ตอนที่ 12 : นางพญามังกร! อันเดดลอร์ด!

ตอนที่ 12 : นางพญามังกร! อันเดดลอร์ด!

“มีของแบบนี้ด้วยงั้นเหรอ?” โจวโจวประหลาดใจเล็กน้อยในขณะที่เขาเปิดกระดานสนทนา

ในเวลานั้นเอง เหล่าลอร์ดในกระดานสนทนาต่างก็กำลังพูดคุยกันถึงประกาศโลก

“พี่ใหญ่ตะวันสาดแสงสุดยอดไปเลย”

“พี่ใหญ่ตะวันสาดแสงเป็นคนแรกที่พิชิตดินแดนของลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์ได้จริงๆ เหรอ?”

“ฉันคิดว่าจะเป็นลอร์ดอัศวินที่มีพรสวรรค์แห่งลอร์ดระดับเพชรซะอีกที่เป็นคนแรก”

“ส่วนฉันคิดว่านางพญามังกรจะได้เป็นคนแรก”

“ลอร์ดคนนี้แตกต่างออกไปจริงๆ ฉันรู้สึกมานานแล้วว่าพี่ใหญ่ตะวันสาดแสงแข็งแกร่งมาก ไม่แปลกเลยที่เขาจะทำเรื่องแบบนี้ได้ เขาคือพี่ใหญ่ที่ขายเนื้อ 4,000 หน่วยเพื่อแลกกับวัสดุพื้นฐานนะ!”

“นั่นก็จริง พี่ใหญ่ตะวันสาดแสงได้แสดงความแข็งแกร่งของเขาออกมานานแล้ว เพียงแต่พวกเราไม่มั่นใจก็เท่านั้นเอง”

“งั้นก็ยืนยันได้แล้วสินะ เขาคือพี่ใหญ่จริงๆ!”

“นายหมายความว่ายังไงนะ พี่ใหญ่งั้นเหรอ! เขาคือ ‘ลูกพี่’ ต่างหาก!”

“ลูกพี่จงเจริญ! (ตะโกนสุดเสียง)”

…

ณ ภูเขาสีดำสูงตระหง่านบนที่ราบ บนภูเขามีรังขนาดใหญ่อยู่มากมาย ราวกับว่าพวกมันมีไว้สำหรับสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่โดยเฉพาะ

สาวสวยชาวตะวันตกร่างสูงในชุดสีขาวราวกับหิมะกำลังยืนอยู่ตรงหน้าภูเขาสีดำลูกนั้น

ชื่อของเธอคือซูซาน มาร์กาเร็ต ฉายาลอร์ดคือ นางพญามังกร!

ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นดาราภาพยนตร์นานาชาติที่มีชื่อเสียงบนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน!

เมื่ออายุได้ 21 ปี เธอได้แสดงเป็นนางเอกในภาพยนตร์เรื่อง “ตำนานแห่งนางพญามังกร” และมีชื่อเสียงขึ้นมาเพราะฝีมือการแสดงที่โดดเด่นของเธอ

หลังจากมาถึงทวีปจื้อเกา เธอก็ได้ปลุกพรสวรรค์แห่งลอร์ดระดับมหากาพย์—ราชินีเลือดมังกรขึ้นมา ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะโชคชะตาหรือความบังเอิญกันแน่!

เธอสามารถใช้รังไวเวิร์นที่อยู่ข้างหลังเธอเพื่ออัญเชิญไวเวิร์นออกมาได้หนึ่งตัวในทุกๆ 3 วันและทำให้มันกลายเป็นลูกน้องของเธอได้!

ไวเวิร์นจะเกิดมาพร้อมกับความแข็งแกร่งในระดับบรอนซ์เขียว ซึ่งเรียกได้ว่าแข็งแกร่งพอตัวเลย

ดังนั้นมอนสเตอร์รอบๆ ดินแดนของเธอจึงถูกกวาดล้างไปโดยเหล่าไวเวิร์นที่เธออัญเชิญออกมาในสองวันที่ผ่านมา

นอกจากนี้เธอยังได้พบกับลอร์ดจากเผ่าพันธุ์อื่นด้วย อย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่สามารถทำอะไรได้เพราะอีกฝ่ายมีบาเรียป้องกันลอร์ดมือใหม่อยู่

“เจ้าตะวันสาดแสง…”

“เขาฆ่าลอร์ดจากต่างเผ่าพันธุ์ได้ยังไง?”

