ตอนที่ 5 ชายที่จริงจังท่ามกลางการต่อสู้

ณ ทุ่งหญ้าที่แห้งแล้ง ผู้คนจำนวน 8 คนกำลังเอาตัวรอดจากสัตว์ประหลาดแห่งทะเลทราย แม้ว่าระดับของพวกเขาทั้งหมดจะรับมือกับมันได้อย่างง่ายดาย

แต่ความผิดปกติของพื้นที่ทำให้พวกเขาเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด และยิ่งบวกกับเป็นถิ่นฐานของพวกมัน จึงทำให้ความสามารถของพวกเขาลดลงไปอีกระดับ จนยากที่จะรับมือ

“ฮีลเธอไว้! เดี๋ยวฉันรับมือกับพวกมันเอง!!!”ผู้เป็นหัวหน้าสั่งขึ้น

เขามีชื่อว่า “ลีโอ” โดยปกติเป็นอัศวินผู้พิทักษ์ที่ใช้ดาบใหญ่ แต่ในตอนนี้ มันไม่สามารถทำแบบนั้นได้แล้ว เขาตัดสินใจที่จะเปลี่ยนอาวุธเป็นโล่และใช้ดาบขนาดกลางที่เรียวยาว เพื่อให้เหมาะสมกับสถานการณ์ในตอนนี้

“ระวังนะครับหัวหน้า!!!”ฮีลเลอร์พูดขึ้น

“แจ็ค” ฮีลเลอร์ประจำกลุ่ม เขากำลังใช้พลังแห่งการรักษาดูแลเด็กผู้หญิงผู้อยู่ในอ้อมแขน โดยมีนักสู้ 2 คน นักธนู 2 คน และจอมเวท พวกเขากำลังดูแลแจ็คอีกทีหนึ่ง เพื่อสร้างความปลอดภัยให้กับอีกฝ่ายไปพร้อม ๆ กัน

เพราะถ้าหากว่าเสียแจ็ค ความสามารถในการต่อสู้ของทุก ๆ คนก็จะลดลงไปในทันที

แจ็คยังคงรักษาอยู่อย่างนั้น แม้ว่าเลือดที่มุมปากของเขาจะไหลออกมาแล้วก็ตาม ความสะดวกสบายของการรักษานั้น แม้ว่าจะฟังดูดี แต่ก็แลกมากับเงื่อนไขที่ยุ่งยาก แถมเมื่อหมดเวลา จะต้องใช้พลังชีวิตและแก่นชีวิตแทนถ้าหากว่าต้องการรักษาอยู่ พลังรักษาเพิ่มขึ้น 2 เท่า แต่ก็แลกมากับพลังชีวิตเช่นกัน

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เขายังคงรักษาอยู่แบบนั้นแม้ว่าจะผ่านไปแล้วถึง 5 นาที

“ไหวไหมแจ็ค!”

ฟิ้ว!

ฟิ้ว!

แม้ว่าจะถามออกไป แต่สายตาของเธอยังจ้องมองเบื้องหน้า กำจัดสัตว์ประหลาดแห่งทะเลทรายที่คิดจะเข้าข้างหลังของลีโอ

“ไม่เป็นไร ฉันยังไหวอยู่ อึก!”แม้จะพูดแบบนั้น แต่เขาก็รู้สึกหน้ามืดเข้าไปทุกที

ผู้ที่ถามชื่อว่า “ลิซ” หรือชื่อเต็ม ๆ ก็คือ “อลิซาเบธ” ความสามารถในการยิงของเธอนั้นสูงเป็นอย่างมาก แต่ปัญหาคือ… ลูกธนูที่กำลังหมดลงทุกนาที

“ขอโทษทีนะทุกคน…”

“อย่านะลิซ!!!”

ไม่ทันเสียแล้ว

สิ่งที่เธอกำลังทำคือ ใช้พลังชีวิตของตัวเองในการเผาผลาญ ก่อเกิดเป็นลูกธนูที่มีความสามารถพิเศษ

เป็นหนึ่งในความสามารถของเธอ “ศรแห่งชีวิต” เผาผลาญพลังชีวิต จะทำให้เธอได้รับลูกธรที่มีพลังธาตุ สุ่มระหว่าง ศรเพลิง ศรลม และศรสายฟ้า

ศรเพลิงมีความสามารถในการเผาคู่ต่อสู้

ศรลมควบคุมทิศทางได้ดั่งใจนึก

และศรสายฟ้า ไม่จำเป็นต้องคิดว่าจะยิงอะไร ขอเพียงแค่ยิงโดนเท่านั้น

เพราะถ้าหากว่ายิงออกไปล่ะก็

ฟิ้ว~ แปะแปะแปะแปะแปะ!!!!

ศรที่พุ่งออกไปคือศรสายฟ้า

ฉึกฉึกฉึกฉึก!!!

