ตอนที่ 1 อยู่นอกเหนือความเข้าใจ

07.00 น.

กริ๊ง~ ติ๊ง!

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ก่อนจะถูกกดปิดจากมือที่หนาใหญ่ ท่อนแขนเต็มด้วยด้วยเส้นเลือด มันเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่น ๆ ไปตลอดจนถึงหัวไหล่

เขากำลังแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาที่เรียบง่าย

รองเท้าคัชชูสีดำเงา กางเกงสแลคสีดำ เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนใหญ่และเนคไท

ก่อนจะจัดทรงผมเล็กน้อยแล้วยิ้มขึ้น

“ยินดีต้อนรับสู่วันที่น่าเบื่อนะ เชียร์…”

เชียร์ หรือว่าเชียร์เชียร์คือชื่อของชายหนุ่มคนนี้ เขาอายุ 21 ปี และเป็นนักศึกษาอยู่มหาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง ซึ่งติดท้อป 5 มหาลัยที่ดีที่สุดของประเทศ และเป็นมหาลัยที่แพงที่สุดท้อป 5 เช่นกัน

แต่ไม่ใช่เพราะเขาเก่งนิดหน่อยและร่ำรวยเป็นอย่างมาก นั้นไม่จริง เขามีฐานะปานกลางเพียงเท่านั้น และเป็นฐานะที่สร้างขึ้นมาด้วยตนเอง เนื่องจากว่าเขานั้นไม่ได้มีพ่อแม่ค่อยส่งเสีย มีเพียงคุณย่าที่น่ารักเท่านั้นเอง

และในเรื่องที่เขาเข้าเรียนที่นี่ได้นั้น มาจากความสามารถในการเรียนรู้ที่ยอดเยี่ยม และความขยันมั่นเพียรที่สูงลิบ จนทำให้ผลการเรียนของเขานั้นไม่มีทางผิดพลาด

การเรียนเป็นเรื่องง่าย ถ้าเราตั้งใจเรียนในทุก ๆ วันที่อาจารย์สอนเรื่องราวต่าง ๆ และจดจำมัน ศึกษามัน แก้ไขมัน ทำความเข้าใจและจดบันทึก

ถ้าหากว่าทำแบบนี้ไปตลอดทั้งเทอม ไม่มีทางเลยที่เราจะสอบตก แม้ว่าจะไม่อ่านหนังสือในช่วงสอบก็ตาม

และเมื่อความขยันผสมรวมเข้ากับการอ่านหนังสืออย่างจริงจังโดยไม่สนใจสิ่งใด จึงทำให้เชียร์สอบได้อันดับ 1 ของโรงเรียนมาตั้งแต่ มอต้นจนกระทั่งมอปลาย

เสียงคัชชูกระทบกับพื้นดิน

“ไปก่อนนะครับคุณย่า”

“โอ้~ ไปแล้วเหรอหนุ่มน้อย~ ขอให้วันนี้หนูเรียนอย่างมีความสุขนะลูก”

“ครับคุณย่า”

เขาไม่ลืมที่จะโค้งอีกครั้งก่อนจะเดินออกไป

คุณย่านั้นเป็นเพียงหญิงแก่ชราที่ขาดซึ่งญาติมิตร และเด็กกำพร้าแบบเชียร์ เมื่อเธอเห็นเข้า จึงตัดสินใจที่จะรับน้องหมาจรจัดแบบเขามาเลี้ยง

ห้องแถวเล็ก ๆ 2 ชั้นแห่งนี้คือสิ่งที่เธอดูแล โดยยกห้องห้องหนึ่งให้กับเขาได้พักอาศัย

พอมีรายได้เข้ามา เขาก็ัดสินใจที่จะดูแลอีกฝ่ายและช่วยเหลือในทุก ๆ ทางที่ทำได้

รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่สดใสของเขาเกิดขึ้นจากที่นี่ และมันจะเป็นแบบนี้ไปตลอดทั้งช่วงเช้า และนั้นคือเสน่ห์ที่ทำให้สาว ๆ มหาลัยต่างก็คลั่งไคล้ รอยยิ้ม ท่าทาง ความฉลาด แววตา และสีหน้า เพียงแค่เขาชายตามอง ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้สาว ๆ แถวนั้นนิ่งค้างราวกับเมดูซ่าจ้องสาป

‘A4…1101’

เชียร์ไล่ตารางเรียนก่อนจะเดินไปยังทิศทางของตัวอาคาร โดยไม่จำเป็นต้องเปิดตารางจริง ๆ ขึ้นมาดูด้วยซ้ำ

“โย่ว~ วันนี้ก็มาเช้าเหมือนเดิมเลยนะ”

เชียร์หันไปยิ้มให้อีกฝ่ายก่อนจะวางกระเป๋าลงแล้วหยิบหนังสือเล่มหนาขึ้นมาอ่าน

“อ่านหนังสืออีกแล้วเหรอเนี่ย ? ชื่อ…”

“คอ-คอนตั่ม ? แมช ? อ่านว่าอะไรล่ะเนี่ย”

“quantum mechanics…”เชียร์ตอบกลับไปโดยไม่ได้หันกลับไปมอง เขายังคงอ่านหนังสือต่อไปโดยไม่ได้สนใจอีกฝ่าย

“วิน เชียร์เขาอ่านอะไรอยู่น่ะ ?”

