ตอนที่ 2 ภาพวาบหวิวของสองหนุ่ม

ใจกลางป่าใหญ่

เชียร์ตื่นขึ้นมาอย่างมึนงง ความผิดปกติที่เกิดขึ้นเกินความเข้าใจของเขาไปไกลมากแล้ว

‘ไม่ใช่ฝัน… แปลว่าที่นี่คือโลกความเป็นจริง’

‘แต่มันอะไรกันแน่’

ด้วยความไม่รู้ เขาตัดสินใจที่จะเดินเข้าไปหลบที่ต้นไม้กลาง ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงความอันตรายทั้งหมดที่จะเกิดขึ้น เนื่องจากต้นไม้ใหญ่อาจจะเป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตมากมาย

และเขาก็เดาถูก

เพราะมีเต่าตัวหนึ่งกำลังเดินไปทางนั้น

‘ร่างกายผิดปกติสินะ… แต่ขนาดตัวนั้นมันอะไรกัน…’

ด้วยร่างกายของเชียร์ที่ก็นับว่าค่อนข้างสูง แต่เต่าตัวนั้นกลับมีขนาดที่สูงเกือบจัเท่าเขาแล้ว เมื่อนับจุดยอดสุดของกระดอง และมันมีสองหัวแยกออกมาจากกัน

‘ป่านี้อุดมสมบูรณ์มากสินะ… ต้องระวังยิ่งขึ้นไปอีก’

เขาตัดสินใจที่จะคลานต่ำก่อนจะเคลื่อนที่ออกไปจากป่าแห่งนี้ เพราะอย่างน้อย ที่โล่งกว้างก็อาจจะปลอดภัยมากกว่าเมื่อเทียบกับที่นี่

‘ตัว…อะไรเนี่ย ?’

ที่ตรงหน้าของเขา มีบางสิ่งที่มีขนาดราวกับมดกำลังเดินอยู่ เขาค่อย ๆ ก้มลงไปมอง

‘แมลงเหรอ… ไม่สิ มันตัวอะไรเนี่ย ?’

เชียร์ก้มลงไปมองใกล้ ๆ ก่อนจะเห็นว่ามันมีรูปร่างที่ผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด

‘แกคือมดแน่ ๆ แต่ทำไม มีขามีแขนเหมือนคนเลยละ ?’

มอออออ!!!!

ยังไม่ทันได้สังเกต เขาก็ได้ยินเสียงของเต่าตัวนั้น จึงตัดสินใจที่จะคลานเร็วขึ้นยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะพุ่งตัวออกมาจากป่า

“เยี่ยม! ออกมาได้สักที”

ดีใจได้ไม่นาน เขาก็ได้พบกับความผิดปกติอย่างอื่น รอบข้างเป็นภูมิประเทศที่ผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด

เบื้องหน้าเป็นภูเขาสูงเสียดฟ้า ยอดปลายแหลมของมันอยู่สูงขึ้นไปจนเกินเลยชั้นเมฆ ที่ด้านบน เป็นเงาลาง ๆ ของส่วนปลายเท่านั้นที่ยังคงพบเห็น

และรอบด้าน เป็นขนาดป่าที่ใหญ่และหนาแน่นจนเกินไป มันดูไม่มีการจัดการที่เหมาะสมใด ๆ เลย

ความเป็นจริง ธรรมชาตินั้นดีของมันอยู่แล้ว แต่ความสมบูรณ์ก็ยังคงมีความผิดพลาด เพราะถ้าหากมากจนเกินไป เบื้องล่างจะไร้ซึ่งต้นเล็กน้อยที่เจริญเติบโต จำเป็นต้องมีการเข้าแทรกแซงสักเล็กน้อย

แต่ที่นี่กลับสมบูรณ์จนเกินไป ราวกับว่า เพียงแค่พื้นดินก็มีอาหารเพียงพอสำหรับต้นไม้ใบหญ้าแล้ว

ก๊ากกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!

