ท่านแม่ทำดีที่สุดแล้ว

“เครื่องยนต์หมายเลข 2 หยุดทำงานโดยอัตโนมัติและไม่ทราบระดับความเสียหาย เครื่องยนต์หมายเลข 4 เริ่มดับลง เครื่องยนต์หมายเลข 5 มี การระเบิดเล็กน้อย ตอนนี้เริ่มทำการแก้ไขซ่อมแซมแล้ว เครื่องยนต์หมายเลข 6 ส่งเสียงเตือน การปิดเครื่องที่ใช้งานอยู่ล้มเหลว และตอนนี้ถูกบังคับให้ปิดเครื่อง”

“เรากำลังยุติโหมดการบินที่เร็วกว่าแสง”

"ฉันรู้" โอคซานาตอบ

“ยังมีบางอย่างผิดปกติกับเครื่องยนต์หมายเลข 3” บาเทียพูดหลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที

โอคซานาอดไม่ได้ที่จะหลับตา เครื่องยนต์หมายเลข 1 และเครื่องยนต์หมายเลข 3 เป็นเครื่องยนต์ที่สมบูรณ์ที่สุด พวกเขาทำงานอยู่ตลอดเวลา มีบางอย่างผิดพลาดโดยไม่คาดคิดในเวลานี้ แต่ก็เป็นเรื่องปกติ ความโชคร้ายไม่เคยเกิดขึ้นเพียงลำพัง

ในที่สุด โอคซานาก็ดูเหนื่อยเล็กน้อยแล้วพูดว่า "บาเทีย ที่เหลือฉันฝากไว้ให้คุณ"

บาเทียพยักหน้า แล้วพูดว่า "ตกลง"

โอคซานาเดินไปข้างประธานรัฐสภาเฒ่าซึ่งค่อยๆ เปิดเปลือกตาออกอย่างช้าๆ เหมือนเพิ่งตื่นและพูดอย่างใจเย็น "จบแล้วเหรอ?"

"จบแล้ว แต่ราคาก็แพงไปหน่อย" ในท้ายที่สุด โอคซานาก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความเหนื่อยล้าทางจิตใจ

อันที่จริงเธอรู้ดีว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร ณ เวลานี้ พื้นที่อยู่อาศัยคงจะเหมือนกับประสบภัยพิบัติทางธรรมชาติ

“คุณไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับสิ่งเหล่านั้น ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของคุณ” ประธานรัฐสภาเฒ่ายืนขึ้นอย่างช้าๆ เห็นว่าเป็นเรื่องยากมากสำหรับเขาที่จะลุกขึ้นยืน

โอคซานายื่นมือออกมาเพื่อพยุงเขา

ประธานรัฐสภาเฒ่าเอื้อมมือไปตบมือโอคซานา หลังจากยืนขึ้น แล้วจากไป โดยไม่พูดอะไรอีก

“หยุดโหมดการบินซุปเปอร์ไลต์ และเปิดระบบเสริมเอาไว้” บาเทียจ้องมองที่หน้าจอแล้วพูด

“ใช่!” เจ้าหน้าที่ทุกคนก็ขานรับคำสั่งออกมา

ดูเหมือนทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติ แน่นอนว่า นี่เป็นแค่การปลอบใจตัวเองเท่านั้น

…

การแจ้งเตือนการออกอากาศ: “การบินด้วยความเร็วแสงสิ้นสุดลงและระบบแรงโน้มถ่วงจะกลับคืนมาภายในห้านาที ทุกหน่วย โปรดใส่ใจ!”