สายฟ้าทั้งหมดชิ่งเข้าหาหนอนยักษ์ตัวอื่น ๆ อีกทั้งยังรวมถึงแมลงตัวเล็ก ๆ ที่มีกระดองหนาแข็งด้วยเช่นกัน

“พอได้แล้ว”ชายด้านข้างพูดขึ้น เขาผลักลิซไปทางด้านหลัง เธอล้มลงไปนั่งข้าง ๆ กับแจ็คที่นั่งลงอยู่ที่พื้นทรายอยู่

“ฝากด้วยนะแจ็ค”

“อื้ม!”

แจ็คหยุดรักษาลง ก่อนจะทำบางสิ่งบางอย่าง

วิ้ง!

วิ้ง!

“กายาหินผา!”

“เคลื่อนไร้เงา!”

หนึ่งในการบัพที่แข็งแกร่งของแจ็ค สามารถทำให้ผู้ที่ถูกร่ายมีผิวกายที่แข็งยิ่งขึ้นจนเหมือนกับหิน และมีความเร็วที่เพิ่มมากขึ้นถึง 20 %

และมอบให้กับนักสู้แบบ “บาโท” ผู้ใช้หอก แต่เมื่อได้รับบัพจากแจ็ค เขาจะเปลี่ยนอาวุธมาเป็นดาบสั้น เพราะความรวดเร็วของมันมากพอที่จะสร้างความเสียหาย โดยไม่ต้องสร้างระยะห่างแบบที่หอกทำได้

ย๊ากกกกกก!!!

แม้ว่าจะเป็นคนเงียบ ๆ แต่บาโทเป็นชายที่มีขีดความโกรธที่สั้นมาก เขามักจะโกรธง่าย แค่เพียงสะกิด ก็มากพอที่จะทำให้ชายผู้เยือกเย็นคนนี้กลายเป็นชายผู้บ้าคลั่ง

และกับสถานการณ์ในตอนนี้เช่นกัน

ลิโอหลบมาหายใจใกล้ ๆ กับแจ็คก่อนจะดูอาการของเด็กน้อยใกล้เคียง เพราะระยะเวลา 2 นาที คือเวลาที่บาโทจะบ้าคลั่งจนไม่แยกแยะระหว่างมิตรและศัตรู เพื่อความสะดวกของอีกฝ่าย เขาจึงหลบออกมา

“พักก่อนนะครับหัวหน้า”

แจ็คหันมารักษาให้กับอีกฝ่ายก่อนจะยื่นน้ำให้

“ไม่ต้อง รักษาเธอต่อเถอะ”

“ครับ”

บึ้ม!!!!

ท่ามกลางทะเลทรายที่แห้งแล้ง พืชพรรณที่เหี่ยวเฉาและซากต้นไม้ที่แห้งกรอบถูกทำลายจนหมด ตะขาบที่มีขาเป็นเหล็กและมีขนาดความกว้างถึง 1 เมตรพุ่งขึ้นมาจากผืนทราย ความยาวของมันที่มากกว่า 10 เมตรทำให้บาโทพุ่งตัวกลับมาอยู่ที่เดิม

“ลิโอ…”

“อื้ม”

ลิโอตอบรับก่อนจะทิ้งโล่และดาบให้กับทุกคน เขาหยิบดาบใหญ่ที่พื้นขึ้นมาถือ มันคืออาวุธประจำกายของเขามาตั้งแต่แรก

“ไม่นะหัวหน้า!!!”

“พอได้แล้วล่ะ”แจ็คพูดขึ้น ก่อนจะส่ายหัวอย่างไร้ความหวัง

“พาแจ็คและเธอออกไป พวกเราจะถ่วงเวลาให้”

“ไม่นะ ไม่! อย่าทำแบบนี้!!!”ลิซพูดตอบ

“บอกให้ไปยังไงล่ะ!!!”

แม้ว่าจะไม่ได้หันกลับมามอง แต่เสียงร้องตะโกนขชองผู้เป็นหัวหน้านั้นดังลั่น ยิ่งเรียกศัตรูอย่างสัตว์ประหลาดท้องถิ่นเข้าหาตัวเอง

ทำอะไรไม่ได้ ทุก ๆ คนได้แต่ทำตามเท่านั้น ถ้าไม่ยอมสละ 2 คน สิ่งที่พยายามาโดยตลอดอาจจะสูญเปล่า

“ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะ…”

“ไม่ได้นะลิซ… ถ้าขาดเธอ การสร้างความเสียหายระยะไกลอาจไม่เพียงพอให้รอดพ้นไปได้”

“ใช่… คทาอันเก่าพังไปแล้ว ฉันร่ายเวทได้ช้าเกินไป”น้ำเสียงที่นิ่งเรียบดังขึ้นเบา ๆ

“ฟังรูบี้กับมิเชลเถอะนะ เราต้องไปกันแล้ว”