“ไม่รู้สิ อะไรยาก ๆ สักอย่างล่ะมั้ง”

“อ่าห๊ะ คงงั้นแหละ”

ผู้ชายด้านข้างมีชื่อว่า “วิน” เขาเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวในมหาลัยที่เชียร์เลือกที่จะตอบเขา แม้ว่าความเป็นจริงจะไม่ค่อยตอบก็ตาม

เป็นผู้หญิงที่กำลังแตะไหล่วินอยู่ชื่อว่า “เจเจ” เป็นผู้หญิงห้าว ๆ ดื้อรั้นเล็กน้อย และมองเชียร์เป็นชายที่เพียบพร้อม

ผู้ชายเพียงคนเดียวที่แม้แต่ฝันเธอก็ไม่กล้าวาดมัน

ทั้งสามคนสนิทกันมาก หมายถึงในมุมมองของทั้งสองคนล่ะนะ

“อาจารย์มาแล้วนะทุกคน”หัวหน้าห้องพูดขึ้น

เมื่อได้ยินอย่างนั้น เชียร์นำที่กั้นหนังสือที่ดำด้านมาปิดเอาไว้ในส่วนของเนื้อหาที่เขายังอ่านไม่จบ

และคาบเรียนที่น่าเบื่อก็ทำให้รอยยิ้มของเชียร์เริ่มลดลง

“อั่ก! ฉันจะตายแล้ว…”วินนอนหมอบลงไปกับโต๊ะอย่างหมดสภาพ เนื่องจากเหนื่อยจากการเรียนหนังสือในคลาสนี้

“ให้ฉันช่วยไหมล่ะ ?”เจเจเห็นอย่างนั้นก็เอาเสื้อแจ็คเกตคุ้มหัวอีกฝ่าย

การหยอกล้อของทั้งสองจึงเริ่มขึ้น

เชียร์เห็นอย่างนั้นก็เก็บของเข้ากระเป๋าก่อนจะลุกขึ้น

“จะไปแล้วเหรอเชียร์”

ชายหนุ่มพยักหน้าให้กับเธอก่อนจะเดินออกไป

“แฮก อึก! เดี๋ยวเถอะ ฉันหายใจไม่ออกนะ!!!”

“อ่าว เชียร์ไปแล้วเหรอ ?”

“ใช่สิตาบ้า…”

ทั้งสองรีบเก็บข้าวของก่อนจะรีบตามออกมาติด ๆ

เพียงแต่… มันช้าไปสักหน่อย

ตัวลิฟต์ที่เชียร์ขึ้นไปกับปิดตัวลงไปแล้ว

“อ๊า! ไม่หน่า~”ทั้งสองคนพูดขึ้นมาพร้อมกัน

เชียร์ลงมาถึงชั้นล่างก่อนจะก้าวออกไปจากตัวลิฟต์ แต่เขาก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อพบเจอกับแก๊งสาวดาวมหาลัยที่สวยเด็ด เรื่อนร่างที่อวบอิ่มได้รูป แน่นไปทุกสัดส่วน

ร่างกายที่ร้อนแรงของเธอค่อย ๆ ขยับเข้าหาเชียร์ กระโปรงทรงเอที่ยาวจนถึงข้อเท้าทำให้การก้าวเดินช้าไปเล็กน้อย เพียงแต่ว่า ที่ด้านข้างกลับผ่าขึ้นไปจนถึงช่วงสะโพกของเธอ

ถ้าหากมองจากด้านข้าง มันมากพอที่จะเห็นกางเกงสีชมพู่อ่อน ๆ แสนเย้ายวน

“จะไปไหนเหรอคะ ? ให้ฉันไปส่งไหม ?”

เมื่ออีฝ่ายเข้าประชิดตัวได้สำเร็จ แก๊งเพื่อนสาวจึงเดินเข้ามาติด ๆ

อิง หญิงสาวดาวมหาลัย 3 ปีซ่อน เรียนปี 3 เหมือนเชียร์ แต่คนละคณะ

“ขอโทษด้วยนะครับ ผมต้องกลับบ้านแล้ว ช่วยหลบให้ผมหน่อย…”

“เสียงเพราะมาก! แต่ว่านะ… จะดีเหรออิง ?”เพื่อนสาวด้านข้างพูดขึ้น

“ก็ไม่ดีน่ะสิ ฉันโดนชายหนุ่มคนนี้ปฎิเสธจนเสียความมั่นใจไปเท่าไหร่แล้วก็ไรู้”

“เอาเป็น ไปทานข้าวกับฉันสักมื้อไหม ? เดี๋ยวฉันจะหายโกรธ นะคะ~”

แม้น้ำเสียงจะเต็มไปด้วยความหวานและออดอ้อน แต่เชียร์ไม่ได้รู้สึกยินดีเลย เขากลับรู้สึกไม่ดีขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่ง

ฟึบ!