“พรสวรรค์แห่งลอร์ดของเขาคืออะไรกัน?”

“หรือว่าเขาจะเป็นเหมือนกับฉันที่สามารถอัญเชิญกำลังรบซึ่งไม่ใช่มนุษย์ออกมาได้ด้วยพรสวรรค์แห่งลอร์ด? ทหารของเขาคืออะไรกัน? เอลฟ์? แฟรี่? คนยักษ์? ไททัน? หรือปีศาจ?”

ในความเห็นของซูซาน เขาต้องมีกองกำลังที่ไม่ใช่มนุษย์และรู้วิธีหลบหลีกบาเรียป้องกันเพื่อเข้าไปจัดการกับลอร์ดต่างเผ่าได้อย่างรวดเร็วขนาดนั้นแน่ๆ

มิฉะนั้น เขาจะสามารถทำในสิ่งที่แม้แต่เธอยังไม่สามารถทำได้ในตอนนี้ได้ยังไง?

ทหารมนุษย์เหรอ?

เธอรู้ดีว่าทหารเผ่ามนุษย์นั้นอ่อนแอแค่ไหน มันยากมากด้วยซ้ำที่พวกมันจะเดินออกไปนอกบาเรียป้องกัน แล้วพวกมันจะไปโจมตีลอร์ดเผ่าอื่นได้ยังไง?

อย่างไรก็ตาม เธอก็คงไม่คิดหรอกว่าเจ้าตะวันสาดแสงจะใช้ทหารเผ่ามนุษย์(ด้วยจำนวนที่มากกว่าที่เธอจะคิด)ซึ่งเธอดูถูกจนถึงที่สุดเพื่อคว้าชัยในการต่อสู้นี้

“ฉันก็ต้องหาวิธีฆ่าลอร์ดต่างเผ่าด้วยเหมือนกัน มิฉะนั้น แสงทั้งหมดจะต้องส่องไปที่เจ้าตะวันสาดแสงผู้นั้นแน่” ซูซานมีความทะเยอทะยานอย่างมากสำหรับตำแหน่งเจ้าแห่งลอร์ดแม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงก็ตาม

…

ณ อีกสถานที่ ออร่าของอันเดดอันน่าขนลุกได้เต็มไปทั่วสุสาน

ในหลุมศพใจกลางสุสานมีชายหนุ่มหน้าซีดนอนอยู่

ชื่อของเขาคือจางฮั่น ฉายาลอร์ดของเขาคืออันเดดลอร์ด!

พรสวรรค์แห่งลอร์ดของเขาคือพรสวรรค์ระดับมหากาพย์—คืนชีพอันเดด!

มันสามารถเพิกเฉยต่อความแข็งแกร่งและขอบเขต และเปลี่ยนคนตายให้กลายเป็นข้ารับใช้อันเดดภายใต้การควบคุมของเขาได้โดยความแข็งแกร่งทางจิตใจของเขาถือว่าเป็นข้อจำกัดของพลังนี้!

อย่างไรก็ตาม ความสามารถทางจิตของเขาก็ทรงพลังมากในฐานะลอร์ดระดับมหากาพย์ มันแข็งแกร่งกว่าเนโครแมนเซอร์ทั่วไปถึง 10 เท่า!

ในตอนนี้เขาอยู่ในระดับเหล็กดำขั้นกลางแล้ว แต่เขาก็สามารถควบคุมอันเดดระดับเหล็กดำขั้นต้นได้ถึง 50 ตัว หรือจะเป็นอันเดดระดับเหล็กดำขั้นกลางก็ควบคุมได้ถึง 10 ตัว!

จำนวนนี้จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นของเขา!

ในเวลานี้เอง เขาเองก็กำลังมองไปที่กระดานสนทนาด้วยรอยยิ้มแปลกๆ บนใบหน้า

“เจ้าตะวันสาดแสง…”

“น่าสนใจ!”

