือสุราได้จริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น เขาเป็นคนประเภทที่แค่ได้กลิ่นก็เมาแล้ว ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมีสติหลังจากได้กลิ่นสุรา แต่นั่นเป็นแผนของเขา แม้ว่าเขาจะหมดสติไป แต่เขาก็ตื่นขึ้นในเวลาประมาณสิบห้าถึงยี่สิบนาทีต่อมา

และอีกครั้ง เขาสูดแอลกอฮอล์เข้าไปอีก แม้จะจิบไปสองสามครั้ง เขาก็ทิ้งขวดเหล้าลงบนพื้นในขณะที่เขาเป็นลมไปใรจุดๆ นั้น เขาทำเช่นนี้ซ้ำๆ หลายครั้ง สิ่งนี้ทำให้เขามีภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบของใครบางคนที่เมาจนไม่สามารถแยกแยะวันคืนได้

เมื่อสร้างตัวตนของเขาสำเร็จแล้ว คัมพัสยังคงทำงานในลักษณะนี้ บางครั้งก็หลับตาในขณะที่เขาเห็นและได้ยินทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในโรงเตี๊ยม วันนี้เป็นวันที่เรกริเอลวางแผนที่จะออกเดินทางไปยังเมืองหลวงของจักรวรรดิเฮโรอิก้า

ดังนั้น เมื่อเขากลับมาจากการสำรวจดันเจี้ยนซึ่งกินเวลาไปสองสามวัน เขาและนายพลอาร์ติก้าก็พักผ่อนเล็กน้อยในขณะที่เขาอ่านม้วนกระดาษจนหมด ในท้ายที่สุด เขาจึงตัดสินใจไปเยือนสถานที่บางแห่ง และทำงานส่วนหนึ่งให้เสร็จก่อนที่จะมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง

และนั่นคือสาเหตุที่คัมพัสปลอมตัวเป็นขอทานนั่นเอง ทันทีที่เขาสังเกตเห็นเรกริเอลและนายพลอาร์ติก้ากำลังออกจากโรงเตี๊ยม หัวใจของเขาก็เต้นรัว ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อยพอๆ กับที่เขาเครียด หลังจากนั้นจึงหลับตาลง เพื่อจดจ่อกับการจัดการหุ่นเชิดสปายดราก้อน

ในรูปแบบคดเคี้ยวของมัน หุ่นเชิดเลื้อยผ่านมุมต่างๆ ของโรงเตี๊ยม ซ่อนตัวจากการมองเห็นจนมาถึงทางออก วางตัวไว้ที่ปลายสุดของระยะการมองเห็นจากนายพลอาร์ติก้าและเรกริเอล คอยติดตามพวกเขาอย่างใกล้ชิด

เมื่อพวกเขาเริ่มเคลื่อนไหวไปตามท้องถนน เขาจึงใช้โหมดการบิน ย่อตัวลงเหลือความยาว 5 เซนติเมตรขณะที่มันบินอยู่บนคาบ้านเรือน มันบินจากหลังคาหนึ่งไปอีกหลังคาหนึ่งอย่างรวดเร็ว

มันเฝ้าติดตามเป้าหมายมาโดยตลอด คัมพัสเริ่มเหงื่อออกเมื่อดาร์ลัคถูกเผาผลาญในขณะที่เขาควบคุมหุ่นเชิดจากระยะไกล หากหุ่นเชิดตัวใหญ่กว่านี้ เขาคงไม่สามารถควบคุมมันได้แน่ๆ

สปายดราก้อนยังคงเคลื่อนไหวต่อไป มันซ่อนตัวจากการมองเห็นในขณะที่แทบจะไม่ส่งเสียงใดๆ เนื่องจากการบินของมันนั้นสั้นและรวดเร็วเสมอ แต่เมื่อเรกริเอลออกจากเมืองไปแล้ว คัมพัสก็ประสบปัญหาบางอย่าง

ออกจากเมืองไปมันเป็นที่ดินโล่งหนึ่งกิโลเมตรล้อมรอบเมืองเพ็กเกิล ส่วนนี้ถูกเคลียร์ออกเพื่อป้องกันไม่ให้กองทัพเดินทัพเข้าเมืองโดยไม่มีใครตรวจจับได้ และตอนนี้สิ่งนี้ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นอันตรายที่สุดสำหรับสปายดราก้อนของเขา เนื่องจากมันไม่มีอะไรให้มันซ่อนอยู่เบื้องหลังนั่นเอง.