บทที่ 40 ทั่วทั้งเครือข่ายตกตะลึง
บทที่ 40 ทั่วทั้งเครือข่ายตกตะลึง
คนหนึ่งอ้วนและคนหนึ่งผอมคอยอธิบายว่าเป็นการล้มด้วยตัวเอง ไม่มีอะไรเกี่ยวกับเย่เฉิงเลย
เฉินปิงมองดูด้วยสายตาแปลกๆ แต่เธอขี้เกียจเกินกว่าจะครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ต่อไป
อย่างไรก็ตาม มีโจรสองคน ล้มหรือถูกทุบตีก็ไม่สำคัญ
เพียงแต่เย่เฉิงนั้นยากที่จะมองผ่านจริงๆ
คุณกำลังขอให้ฉันช่วยคุณใช่ไหม?
เห็นได้ชัดว่าเป็นการขอให้ฉันมารับกล่องสมบัติ
เย่เฉิงเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว "เจ้าหน้าที่เฉิน ครั้งนี้คุณต้องขอบคุณฉันจริงๆ!"
"อะไร ทำไมต้องขอบคุณคุณ?" เฉินปิงพูดด้วยความโกรธ!
เย่เฉิงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “คุณต้องขอบคุณฉันจริงๆ”
“ก็ได้!” เฉินปิงยิ้มด้วยความโกรธ “แต่บอกฉันหน่อยสิว่าทำไมฉันถึงต้องขอบคุณคุณ!”
“สองคนนี้ไม่ใช่หัวขโมยธรรมดา แต่เป็น…” เย่เฉิงแสร้งทำเป็นลึกลับ
เฉินปิงก็เริ่มสงสัย “เป็นอะไร?”
"โจรปล้นสุสาน!"
"อะไรนะ!"
ทันทีที่คำว่า "โจรปล้นสุสาน" หลุดออกมา ดวงตาของเฉินปิงก็เบิกกว้าง เธอไม่อยากจะเชื่อเลย
โจรปล้นสุสานมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร?
“จริงๆ แล้ว สองคนนี้เป็นโจรสุสาน พวกเขาบอกว่าพวกเขาได้รับคำสั่งจากเจ้านายให้มาหาฉันเพื่อขโมยสมุดบันทึกสัมผัสทองคำ ,นี่พวกคุณล้อฉันเล่นหรือเปล่า ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันมีสมุดบันทึกสัมผัสทองคำอะไรแบบนั้น!” เย่เฉิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม!
เขาหยิบขวดสไปรท์เย็นฉ่ำจากตู้เย็น เปิดออกแล้วจิบอย่างสบายๆ
หน้าตาดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งถูกปล้นเลย
สงบเกินไป
เฉินปิงยังไม่อยากจะเชื่อเลย
คุณต้องรู้ว่าการจับหัวขโมยสองคน กับการจับโจรปล้นสุสานสองคนนั้นเป็นแนวคิดที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง
เธอจ้องมองทั้งสองคนแล้วพูดอย่างเย็นชา: "สิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ? คุณสองคนเป็นโจรสุสานจริงๆ เหรอ?"
ทั้งสองมองหน้ากัน
พวกเขาแอบมองเย่เฉิง ซึ่งมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม
“อย่ากังวล นี่คือเจ้าหน้าที่ตำรวจ อย่ากลัวไปเลย คุณแค่ต้องตอบตามความเป็นจริงและคุณจะถูกผ่อนปรน!”
“ใช่ ใช่ ใช่ ตอบตามความจริง ตอบตามความจริง!”
ทั้งสองคนสั่นไปทั้งตัว
ลุงคนนี้เป็นเสือยิ้ม
เมื่อกี้เขาส่งพวกฉันไปด้วยรอยยิ้มแบบนี้
“เจ้าหน้าที่ตำรวจ เราเป็นโจรปล้นสุสานก็จริง แต่มันไม่ใช่ทั้งหมด!”
ชายร่างผอมดูเศร้าโศก!
เฉินปิงเริ่มจริงจัง
"ความหมายคืออะไร?"
"หมายถึงเราเป็นโจรสุสาน แต่เรายังไม่เคยไปสุสานเลย บอสบอกว่าเราไม่ผ่านคุณสมบัติ ถ้าเอาสมุดบันทึกทองคำกลับมาได้ ถึงจะพาเราไปที่สุสาน!"
ชายอ้วนก็พยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำอีก "ใช่ ใช่ ถูกต้อง!"
“ใครคือเจ้านายของคุณ” เฉินปิงถาม!
