ตอนที่ 3 ซื้อขายโดยไม่ต่อรอง

“นักศึกษาหนุ่มแสนร้อนแรง อดทนจนถึงหอพักไม่ไหว แวะตรอกซอยข้างมหาลัยแอบซุ่มกินกันอย่างเร้าร้อน”เจเจเปิดอ่านข่าว

วินมีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก ส่วนเชียร์ยังคงเห็นใจอีกฝ่าย เพราะหน้าของเขาไม่ได้หลุดออกไปเลย เห็นเพียงช่วงล่างที่ยังสวมกางเกงไม่เสร็จ และลำตัวแน่น ๆ เท่านั้น

“ขอโทษนะ…”

“ไม่เอาหน่า ขี้เกรงใจเกินไปแล้วนะ ฮ่าฮ่า”

“มันไม่ใช่ความจริง ฉันไม่เดือดร้อนหรอก”

แต่ในขณะนั้นเอง

ชายร่างใหญ่คนหนึ่งที่สูงเกือบ 2 เมตรเดินเข้ามาหาวิน ผิวกายแน่น ๆ ของเขาปิดบังด้วยเสื้อนักศึกษาเอาไว้ไม่อยู่

เขาเดินเข้ามาใกล้วินก่อนจะลูบตั้งแต่ไหล่ซ้ายไปจนกระทั่งไหล่คว้าแล้วกอดคอ“นี่… เย็นนี้ ไปกินไอติมกันไหม ?”

พูดจบก็เดินไปทันที

ทิ้งวินที่นิ่งเงียบเอาไว้แบบนั้น

“โอ้โห่ว~ สงสัยจะฮอตซะแล้วสิเพื่อนฉัน”

“สู้ ๆ นะวิน”เชียร์พูดขึ้น

“ฆ่าฉันที ฮื่อ~”

ในคาบบ่ายวันนั้น วินดูเหมือนจะระแวงสิ่งรอบข้างเป็นพิเศษ แม้ว่าเชียร์จะพยายามช่วยปลอบใจแล้วก็ตาม แต่ดูเหมือนจะไม่มีค่าอะไรมากนัก

เมื่อคลาสเรียนจบลง วินรีบพุ่งตัวออกไปในทันทีโดยไม่พูดอะไร แม้แต่เชียร์ก็ไม่กล่าวล่ำล่า

“ช่างเขาเถอะ ไว้เจอกันสัปดาห์หน้านะเชียร์~”

“อื้ม… ไว้เจอกัน”

เขายิ้มให้กับเธอก่อนจะเดินออกไปจากมหาลัย

เรื่องราวที่เกิดขึ้นยังคงทำให้เขาคิดไม่ตก ตลกเขาเห็นภาพหลอนหรือว่าอะไรกันแน่ ภาพสุดท้ายที่เลือนราง แต่กับตื่นขึ้นมาโดยไม่มีเสื้อผ้าสักตัวเดียว

แถมความอบอุ่นที่เขารู้สึกอีก

โดยปกติเชียร์มักจะไม่ถูกกับอากาศที่หนาวเย็น โดยเฉพาะห้องเรียนคลาสเฉพาะ แอร์เกือบ 4 ตัวเปิดที่ 16 องศา

แต่ปัจจุบัน เขาเรียนในช่วงบ่าย กลับไม่รู้สึกอะไรเลย มันออกไปทางอบอุ่นเสียด้วยซ้ำ

‘เพราะอะไรกันนะ’

เชียร์องไปที่มือของตัวเองก่อนจะตัดสินใจทำบางอย่างเมื่อกลับไป

…

หลังจากกลับมาถึงห้อง

เชียร์ตัดสินใจที่จะลองทำอะไรบางอย่าง

ภายในห้องที่มืดมิด เริ่มปรากฏแสงสว่างขึ้นตรงหน้า เขากำลังจุดเทียนด้วยไม้ขีดไฟแท่งเล็ก ๆ จนกระทั่งเทียนสีขาวตรงหน้าติดขึ้นมา

แต่เขายังคงไม่ดับไม้ขีด ปล่อยให้เปลวไฟค่อย ๆ ไหม้ตัวไม้ที่ยังคงเหลืออยู่จนกระทั่งเปลวไฟเล็ก ๆ นั้นลามมาถึงนิ้ว

“ไม่เห็นจะร้อนเลยแฮะ”