“เจ้าหน้าที่และคนที่่ยังมีชีวิต ให้ทำการกู้ภัยและช่วยเหลือ”

จากนั้นภายในยาน ก็ได้ยินเสียงคร่ำครวญดังระงมไปทั่ว เมื่อเปิดประตู เข้าไปยังพื้นที่ต่างๆ แต่่ยุ่งวุ่นวายมาก มีคนเจ็บคนตายมากมาย เครื่องจักรที่วางอยู่ด้านนอกก่อนหน้านี้ กระจัดกระจาย แกว่งไปมาไป ไม่ได้อยู่ในสภาพดี สิ่งนี้ไม่สำคัญ แต่ตอนนี้มีคนจำนวนมากกำลังจับศพและร้องไห้ อย่างขมขื่น ตอนที่กู้ภัยเข้ามา ยังมีคนที่ตีโพยตีพายและสิ้นหวัง

ในส่วนของผู้บาดเจ็บ ยังมีคนขอความช่วยเหลือนับไม่ถ้วนเนื่องจากชุดเกราะของแต่ละคนเขาจึงไม่ได้ดีนัก และฉากปัจจุบัน ยังไม่ใช่ภาพที่เศร้าที่สุด

สิ่งนี้เกิดจากความไม่เสถียรของระบบช่วยชีวิต หากเป็นคนระดับล่างที่ไ่มีชุดเกราะ ไม่มีพลังเพียงพอ ก็จะดูแลตัวเองไม่ได้ จะเห็นบางคนรอดชีวิต ในขณะที่คนอื่นตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง และ บางส่วนถูกบดขยี้โดยตรง

วันนี้ถูกกำหนดให้เป็นวันที่น่าจดจำ และคาดว่าไม่มีใครจะลืมวันนี้ได้ในระยะเวลาอันสั้น

…

โอคซานา ยืนมองจากด้านบนมุมสำรวจโดยรอบ ในตอนนั้นเอง ก็มีคนหนุ่มสาวเดินเข้ามาด้านหลังเธอ

“ท่านแม่”

โอคซานา ก็หันกลับไป พบลูกชายของเธอ และลูกสาวของบาเทีย ล้วนเป็นลูกๆของสามีเธอที่ติดตามเธอมา เธอเก็บงำแววตาที่เจือปนความเศร้าก่อนหน้านี้กลับไป

“ท่านแม่ทำดีที่สุดแล้ว”

“ท่านแม่ทำถูกแล้ว” เด็กทั้งสองเอ่ยออกมา เหมือนจะช่วยปลอบใจ

“พวกเจ้าคิดอย่างงั้นเหรอ แต่บางคนไม่ได้คิดอย่างงั้น แต่ว่าแม่ของเจ้าไม่สนใจหรอก ตราบใดที่พวกเรายังรอดอยู่ได้ แม่ก็ไม่ลังเลที่จะเสียสละ แม้กระทั่งชีวิตตัวเอง รวมทั้งพ่อของพวกเจ้าด้วย”

สีหน้าแววตาของเด็กทั้งสอง แฝงเจือปนความเศร้าอยู่วูบหนึ่ง แล้วหายไป

“เข้าใจแล้วท่านแม่” ทั้งสองตอบกลับมา

ด้านข้าง ยังมีทหารหลายคน ที่เป็นคนของแบรนน็อค ก็สั่นไหวเล็กน้อย ตอนนี้พวกเขาติดตามกัปตัน และทำหน้าที่อารักขา ภรรยาและลูกๆของผู้พันแบรนน็อค ตั้งแต่ออกจากดาวเคราะห์นั่น พวกเขาก็วิ่งหนีมาโดยตลอด จนตอนนี้ไม่รู้ว่าวิ่งมาอยู่ทุ่งดาวไหน ไปที่ไหน รอบด้านก็เต็มไปด้วยเอเลี่ยนเต็มไปหมด ก็ได้แต่หวังว่า พวกเขาจะสามารถอยู่ได้นานขึ้น ได้เห็นเด็กๆรุ่นหลังเติบโต และสามารถหาดาวเคราะห์ที่เหมาะสมให้กับพวกเขาได้ ในซักวันหนึ่งและไม่มีเอเลี่ยนคอยรบกวน แต่จะมีวันนั้นหรือเปล่า ก็เขาก็ยังไม่รู้ ก็ได้แต่ทำวันนี้ให้ดีที่สุด และหวังว่าวันพรุ่งนี้จะดีกว่านี้