“จงแข็งแกร่งขึ้น แข็งแกร่งขึ้นให้มากๆ!”

“วันหนึ่ง อันเดดของฉันจะเข้ายึดทวีปจื้อเกาอย่างเป็นทางการ”

“พวกลอร์ดทั้งหลายคงอ่อนแอเกินไปที่จะจัดการกับพวกมัน”

“เมื่อถึงเวลา! นายจะต้องกลายมาเป็นสมาชิกของกองทัพอันเดดของฉันและฉันก็จะเหยียบขึ้นบนบัลลังก์สูงสุด!”

หวือ!

ดวงตาของจางฮั่นกลายเป็นเปลวไฟสีเขียวเข้มสองดวงที่กำลังลุกโชนอยู่ในทันใด

…

โจวโจวย่อมไม่รู้ว่าลอร์ดผู้มากพรสวรรค์หลายๆ คนกำลังเล็งเป้ามาที่เขาแล้ว

แม้ว่าเขาจะรู้… แต่เขาก็คงจะไม่กลัว

กลับกัน เขาอาจจะบอกว่ามันตื่นเต้นซะมากกว่า

มาดูกันว่าฉันจะทำให้พวกนายดรอปพรสวรรค์แห่งลอร์ดออกมาได้ไหมในอนาคต!

ในเวลานั้นเอง เขาก็มองไปยังกล่องสมบัติสีทองที่ปรากฏออกมาจากอากาศบางๆ ตรงหน้าของเขา

[กล่องสมบัติระดับสูงสุด: รางวัลส่วนตัวที่ถูกส่งมอบมาจากเจตจำนงสูงสุด มีแค่ลอร์ดเท่านั้นที่สามารถเปิดมันได้ มันจะทำให้ลอร์ดผู้นั้นได้รับสมบัติที่เขาต้องการที่สุด!]

“นี่คือกล่องสมบัติระดับสูงสุดงั้นเหรอ?” โจวโจวอยากจะเปิดมันทันทีเพื่อดูว่ามีอะไรอยู่ด้านใน

อย่างไรก็ตาม เขาก็ยกเลิกความคิดนี้ไปชั่วคราวเมื่อเขาคิดเกี่ยวกับสถานการณ์ในปัจจุบัน

“เอากล่องสมบัตินี่กลับไปยังบ้านของข้าก่อน” โจวโจวพูดกับทหารดาบโล่ทั้งห้าคน

“ขอรับท่านลอร์ด!” พวกเขาทั้งห้าประสานเสียงพร้อมกันด้วยความเคารพ

โจวโจวพยักหน้า

จากนั้นเขาก็เปิดการจัดอันดับชื่อเสียง หน้าต่างการจัดอันดับสีทองปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขา

เขามองไปที่มัน

อันดับที่ 1: เจ้าตะวันสาดแดง–คะแนนชื่อเสียง: 1!

อันดับที่ 2: ไม่มี

อันดับที่ 3: ไม่มี

…

อันดับที่ 100: ไม่มี

เขาเป็นลอร์ดแค่คนเดียวในการจัดอันดับ

“การจัดอันดับชื่อเสียงนี่มีประโยชน์อะไรกัน?”

โจวโจวสงสัย

ข้อความสีทองปรากฏขึ้นทันทีที่เขาพูดจบ

[คำแนะนำลอร์ดมือใหม่: การจัดอันดับชื่อเสียงแสดงถึงชื่อเสียงของลอร์ดในทวีปจื้อเกา! ลอร์ดที่มีระดับชื่อเสียงจะได้รับความภักดีจากสิ่งมีชีวิตที่มีความสามารถจากทวีปจื้อเกาในวันข้างหน้าอย่างแน่นอน นอกจากนี้ยังมีโอกาสสูงที่จะสรรหาผู้มีความสามารถในอนาคตได้!]