“ผู้คนเรียกเขาว่า หนูขุด!”
“อะไรนะ หนูขุด!” เฉินปิงตกใจมาก!
เย่เฉิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "อะไรหรอ เจ้าหน้าที่เฉิน คุณรู้จักหนูขุดคนนี้หรอ?"
เฉินปิงพยักหน้า "เราสืบหาบุคคลนี้มาเป็นเวลานานแล้ว เขาเป็นหัวหน้าแก๊งปล้นสุสานขนาดใหญ่ เราติดตามเขามานาน แต่บุคคลนี้เจ้าเล่ห์มาก และไม่เคยถูกจับได้เลย!"
"โอ้ มันคือปลาตัวใหญ่!" เย่เฉิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ไม่คิดว่าเจ้านายที่อยู่เบื้องหลังหัวขโมยโง่ๆ สองคนนี้จะมีชื่อเสียงโด่งดังขนาดนี้
แต่คนแบบนั้น ทำไมเขาถึงส่งหัวขโมยฉลาดน้อยอย่างสองคนมาด้วย
“คุณสองคนถูกหนูขุดส่งมาเหรอ?” เฉินปิงถาม
"ไม่ใช่ พี่เปียวส่งพวกเรามา พี่เปียวต้องการเอาหน้าต่ออาจารย์ซู ดังนั้นเขาจึงขอให้เรามาเอาสมุดบันทึกทองคำ อาจารย์ซูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราอยู่ที่นี่!"
ดวงตาของเฉินปิงค่อยๆ สว่างขึ้น
นี่เป็นข่าวดีสำหรับเธอ
หนูขุดนั้นมีเล่ห์เหลี่ยมเป็นอย่างมาก ปกติแล้วข่าวจะไม่มีทางรั่วไหล แต่คราวนี้ เขาอาจถูกลูกน้องลอกเปลือก
"คุณรู้ไหมว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน" เฉินปิงถามอีกครั้ง
"ตอนนี้พวกคุณยังไม่รู้ถึงความร้ายแรง ฉันแนะนำให้คุณซื่อสัตย์และพยายามหาโอกาสในการทำความดีไถ่โทษ!"
ทั้งสองมองหน้ากัน
ชายร่างผอมพูดว่า: "เอาล่ะคุณตำรวจ ถ้าฉันสารภาพ ฉันจะไปนัดบอดพรุ่งนี้ได้ไหม"
เฉินปิง……
“หยุดพูดเรื่องไร้สาระแล้วอธิบายมาร็ว ๆ!”
“อธิบาย อธิบาย คุณตำรวจ ฉันจะอธิบายทุกอย่าง!”
...
เฉินปิงหยิบโทรศัพท์ออกมา และโทรออกทันที รอให้ใครสักคนรับสาย
ในเวลาเดียวกัน เธอมองไปที่เย่เฉิง ลังเลอยู่นาน และในที่สุดก็พูดว่า: "เย่เฉิง ฉันอยากขอบคุณคุณจริงๆ ในครั้งนี้ หากเราสามารถจับหนูขุดผ่านพวกมันได้ มันจะเป็นความสำเร็จครั้งใหญ่ ขอบคุณ!"
เย่เฉิงยิ้ม “คุณไม่ต้องสุภาพขนาดนั้น นี่คือสิ่งที่ฉันควรทำ ฉันก็เกลียดโจรปล้นสุสานมากเหมือนกัน ถ้าฉันเจอพวกโจรสุสาน ฉันจะไม่ใจอ่อนแน่นอน!”
เฉินปิงมองเย่เฉิงด้วยสายตาแปลก ๆ
สิ่งที่ผู้ชายคนนี้พูดนั้นถูกต้อง และสร้างแรงบันดาลใจจนแทบไม่น่าเชื่อ เขาคนนี้คือโจรปล้นสุสานจริงๆ เหรอ?
...
เฉินปิงนำคนออกไป และเริ่มปฏิบัติการจับกุมในคืนนี้ทันที
ประมาณตอนตี 2-3 ที่ชานเมืองในโรงงานร้าง คนกลุ่มหนึ่งกำลังหลับสบายโดยไม่รู้ชะตากรรม ในเวลาไม่นานตำรวจก็เข้ามาทุบตีถึงที่นอน
ผู้นำที่ถูกจับกุมไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหนูขุด
ผู้ชายคนนี้ดูสับสนมาก เขาคงไม่เข้าใจว่าข้อมูลที่อยู่ของเขาถูกเปิดเผยได้อย่างไรจนกระทั่งเขาถูกจับกุม
คืนนี้ไม่สงบ...