แท่งไม้ขีดไม่ได้ยาวมากนัก เพียงระยะเวลาสั้น ๆ ก็ดับไป เชียร์ทิ้งมันลงไปในกล่องเหล็กเพื่อนำไปทิ้งที่หลังก่อนจะจ้องเปลวเทียนต่อ

เขาตัดสินใจที่จะยื่นมือออกไป ก่อนจะไล่ระดับต่ำลงมาเรื่อย ๆ จนฝ่ามือจ่อติดกับปลายเปลวไฟ

“ไม่ร้อนอีกแล้ว…”

เขาคิดอยู่นานก่อนจะจุดเทียนขึ้นมาทีละอัน ทีละอันจนตั้งอยู่ตรงหน้าเขามากมาย

“นี่ก็ไม่ร้อน…”

“อะไรกัน”

“อึก!”

อยู่ ๆ เขาก็ปวดหัวอย่างรุนแรง ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้นตัวงอราวกับกุ้ง

“อั่ก! อ๊ากกกก!!!”

‘ห-หัวมัน… เหมือนจะระเบิดเลย’

มันรุนแรงมากจนเชียร์คิดอะไรไม่ออก ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่เขารู้สึกราวกับความฝันฉายขึ้นทีละขั้น ทีละขั้น

ก่อนจะจำได้ว่า ก่อนที่เขาจะสลบไป ปรากฏหน้าจอแปลก ๆ ที่มีชื่อของเขาปรากฏอยู่บนนั้น และเพียงไม่นานที่นึกทุกอย่างออก ความเจ็บปวดก็หายไปจนหมด ไม่หลงเหลือเอาไว้แม้แต่นิดเดียว

“สรุปแล้ว… มันคือความจริงสินะ”

เชียร์นั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมก่อนจะพยายามคิด

“ทำยังไงถึงจะเปิดมันอีกรอบได้นะ หรือเปิดที่นี่ไม่ได้ ?”

และเมื่อเขาต้องการ ความเจ็บปวดก็แล่นเข้ามาอีกครั้ง ก่อนที่ความรู้มากมายถึงวิธีการใช้งานจะฉายเข้ามาทีหัวอีกครั้ง

“ให้ตายสิ… มันน่าสนใจอยู่หรอก แต่แบบ ไม่ชอบความรู้สึกเวลาปวดหัวเลย”

เชียร์กลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมก่อนจะพูดขึ้น “เปิดหน้าต่างสถานะ”

อยู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นก่อนจะปรากฏเป็นหน้าต่างขึ้นที่ตรงหน้าของเขา ราวกับเป็นภาพโฮโลแกรม

ติ๊ง!

เชียร์(เชียร์เชียร์) เผ่าพันธุ์ุ: มนุษย์

อายุ: 21ปี

เลเวล: LV.810

อาชีพ: นักเดินทาง (นักเดินทางข้ามมิติเวลา)

อาชีพรอง: ผู้ใช้งานพลัง (ระดับสูง) (มังกรแดง จ้าวแห่งเปลวไฟ)

สกิลพื้นฐาน ลมหายใจมังกร: LV.1

กายามังกร: LV.1

การบิน: LV.1 แปลงกาย: LV.1

สกิลพิเศษ ข้ามมิติ: LV. MAX

ดูดซับ:LV. MAX

หยิบยืมพลัง:LV. MAX(ถูกลดทอน 50 %)

“นี่ไง แปลกจริง ๆ แต่ก็นะ”เชียร์พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ สิ่งที่น่าสนใจกำลังเกิดขึ้น มันทำลายความรู้สึกที่น่าเบื่อในแต่ละวันได้เป็นอย่างดี

“จากความรู้ที่เพิ่มเข้ามา ดูเหมือนว่าในตอนนี้ เราจะสามารถใช้งานระดับพื้นฐานได้สินะ แต่มีบางอย่างปิดล็อคเอาไว้”

เชียร์มองไปยังส่วนต่าง ๆ ของหน้าต่างที่ปรากฏ ก่อนจะจิ้มที่คำว่า “เพิ่มเติม”

ติ๊ง!

เสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะเกิดเป็นหน้าต่างสถานะที่เปลี่ยนไป มันเยอะมากเสียจนเขาจเป็นต้องปิดมันลงแล้วดูทีละอย่าง

แต่ทว่า…

สิ่งที่ผิดปกติก็คือ เขาเห็นหน้าต่างแปลก ๆ ที่อยู่ทางด้านขวา มันเหมือนกับช่องเก็บของเวลาที่เล่นเกมผจญภัย

และทันทีที่จิ้มไปอีกครั้ง สิ่งของมากมายก็ปรากฏขึ้นภายในนั้น

[ติ๊ง!]