“การจัดอันดับชื่อเสียงนี่ก็ไม่เลวเลย!” ดวงตาของโจวโจวเป็นประกาย

จากนั้นเขาก็มองไปยังตราดินแดนที่เขาเพิ่งได้รับมา

[ชื่อไอเท็ม: ตราดินแดน]

[ระดับไอเท็ม: ระดับเหล็กดำขั้นต้น]

[เอฟเฟกต์ไอเท็ม: ตัวตนและอำนาจแห่งลอร์ดที่สามารถใช้เพื่อเพิ่มระดับดินแดนและใช้งานพิเศษบางอย่างได้]

[รายละเอียดไอเท็ม: ไอเท็มล้ำค่าที่สุดของลอร์ด]

“ฉันสามารถกลับไปอัพเกรดบ้านไม้ของลอร์ดได้แล้ว” โจวโจวพูดก่อนที่จะเก็บมัน

หลังจากนั้น เขาก็ค้นบ้านต่อสักพักและเดินออกมาจากบ้านไม้ของลอร์ดหลังจากที่ยืนยันแล้วว่าไม่มีของมีค่าเหลืออยู่อีก

เขามองไปรอบๆ และเดินไปที่ประตูอัญเชิญซึ่งสูญเสียแสงสว่างของมันไปแล้ว

[ประตูอัญเชิญ: หมดสภาพ]

น่าเสียดายจริงๆ

ดูเหมือนว่าสิ่งปลูกสร้างในดินแดนจะหมดสภาพไปหลังจากลอร์ดของพวกมันตายแล้ว

บ้านไม้ของลอร์ดและประตูอัญเชิญก็เหมือนกัน

“งั้นก็ไม่จำเป็นที่ฉันจะต้องยึดครองดินแดนแห่งนี้” โจวโจวพึมพำกับตัวเอง

เขาคงไม่สามารถประจำการกองทหารไว้ในที่ๆ มีแค่บ้านเปล่าได้หรอกจริงไหม?

ในเวลานั้นเอง เขาก็เห็นไป่อี้เดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับทหารกลุ่มหนึ่ง

“ท่านลอร์ด ข้าเพิ่งนำกองกำลังของข้าไปจัดการกับพวกโคโรร่าอีก 5 ตัวที่เหลืออยู่และจับพวกมันกลับมาแบบเป็นๆ อีก 1 ตัว” ไป่อี้กล่าวด้วยความเคารพ

จากนั้นเธอก็โบกมือขวาของเธอ

ทหารดาบโล่ 2 คนที่กำลังคุมตัวสมาชิกเผ่าพันธุ์โคโรร่าได้เดินเข้ามาตรงหน้าของโจวโจว

“ท่านลอร์ด พวกเราจะเอายังไงกับมันดี?”

โจวโจวไม่ได้พูดอะไรออกมา

เขามองไปยังพวกต่างเผ่าคนนี้และรู้ว่าความแข็งแกร่งของมันอยู่ในระดับเหล็กดำขั้นต้นเท่านั้น

ทันใดนั้นเอง ดวงตาของโจวโจวก็เปล่งประกายขึ้นมา

การรับรู้ทางจิต!

ร่างของชาวโคโรร่าแข็งทื่อทันทีในขณะที่มันมองมายังโจวโจวด้วยความเหลือเชื่อ จากนั้นดวงตาของมันก็สูญเสียความแวววาวไป

โจวโจวหลับตาลงและลืมตาขึ้นอีกครั้งหลังจากผ่านไปสักพัก

“นั่นคือชาวเมืองพอตส์คนสุดท้าย ฆ่ามันซะ” โจวโจวพูดอย่างใจเย็น

ผ่านการรับรู้ทางจิตของเขา เขาจึงรับรู้ได้ลางๆ ว่าพวกพ้องของมันได้ตายไปหมดแล้ว

เนื่องจากมันเป็นเช่นนั้น มันจึงไม่จำเป็นต้องเก็บมันไว้อีก

“เจ้าค่ะ!” ไป่อี้พาคนไปจัดการกับมัน

หลังจากนั้นโจวโจวและคนอื่นๆ ก็ไม่รั้งอยู่ต่อไปอีกและนำทุกคนพร้อมทั้งไอเท็มกลับไปยังเมืองตะวันสาดแสง

…

ในบ้านไม้ของลอร์ด ณ เมืองตะวันสาดแสง โจวโจวมองไปยังกล่องสมบัติระดับสูงสุดในมือของเขา

“มาดูกันว่ามันจะมีอะไรอยู่ข้างใน!” เขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

…