สื่อจำนวนมากได้รับข่าวในตอนเช้า และเรียกบรรณาธิการให้เริ่มเขียนบทความก่อนรุ่งสาง
เมื่อรุ่งสางมาเยือน มีการพาดหัวข่าวครั้งใหญ่ มีข่าวใหญ่ระเบิดในวันนี้
และในครั้งนี้ เย่เฉิงได้กลายเป็นจุดสนใจของสาธารณชนอีกครั้ง
“ตามข้อมูลจากนักข่าวของเรา กลุ่มหนูขุดที่ทำการปล้นสุสานต่างๆ มานานถึงแปดปี ได้ถูกตำรวจเข้าจับกุม และต้องสงสัยว่าได้ปล้นสุสานโบราณมากกว่า 30 แห่ง ว่ากันว่านักประพันธ์เย่เฉิงมีส่วนช่วยอย่างมากในการจับกุมครั้งนี้”
"ในช่วงเช้ามืดของวันนี้ กลุ่มโจรปล้นสุสานได้เข้าปล้นบ้านเย่เฉิง และถูกจับกุม ตำรวจได้ติดตามเบาะแส และสามารถจับแก๊งโจรปล้นสุสานกลุ่มใหญ่ได้"
"มีรายงานว่าแก๊งโจรสุสานที่ถูกจับกุมในครั้งนี้ เพราะพวกเขาสงสัยว่าเย่เฉิงมี "สมุดบันทึกสัมผัสทองคำ" และมาปล้นถึงหน้าประตู เลยทำให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่!ตามมา"
...
รายงานบนเว็บไซต์ของแต่ละแห่งนั้นแตกต่างกัน แต่มีการกล่าวถึงเย่เฉิงในทุกข่าว
ผู้คนตื่นขึ้นมาในตอนเช้า และเห็นข่าวก็ตกตะลึงกันไปหมด
"ฉันจะไป แม้แต่พวกโจรสุสานยังคิดว่าเย่เฉิงมี "สมุดบันทึกสัมผัสทองคำ" อยู่ในมือ เทพเย่ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ"
"ฉันอยากรู้มากจริงๆ ว่าโจรสุสานไปปล้นเย่เฉิง แล้วถูกจับแทนได้อย่างไร มันไม่สมเหตุสมผลเลย"
"เทพเย่ยอดเยี่ยมเกินไป ตอนนี้เขาตกเป็นเป้าหมายของโจรสุสานตัวจริงแล้ว!"
...
ลี่ตั่วตั่วเห็นข่าวเมื่อเธอตื่นขึ้น ขากรรไกรของเธอเกือบจะหลุดไปครู่หนึ่ง และเธอก็กังวลมากขึ้นไปอีก เธอจึงส่งข้อความไปหาเย่เฉิงอย่างรวดเร็ว เพื่อถามว่าเย่เฉิงได้รับบาดเจ็บหรือไม่
ศาสตราจารย์เฉิน และหวังหยานได้เห็นข่าวนี้ก็ตื่นเต้น และมีความสุขมาก
หนูขุดคนนี้เป็นหายนะที่ทำลายสุสานโบราณหลายแห่ง
สำหรับนักโบราณคดีเช่นพวกเขา ถือเป็นอาชญากรรมที่เลวร้าย
เมื่อตอนนี้ถูกจับได้แล้ว ก็เป็นที่เรื่องน่าพอใจอย่างยิ่ง
"ฮ่าฮ่าฮ่า ดี ดี เลี่ยวเย่เก่งจริงๆ!"
ทุกคนมีความสุข มีเพียงเย่เฉิงเท่านั้นที่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าและได้ชมข่าวอันท่วมท้นของตนเอง ,ใบหน้าของเขาก็มืดมนทันทีทันใด
ก่อนที่เขาจะแยกจากเฉินปิงเมื่อวานนี้ เขาได้ให้คำแนะนำมากมายแก่เฉินปิง และขอให้เฉินปิงเก็บเรื่องของเขาเป็นความลับ และไม่เปิดเผยเรื่องราวของเขาในครั้งนี้
ตอนนี้คงจะดีไม่น้อยที่ฉันจะเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก? เขามีประโยชน์มากมายในการจับหนูขุด
จากนี้ไปคุณจะกลายเป็นหนามแหลมคมที่อยู่เคียงข้างโจรปล้นสุสานทุกคนหรือไม่?
ฉันกลัวว่าจะไม่มีช่วงเวลาที่ดีในอนาคตของฉันอีกแล้ว!
...
จบบทนี้