“ไม่นะ…”

เชียร์โยกตัวไปทางขวาเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวย่อลงแล้วพุ่งทางด้านข้างผ่านเพื่อนสาวของอีกฝ่าย

พวกเธอไม่ทันตั้งตัวจึงพลาดท่า จับเชียร์เอาไว้ไม่ทัน

“ตามไปเร็วเข้า!”

ทั้งสามสาววิ่งไล่ในทันที

ด้วยชุดที่เรียบร้อย รองเท้าคัชูค่อนข้างจะวิ่งยากในพื้นลาดปกติ และเมื่อสามสาวนั้นมีรูปร่างที่ดูดีกับรองเท้าผ้าใบราคาแพง จึงทำให้ความเร็วของทั้ง 4 คนไล่เลี่ยกัน

‘แย่จริง! วันนี้มีเรียนบ่ายด้วยสิ เอายังไงดีนะ’

เชียร์ยังคงวิ่งต่อไป แต่ด้วยสมาธิที่มี จึงทำให้เขาไม่ลนมากนัก ก่อนจะเห็นมุมที่พอจะไปได้

“ทางนั้น!”

“เอ๊ะ ? หายไปไหนแล้วเนี่ย”

พวกเธอหันไปมองโดยรอบ ซึ่งไม่เจอใครอยู่ที่นี่เลย

เชียร์หลบมุมยืนมองอยู่แบบนั้น ก่อนจะเดินลึกเข้าไปอีกเรื่อย ๆ

‘ทางนี้จะทะลุออกไปอีกซอยสินะ อ้อมหน่อย แต่ก็ช่างเถอะ’

ภาพเส้นทางฉายขึ้นมาในหัวของเขา ก่อนจะเดินไล่ไปตามทิศทางที่จดจำได้

แต่ว่า…

ไม่ว่าเท่าไหร่เขาก็เดินไปไม่ทะลุสักที

“เดี๋ยวสิ ? มัน…ลึกไปไหมเนี่ย”

เขาเริ่มสังเกตสิ่งต่าง ๆ โดยรอบ ด้านหลังมีระยะห่างที่มากพอตามระยะทางที่เขาเข้ามา แต่ว่า…

เบื้องหน้ายังคงห่างไกลเหมือนเดิม ราวกับเส้นทางของมันขยายออก

“เป็นไปไม่ได้…”

“ทางมันไกลเกินไป…”

เชียร์ตัดสินใจที่จะหันกลับมาทางเดิม เขายังคงเห็นว่ามีคนเดินผ่านทางนั้นอยู่ จึงเดินออกไปเรื่อย ๆ หวังให้ออกไปจากซอยแปลก ๆ แห่งนี้

แต่ว่า…

ยังคงเหมือนเดิม

แม้จะเห็นว่าระยะทางไม่ไกลมากนัก เต็มที่ก็ 100 เมตร แต่เขากลับออกไปไม่ได้สักที และยังคงเห็นว่าระยะทางตรงหน้ายังคงเหมือนเดิม

“มันเกิดอะไรขึ้นละเนี่ย”

เขาแตะไปที่กำแพงด้านข้าง

ฟึบ!

กำแพงตึกที่อยู่ตรงหน้ากระเด็นออกไปไกลในทันที ก่อนที่เขาจะเห็นว่าเส้นทางโดยรอบนั้นกว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

นิ่งเงียบ

เชียร์ทำได้เพียงเท่านั้น ก่อนจะตัดสินใจหันมาแตะกำแพงอีกด้าน

ฟึบ!

เหมือนกัน กำแพงตึกกระเด็นออกไป ซึ่งมีระยะทางที่ไกลออกไปยิ่งกว่าก่อนหน้าเสียอีก

เชียร์สังเกตความผิดปกติโดยรอบ ก่อนจะเห็นคลื่นบางอย่างที่มีลักษณะโปร่งใส เคลื่อนไหวราวกับงูที่ว่ายเหนือผิวน้ำ

ด้วยความอยากรู้ เขาจ้องไปยังเส้นตรงหน้าก่อนจะแตะมัน

“สวย…จัง”

เขาค่อย ๆ ลูบขึ้นลูบลง สัมผัสได้ถึงความผันผวนแปลก ๆ ที่มันเปล่งออกมา

และนั้นคือความผิดพลาด

“อึก! อืด…..”

“มัน…ไม่ยอมออก! บ้าจริง!”

ดึงก็ดึงไม่ออก และมือที่ออกแรงช่วยกลับติดเหมือนกัน

“ต้องยอมแล้วสินะ”

เชียร์ตัดสินใจที่จะไม่ฝืน ปล่อยให้เส้นโปร่งแสงไหลผ่านไปตาม จนกระทั่ง เขาถูกดูดเข้าไปยังภายใน