“รูบี้” เธอเป็นนักธนูเหมือนกับลิซ แต่ใช้เป็นธนูขนาดใหญ่ เธอสามารถสร้างความเสียหายได้มากกว่าโดยเฉพาะกับสัตว์ประหลาดที่มีผิวหนาแข็ง แต่ก็ยิงได้ช้ากว่าเช่นกัน แถมยังกินแรงเป็นอย่างมาก

“มิเชล” จอมเวทประจำกลุ่ม ถนัดเวทมนตร์พื้นฐาน แต่ความเชี่ยวชาญในการใช้ของเธอนั้นถือว่ายอดเยี่ยมที่สุด แถมยังใช้ได้ถึง 3 สายธาตุ ไฟ น้ำ แล้วก็ดิน

ทุก ๆ คนเข้ามาพยุงแจ็คขึ้นและอุ้มเด็กน้อยคนนั้นมาให้นักต่อสู้คนสุดท้ายประจำกลุ่ม ผู้ใช้โล่และหอก

“ไบ” ผู้ป้องกันและโจมตี ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่ ประสบการณ์ และความแข็งแกร่ง เขาสามารถป้องกันการโจมตีหนัก ๆ ได้อย่างสบาย ๆ แถมความเชี่ยวชาญในการใช้หอก เขาเป็นรองเพียงแค่ บาโทเท่านั้นในการใช้งาน แต่ไม่เคยแพ้เลยเมื่อต้องต่อสู้กันแบบ 1 - 1

ทันใดนั้น!

คลื่นพลังงานบางอย่างปรากฏขึ้นตรงกลาง ระหว่างกลุ่มของทั้ง 6 คนที่นำโดย ไบ และอีก 2 คนคือลิโอกับบาโท

“เกิดอะไรขึ้น!!! ระวังด้วยนะ”

“มิเชล! นั้นคืออะไร!!!”

“เป็นคลื่นพลังที่ใหญ่มาก”

“พลังเวทงั้นเหรอ!!!”

“ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ต้องแข็งแกร่งมากแน่ ๆ ”เธอตอบกลับอีกฝ่ายโดยยังคงจ้องมองไปยังสิ่งที่เกิดขึ้น

ค่าเฉลี่ยของกลุ่มนี้คือเลเวล 70 โดยมี 2 คนในกลุ่มที่แข็งแกร่งคือ ไบ เลเวล 77 และลิโอ เลเวล 82

“ที่ไหนล่ะเนี่ย ทะเลทราย… อียิป ?”

ทันทีที่ชายแปลกหน้ามาถึง เขาก็พูดออกมา แต่ออร่าความผิดปกติยังกระจายออกอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่สัตว์ประหลาดต่าง ๆ จะถูดึงดูดอย่งาสนใจ

“ต้อนรับกันแบบนี้เลยเหรอเนี่ย ? แล้วพวกคุณคือ ?”

มีแมงป่องตัวหนึ่งที่มีขนาดตัวยาวเกือบ 2 เมตร และมีหางเพชรเป็นสีแดงเพลิง มันพุ่งหางที่เต็มไปด้วยพิษกัดกร่อนเสียบเข้าใส่ร่างกายของเขาอย่างจัง

แต่ทว่า…

เขากับหยุดมันด้วยแขนเพียงข้างเดียว ก่อนจะหันมามองคนอื่น ๆ

“ออกมาจากตรงนั้น! หางของมันมีพิษนะ!!!”

ลิโอพูดขึ้น

แม้จะไม่รู้ว่ามาดีหรือมาร้าย แต่ถ้าหากเป็นมนุษย์ด้วยกัน จะยังไงก็ควรจะต้องช่วย เพราะศัตรูทั้งหมด คือสัตว์ประหลาดที่โจมตีทุก ๆ คนที่ผ่านทางมา

“พิษเหรอครับ ?”

เขาผลักมันออกเบา ๆ จนร่างกายของแมงป่องกระเด็นออกไปไกลหลายเมตร ก่อนจะมองไปที่มือของตัวเอง

“พิษสินะ”

เขาใช้เศษผ้าเล็ก ๆ หย่อนลงไปกลางฝ่ามือ ซึ่งเต็มไปด้วยพิษสีแดงที่ยังคงเหลืออยู่

ทันทีที่เศษผ้านั้นสัมผัสโดน มันถูกย่อยสลายไปหลอมรวมเข้ากับพิษในทันที พร้อมกับทิ้งควันสีขาวเทาลอยฟุ้งขึ้นฟ้า

“พิษจริงด้วย แถมยังแรงขนาดนี้ ยิ่งกว่าน้ำกรดเข้มข้นสูงเสียอีก”

เขายิ้มขึ้นมาอย่างสนใจ ก่อนจะนั่งวิเคราะห์พิษบนฝ่ามืออย่างจริงจัง จนหลงลืมสิ่งรอบข้างไปจนหมด