เสียงคำรามดังสงัด ดังสะท้อนไปมาทั่วหุบเขาเบื้องหน้า อีกทั้งยังคงเสียงดังจนโสตประสาทธรรมดา ๆ ของมนุษย์นั้นไม่อาจรับไหว

เชียร์ตัดสินใจที่จะหมอบลงกับพื้นปิดหูทั้งสองข้างแน่นจนใบหน้าแดงกล่ำ

หลังจากผ่านไปไม่นานเสียงคำถามก็เงียบลง เชียร์ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามอง และภาพตรงหน้ายิ่งทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าเต่าสองหัวขนาดใหญ่เสียอีก

‘มังกรเนี่ยนะ!!! บ้าจริง’

เขาตัดสินใจที่จะวิ่งกลับไปเข้าไปในใกล้เคียง ซึ่งมีพุ่มเล็ก ๆ อยู่ตรงนั้น ก่อนที่จะเห็นมัน ร่างกายแดงเพลิง ผิวกายราวกับมีชั้นเกาะหนามากมายคุ้มกาย หางยาว ปีกใหญ่ยักษ์ ดวงตาแดงทอง และกรงเล็บที่ยาวเหยียดตรงจนน่าสยดสยองเมื่อจินตนาการ

มันบินขึ้นไปเกาะอยู่ปลายภูเขา ซึ่งเมื่อมันสยายปีกพัดโบก คลื่นลมแรงกระแทกกลุ่มก้อนเมฆกระจายตัวจนมองเห็นภูเขาตรงหน้าได้อย่างชัดเจน

และความเป็นจริง มันคือภูเขาขนาดใหญ่ที่พร้อมจะปะทุ ควันดำยังคงลอยออกมาเป็นครั้งคราว

มันหันมองไปมาก่อนจะแหงนหน้ามองไปยังด้านบน และที่บนนั้น มีแสงสว่างสีแดงกำลังเปล่งประกายขึ้นที่ชั้นเมฆบนฟากฟ้า

วูบ!

ก่อนที่จะแตกกระจายออกไปจนหมด เนื่องจากแรงกระแทกที่พุ่งลงมา

มันคือลูกไฟขนาดยักษ์ที่กำลังพุ่งลงมาอย่างรุนแรงจนรอบตัวของมันลุกไหม้ด้วยเปลวไฟ

‘อะไรกัน! อุกกาบาตเหรอ!!!’

แม้ว่าจะรู้ว่าคืออะไร แต่ไม่เคยมีใครสามารถยืนยันให้กับความเป็นจริงได้ หลักฐานไม่เคยแน่ชัด มีเพียงเรื่อวราวที่เคยพูดกันมาเท่านั้น เพราะถ้าหากได้เห็นจริง ๆ คงจะไม่มีชีวิตรอดไปเล่าให้ใครฟัง

เหมือนกับยุคไดโนเสาร์ ยุคที่พวกมันเป็นจ้าวของทุกสิ่ง สายพันธุ์ที่ยิ่งใหญ่ ปกคริงโลกทั้งใบในยุคพวกมัน หลากหลายประเภทและสายพันธุ์ เป็นยุคที่เต็มไปด้วยไดโนเสาร์จำนวนนับล้านล้านตัว

แต่นั้นก็เป็นเรื่องราวในอดดีตเมื่อหลายล้านปีก่อน ต่อให้ผู้คนต่างก็คาดคะเนว่ามันตกตายไปเพราะอุกกาบาตขนาดยักษ์ที่ใหญ่พอ ๆ กับเมืองใหญ่ ๆ เมืองหนึ่ง หรือประเทศเล็ก ๆ บางประเทศกระทบเข้ากับโลกจนฆ่าล้างจนสูญสิ้น

แต่นั้นก็เป็นเพียงการคาดเดา ใครล่ะจะยืนยันได้ ?

แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นแน่ชัด มองยังไงก็เป็นลูกไฟขนาดยักษ์ กลุ่มก้อนอุกกาบาตแน่นอน

ตู้ม!!!!

แรงกระแทกของมันรุนแรงมากพอที่จะซัดมังกรตัวใหญ่มหึมากระเด็นลงไปในปล่อง

ปู้ง!