[คำเตือน!]

[จำเป็นต้องใช้งานสมบัติเวทมนตร์ เพื่อใช้ในการกักเก็บพลัง]

[เพื่อป้องกันการรั่วไหลของพลัง]

“นั้นสินะ”

“ใช้งานหน้าต่างแลกเปลี่ยน”

[ติ๊ง!]

หน้าต่างแลกเปลี่ยนระหว่างมิติ

ระดับที่ 1

ไม่สามารถใช้งานได้ในปัจจุบัน

“แต้มในปัจจุบัน หน่วย สิบ ร้อย พัน…”

“…”

“100,847,250 แต้ม ?”

“ได้เยอะขนาดนี้เชียว ?”

[มีบุคคลนิรนามต้องการพูดคุยกับท่าน]

[ท่านต้องการหรือไม่ ?]

“ตกลง”

[ติ๊ง!]

[สวัสดีค่ะนายท่าน]

…

ในห้องแห่งหนึ่ง

รอบข้างเป็นพื้นที่ขนาดเล็ก มีเพียงพื้นที่ถัดทอเป็นเสื่อ และโต๊ะเล็กตั้งวางกับพื้น

หญิงสาวคนหนึ่งที่แต่งตัวด้วยชุด ฮั่นฝู รูปแบบเชินอี ที่เป็นสีดำทั้งตัวแทบและลวดลายสีแดงราวกับโลหิตสีเข้ม ม้วนผมด้วยปิ่นปักที่ทำมาจากหยกเป็นสวนปลายลายหงส์ และตัวไม้สีเหลืองทอง

“หื้ม ? มีผู้ใช้งานคนใหม่เข้ามาด้วยแฮะ แต่ทำไม… ตำแหน่งถึงอยู่ในจุดสูงสุดของระดับที่ 1 เลยล่ะ ?”

ลี่หลิน เอียงศีรษะอย่างสงสัย จนเผยต้นคอที่ขาวเนียนราวกับหิมะเนื้องาม

เธอจุ่มพู่กันแปลก ๆ ลงไปในน้ำหมึกสีใสก่อนจะวาดลงไปที่กระดาษสีดำเบื้องหน้า

“จะคุยหรือเปล่านะ… แต่คนที่เข้ามาที่นี่ มักจะต้องการสิ่งแลกเปลี่ยนเสมอ แถมเรายังต้องการแต้มอีกตั้ง 800 แต้มแน่ะ”

“ขอร้องล่ะนะ”

“อ๊ะ ตอบกลับด้วยล่ะ ไชโย~”นอกจากไม้หน้าที่งดงามแล้ว เสียงของเธอเวลาดีใจยิ่งชวนให้หลงใหลยิ่งกว่า แม้เธอจะมีอายุเกือบจะเข้าเลข 4 แล้ว แต่น้ำเสียงของเธอกับเหมือนผู้หญิงที่มีอายุย่างเข้า 20 ตอนต้นเท่านั้น

“คุยอะไรดีล่ะเนี่ย ?”ลี่หลินครุ่นคิดก่อนจะนึกอะไรบางอย่างออก อย่างน้อย การเอาอกเอาใจอีกฝ่ายก็เป็นสิ่งที่ดี

“ส วัส ดี ค่ะ นาย…ท่าน”เธอบรรจงขีดเขียนด้วยอักษรที่สวยงามละเอียดลออ แต่ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายนั้นเห็นเป็นเพียงข้อความอย่างง่ายเท่านั้น ไม่ได้เห็นความวิจิตรงดงามที่เธอตั้งใจเลย

ลี่หลินปิดใบหน้าอย่างเขินอายก่อนที่ข้อความเบื้องหน้าจะหายไป

เธอนั่งจ้องแผ่นกระดาษตรงหน้าอย่างตั้งใจ

มันคือสมบัติล้ำค่าในเมืองที่เธออยู่ แม้ไม่รู้ว่าจะมีชิ้นอื่นอีกหรือไม่ แต่ว่า… มันคือสมบัติที่มีค่าสำหรับเธอเป็นอย่างมาก

ถึงขั้นที่เธอจะใช้งานมันเพียงวันละ 1 ชั่วยามเท่านั้น ในช่วงเวลา 01.00 น. - 03.00 น. ในช่วงเวลาที่ไร้ซึ่งผู้คนเดินผ่านไปมา

