ตอนที่ 1 ระบบที่ตื่นขึ้นกับความฝันของลู่ชาน
ตอนที่ 1 ระบบที่ตื่นขึ้นกับความฝันของลู่ชาน
ณ เมืองเซี่ยงไฮ้
ที่ร้านบาร์แห่งหนึ่ง
ติง!
"กำลังผสานระบบ ความคืบหน้าปัจจุบัน 1%"
เสียงของผู้หญิงที่น่ารื่นรมย์ดังเข้ามาในใจของลู่ชาน
"นี่มัน..."
หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ...
“ติ๊ง!”
"การผสานระบบเสร็จสมบูรณ์!"
เสียงของผู้หญิงที่น่ารื่นรมย์ดังขึ้นในใจของลู่ชานอีกครั้ง และเขาได้ยินเธอพูดว่า
"สวัสดีค่ะโฮสต์ นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป..."
ก่อนที่เธอจะพูดจบ ลู่ชานก็ขัดจังหวะเสียงของเธอ
"เดี๋ยวก่อนๆๆๆ!"
ระบบรู้สึกประหลาดใจมาก แต่ในขณะที่กําลังจะพูดเธอก็ได้ยินลู่ชานถาม
"นี่ๆๆ เธอจะทำให้ฉันกลายเป็นเซียนอย่างหลงเฮาเที่ยนคนต่อไปได้ใช่มั้ย?"
"ไม่ได้ค่ะ"
"หรือว่าๆๆ จะมอบพลังให้ฉันระเบิดโลกนี้ทำให้ฉันนําพาเหล่ามนุษยชาติไปสู่จุดสูงสุดของเทคโนโลยีได้ใช่มั้ย?"
"เอ่อ แบบนั้นฉันก็ทำไม่ได้เหมือนกันค่ะ..."
"ถึงแม้ว่านั่นจะแย่ที่สุด แต่อย่างน้อยเธอก็ต้องเป็นระบบที่ทำให้ฉันร่ำรวย พร้อมกับเงินไม่จํากัดด้วยใช่มั้ย?"
ลู่ชานถอนหายใจและถามอย่างช่วยไม่ได้
อย่างไรก็ตาม คําตอบที่เขาได้รับก็ยังคงเป็นคำตอบเดิม
"ไม่ค่ะ"
ลู่ชานทรุดตัวลงที่ขอบบาร์ก่อนที่เขาจะถอนหายใจ "เฮ้อ แล้วระบบของเธอทำอะไรได้บ้างล่ะ?"
เสียงโกรธของระบบดังขึ้นทันที "ฮึ่ม ดูพูดเข้าสิ ระบบนี้น่ะจะทำให้โฮสต์โดดเด่นด้านความบันเทิงทั้งหมดในโลกเลยนะ!!"
"หือ?"
อย่างไรก็ตาม ลู่ชานก็ไม่ได้สนใจคำตอบของระบบเพราะเห็นได้ชัดว่าคำตอบของระบบไม่ได้ดึงดูดความสนใจของลู่ชานเลย
ความบันเทิงมันเปลี่ยนเป็นเงินได้มั้ย?
มันทำให้เขาอิ่มรึเปล่า?
แน่นอนว่ามันทำไม่ได้!
"โครกก"
เมื่อคิดถึงเรื่องนั้น ท้องของลู่ชานก็ดังก้องอีกครั้ง
เป็นเวลาเกือบหนึ่งวันเต็มแล้วที่เขาได้กินข้าวมื้อล่าสุด
ระบบอาจจะสัมผัสได้ถึงความคิดของลู่ชาน ดังนั้นระบบจึงพูดด้วยความโกรธ เธอพูดอย่างดูถูกลู่ชานว่า "โฮสต์ คุณคือคนที่ฉันอยู่ด้วยมาหลายปีแล้วและเป็นคนที่มีโอกาสมากที่สุดที่จะทํามันได้"
ลู่ชานดื่มเหล้าเข้าไปจนหมดแก้วและเยาะเย้ยว่า "เฮอะ แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร? มันกินก็ไม่ได้ด้วยซ้ำ อย่างแกจะรู้อะไร แกรู้มั้ยว่าฉันหิวแค่ไหนน่ะ!!"
"..."
ระบบถึงกับถอนหายใจ "โฮสต์นี่งี่เง่าจริงๆ ระบบก็บอกไปแล้วว่าโฮสต์สามารถกลายเป็นหนึ่งในผู้ที่โด่งดังที่สุดในโลกได้แท้ๆ"
อย่างไรก็ตาม ระบบไม่ได้คาดหวังว่าลู่ชานจะไม่สนใจมากนัก เพราะเขาตอบสนองด้วยเสียงเพียงเล็กน้อยของเขาเท่านั้น
"อือ"
"..."
ก่อนที่ระบบจะทันได้พูดอะไร ลู่ชานได้กล่าวว่า "ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะเป็นคนดังหรอก เพราะทุกสิ่งที่ทําจะถูกเปิดเผยต่อสายตาของผู้คนหลายพันล้านคน"
"นี่ระบบ เธอรู้ไหมว่าความฝันของฉันคืออะไรน่ะ?"
"ความฝันของฉันคือการสร้างบ้านหลังใหญ่สามชั้นที่บ้านเกิดของฉันแล้วแต่งงานกับหยานอัน ฉันจะกลับไปที่บ้านเกิดของฉันแล้วแต่งงานกับเธอ"
ระบบไม่ได้พูดอะไร
"ไม่ต้องพูดอะไรแล้วล่ะ ถ้ามีอะไรจะอีกก็เอาไว้ก่อน เพราะหยานอันกำลังจะมาที่นี่แล้ว"
หยานอันที่ลู่ชานพูดถึงนั้นมีชื่อจริงๆว่าวู่หยาน เธอเป็นแฟนสาวที่ลู่ชานเคยคบตอนที่เข้ามาเรียนมหาลัยปีแรก
เมื่อวานขณะที่ลู่ชานกําลังเล่นเกมอยู่ในหอพัก จู่ๆหยานอันก็ส่งข้อความหาเขาเพื่อขอให้เขาออกมาพบเธอที่บาร์นี้
ลู่ชานจะปฎิเสธคำขอของแฟนสาวของเขาได้ยังไง?
ลู่ชานถือกล่องของขวัญเอาไว้ในมือ ในขณะที่นาฬิกา DW ที่มีมูลค่ามากกว่าหนึ่งพันเรียวถูกห่อไว้ในกล่อง
ลู่ชานพึ่งไปที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อนาฬิกาเรือนนี้เมื่อคืน แค่นาฬิกาเรือนนี้เพียงอย่างเดียวลู่ชานได้ใช้เงินออมทั้งหมดของเขาทั้งเดือนไปแล้ว
นี่เป็นเหตุผลที่ลู่ชานไม่กินอะไรเลยนอกจากดื่มไวน์แค่แก้วเดียว
ในที่สุด สาวสวยคนหนึ่งก็เดินเข้าไปหาลู่ชาน
ขณะที่ลู่ชานกำลังจะอ้าปากของเขาและกําลังจะพูดอะไรบางอย่าง
จู่ๆ กรามของเขาก็ลดลงและสายตาของเขาก็ว่างเปล่า
"พวกคุณคือ..."