ก่อนจะเกิดเป็นเสียงตลก ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง

แต่ทว่า…

มันไม่ใช่เรื่องตลกเลย ร่างกายของมังกรกำลังกระเด็นขึ้นมา และทิศทางของมัน คือขอบป่าและพุ่มหญ้าที่เชียร์กำลังซ่อนตัวอยู่

‘ไม่นะ…’

แต่โชคยังเข้าข้าง ที่ร่างกายของมันหยุดอยู่ไม่ขยับเคลื่อนเข้ามาทับเชียร์ที่ยืนห่างอีกเพียงไม่กี่เมตร และโชคดีซ้ำสองที่มันตกตายไปแล้ว แต่ดูเหมือนไม่ใช่เพราะลาวาที่ร้อนระอุ แต่เป็นแรงกระแทกและพลังทำลายจากบางสิ่งก่อนหน้า ที่ล่วงลงมาใส่มันเต็มแรงซะมากกว่า

ด้วยความสงสัย เชียร์เดินเข้าไปใกล้เล็กน้อยก่อนจะลองใช้ปลายนิ้วแตะไปที่ผิวหนังของมัน ความร้อนของลาวากำลังกระจายตัวไปยังปลายนิ้ว

ไม่ใช่!

ผิวหนังของมันไม่ได้ร้อนเพราะลาวา แต่เป็นสิ่งอื่นมากกว่า

มันกำลังซึมผ่านปลายนิ้วมือของเชียร์เข้ามา จากปลายนิ้วที่เริ่มเปลี่ยนจากสีส้มเป็นสีแดง แล้วไหลเข้ามาที่กลางฝ่ามือ ก่อนจะไล่มาที่แขน จนกระทั่งมาถึงกลางลำคอเป็นกลุ่มก้อนเรืองแสง

ความร้อนของมันสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนน้ำตาของเชียร์ไหลคลอออกมาเพราะความเจ็บปวด

ก่อนที่แสงนั้นจะแยกทาง เส้นแสงวิ่งขึ้นไปที่หัวสมอง ส่วนอีกเส้นวิ่งเข้าไปที่หัวใจด้านล่าง

“อ-อั่ก! ร-ร้อน!!!”

ร่างกายของเชียร์ร้อนขึ้นเรื่อย ๆ จนผิวกายเริ่มแห้งผาก เสื้อผ้าที่สวมใส่เริ่มเปลี่ยนแปลง ความชื้นเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มีเริ่มระเหยหายไปจนหมด ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าของเขาให้กลายเป็นเปลวไฟลุกโชนขึ้นมา

และเพียงเท่านั้น

ร่างกายของเขาก็ตกลงกระทบพื้นหมดสติไป

โดยไร้ซึ่ง

เสื้อผ้าเอาไว้ห่มกาย

แม้ว่าจะสลบไปแล้ว แต่หน้าจอแปลก ๆ บางอย่างปรากฏขึ้น แจ้งเตือนบางสิ่งที่เชียร์ไม่อาจได้เห็น

[เริ่มต้นการใช้งาน]

เชียร์(เชียร์เชียร์) เผ่าพันธุ์ุ: มนุษย์

อายุ: 21ปี

เลเวล: LV.810

อาชีพ: นักเดินทาง (นักเดินทางข้ามมิติเวลา)

อาชีพรอง: ผู้ใช้งานพลัง (ระดับสูง) (มังกรแดง จ้าวแห่งเปลวไฟ)

สกิลพื้นฐาน ลมหายใจมังกร: LV.1

กายามังกร: LV.1

การบิน: LV.1 แปลงกาย: LV.1

สกิลพิเศษ ข้ามมิติ: LV. MAX

ดูดซับ:LV. MAX

หยิบยืมพลัง:LV. MAX(ถูกลดทอน 50 %)

…

“วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง ?”

“เหนื่อยมากเลยล่ะ ของหวานปะ ?”

“เอาดิ คาเฟ่น้องหมานะ!”