เพียงไม่นานหลังจากนั้น หน้ากระดาษก็ปรากฎข้อความที่สวยงามกลับมา อักษรที่ปรากฏราวกลับมังกรทะยานฟ้า เรียงลายสวยงามสีทองอร่ามเปล่งประกาย

“ข้าไม่เคยเห็นใครที่มีฝีมือมากเช่นนี้มาก่อน… ทำเอาหญิงสาวแบบข้าอับอายไปเลย…”

เธอไม่รู้ว่าควรจะตอบอีกฝ่ายไปดีไหม

[ฉันต้องการอุปกรณ์ปกปิดพลัง]

เธอครุ่นคิดไปสักพักก่อนจะเดินไปยังหีบหยกที่หัวนอน ก่อนจะถือมันมาทั้งหมด

“4… 5… 6… 6 ชิ้นสินะ”

เมื่อนับเสร็จลี่หลินก็

“ตัว ข้า แซ่ ลี่ นาม ว่า หลิน ยิน ดี รับ ใช้ ข้า มี อุปกรณ์ เวทมนตร์ ปก ปิด พลัง อยู่ 6 ชิ้น เจ้าค่ะ”

ด้วยความมุ่งมั่น ลี่หลินบรรจงเขียนตอบกลับไปด้วยความตั้งใจ ถกแขนเสื้อที่ยาวเหยียดกลับไปจนเผยต้นแขนเรียวบาง ทั้งขาวเนียนสมชื่อหยกงามของเธอ

“อ๊ะ สำเร็จ! ผลงานชิ้นโบว์แดง!!!”

ก่อนจะวางสมบัติเวทมนตร์ทั้ง 6 ชิ้นลงไปบนหน้ากระดาษ เมื่อทำอย่างนั้น อีกฝ่ายจะเห็นสิ่งต่าง ๆ ที่ปรากฏ รวมถึงรายละเอียดทั้งหมดของทั้ง 6 ชิ้น

ทั้ง 6 ชิ้น ประกอบด้วย แหวน 4 ชิ้น ต่างหูชาย 1 ชิ้น และสร้อยคอ ซึ่ง การสวมใส่ทั้งหมดพร้อมกันนับว่าบ้ามาก สามารถทำให้เทพเซียนในโลกของเธอที่มีพลังระดับ 80 จุด กลายเป็นเด็กทารกในด้านการวัดพลังในทันที

และเป็นอีกครั้ง ที่ความมั่นใจของลี่หลินถูกทำลาย ตัวบรรจงที่งดงามทำลายความกล้าของเธอทั้งหมดทิ้งไปอย่างไม่มีชิ้นดี

[ฉันต้องการทั้งหมดเลย คุณคิดเท่าไหร่]

“แม้ว่าจะสวยมาก แต่ก็เขียนมาแปลกนิดหน่อยแฮะ หรือจะเป็นนักปราชญ์ ? แต่มันก็ดูไพเราะจริง ๆ นะเนี่ย~”

ข้อความของอีกฝ่ายนั้นนับเป็นภาษาแปลก ๆ ของเธอเล็กน้อย อย่างน้อย คำว่าคุณก็ไม่มีคนใช้สักเท่าไหร่

“แล้วเราควรจะคิดเท่าไหร่ดีนะ บวก ๆ ไปหน่อยดีกว่า เพราะการซื้อขายควบคู่มากับการต่อรอง”

“ดีล่ะ”

“1,200 แต้ม เจ้าค่ะ นาย ท่าน”

วิ้ง!

“เอะ ?”

“เอ๊ะ!!!!!”

ทันทีที่เธอตอบกลับไป เกิดแสงสว่างขึ้น ก่อนที่สมบัติทั้งหมดของเธอจะหายไป

[การแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น]

[ขอบคุณมากนะ]

[ติ๊ง!]

[การสนทนาจบลง]

“น-น-น-น-น-นี่! นี่ซื้อไปโดยไม่คิดต่อรองเลยเหรอ!!!”

“ข้าเจอเข้ากับเทพเซียนตัวเป็น ๆ ซะแล้วสิ ทำยังไงดี!”

ลี่หลินเพ้อภพไปมา พร้อมกระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริงสลับกับความเขินอาย ก่อนจะพุ่งตัวลงไปนอนกอดหมอนข้างที่ทำจากรูปของหมีแพนด้าสีขาวดำ