“อื้ม~”

“กับข้าวมาแล้วครับกับข้าว~”

“ไข่เจียวร้อน ๆ ไหมลูก เจียวสดใหม่ทุกวัน แม้ว่าน้ำมันจะเก่า แต่ข้าวก็แฉะนะลูก…”

เสียงผู้คนสัญจรไปมาดังขึ้นตลอดเวลา

ซอยข้างมหาลัยเป็นซอยที่มีความนิยมสูง ทั้งร้านสะดวกซื้อร้านอาหาร ร้านกินดื่ม คาเฟ่ ร้านอำนวยความสะดวกเยอะแยะมากมาย รวมถึงหอพักหลากหลายรูปแบบ

จึงทำให้ที่นี่มีนักศึกษาเยอะมาก ร้านค้าต่าง ๆ จึงมากไปด้วย

“อึก! อ๊า… ปวดหัวจัง”

เชียร์ตื่นขึ้นมาในตรอกเล็ก ๆ ที่เขาแอบหญิงสาวกลุ่มก่อนหน้า ก่อนจะยืนขึ้นด้วยความเจ็บปวดมากมายทั่วทั้งตัว

เขามองออกไปด้านนอกก่อนจะตัดสินใจเดินออก ‘คงจะไปแล้วล่ะมั้ง…’

ยังไม่รู้ตัวสักเท่าไหร่ คงเพราะความหนาวเย็นของสายลมที่พักผ่านไม่ได้ทำให้ร่างกายที่ร้อนระอุของเขารู้สึกผิดปกติ

จนกระทั่ง

‘!!!’

ฟึบ!

เชียร์พุ่งกลับหลังไป ก่อนจะมองหาเสื้อผ้า

“ไม่มี! หายไปไหนเนี่ย”

เขาพยายามมองอยู่นานแต่ก็ยังไม่พบ เจอเพียงแค่กระเป๋าของเขากับโทรศัพท์เครื่องหนึ่ง

เชียร์รีบหยิบขึ้นมาก่อนจะกดโทรออกในทันที

“ฮาโหล!”

{ว่าไงเชียร์ ? คิดยังไงโทรมาล่ะเนี่ย ?}

เมื่อได้ยินเสียงที่ทุกข์ร้อนของเชียร์ วินไม่คิดที่จะพูดอะไรอีก ก่อนจะรีบวิ่งลงมาจากหอพักพร้อมกับเสื้อผ้าชุดหนึ่ง

โชคยังดีที่วินนั้นพักอาศัยอยู่ที่ซอยข้างมอ เพราะถ้าไม่ใช่อย่างนั้น เชียร์อาจจะต้องใช้บริการของเจเจ ซึ่งเป็นผู้หญิง

หลังจากผ่านไปไม่นาน

วินก็มาถึง

“เกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย ? ทำไมมาอยู่ในสภาพแบบนี้ล่ะเชียร์”

“…”

“อธิบายยากน่ะ แต่ก็”

“ขอบคุณนะ”

“เห้ย อย่าคิดมากดิ เรื่องเล็กน้อย”

“อ๊ายยยยยยยยย!!!!”

เสียงกรี๊ดร้องดังขึ้นมาแต่ไกล

ที่ทางออก มีกลุ่มนักเรียนนักศึกษาหญิงกำลังเดินผ่าน และได้ยินเสียงคนกำลังพูดคุยกัน จึงหันมามอง

และได้พบกับวินที่กำลังยืนคุยกับหนุ่มหล่อคนหนึ่ง ที่กำลังสวมกางเกงขายาวเข้ากับบ็อกเซอร์ตัวเล็ก ๆ

“ทำอะไรกันน่ะ!!!”นักศึกษาหญิงคนหนึ่งพูดขึ้น จากการแต่งตัว ดูเหมือนว่าเธอจะอยู่ปี 2 แล้ว

“พี่วิน ? นั้น…!!!!”

“พี่เชียร์!!!!”

“พี่วินทำอะไรพี่เชียร์น่ะ!!!! อ๊ายยย!!!”

เสียงกรี๊ดร้องของกลุ่มสาว ๆ ยิ่งดังขึ้น ก่อนจะรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกภาพที่ชวนจิ้นตรงหน้าให้ทัน

เมื่อวินเห็นอย่างนั้น ก็รีบกางแขนขาออกจนกว้างใหญ่ เพื่อปิดบังไม่ให้ทุก ๆ คนบันทึกภาพของเชียร์ได้ทัน