ตอนที่ 2 การเลิกรา
ตอนที่ 2 การเลิกรา
หยานอันสะพายกระเป๋าไว้บนไหล่ของเธอและมืออีกข้างของเธอก็ควงแขนของชายหนุ่มรูปหล่อคนหนึ่งซึ่งดูสนิทสนมมาก
ลู่ชานเองก็รู้จักหนุ่มหล่อคนนี้ด้วย เขาเป็นคนที่มีชื่อเสียงในมหาลัยของพวกเขาชื่อว่า จงหยาง
"พวกเธอ... นี่เธอกําลังทําอะไรน่ะ? "
ความตื่นตระหนกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลู่ชานขณะที่เขามองไปที่หยานอัน ราวกับอยากให้เธออธิบายเรื่องนี้ให้เขาฟัง
สายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจแว่บไปทั่วดวงตาของหยานอัน เมื่อเธอเห็นการแสดงออกของลู่ชาน เธอจึงพูดอย่างเย็นชาว่า
"ลู่ชาน เราเลิกกันเถอะ จากนี้ไปจงหยางคือแฟนของฉันแล้ว"
เปรี้ยงงง!
เสียงที่ดังเหมือนเสียงฟ้าร้องดังอยู่ในหัวของลู่ชานอย่างรุนแรง
ลู่ชานกําหมัดแน่น เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเล็บของเขาจิกเข้าไปในผิวหนังของเขาแล้ว
เขาไม่คิดมาก่อนว่าภาพที่เขาถูกแฟนสาวหักหลังจะเกิดขึ้นกับตัวเองแบบนี้
ก่อนหน้านี้ ลู่ชานกำลังเพ้อฝันว่าจะแต่งงานกับหยานอันหลังจากที่เรียนจบและจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับเธอ
"หยานอัน นี่เธอพูดจริงรึเปล่า? "เธอสัญญากับฉันว่าหลังจากเรียนจบพวกเราจะแต่งงานและอยู่ด้วยกันไม่ใช่เหรอ?"
ลู่ชานคว้าแขนของหยานอันและถามอย่างตื่นตระหนก
หยานอันสะบัดมือของลู่ชานออกไปและพูดอย่างแผ่วเบาว่า "ลู่ชาน พวกเราอยู่ด้วยกันไม่ได้อีกแล้ว เลิกกันเถอะ"
จงหยางซึ่งกำลังยืนอยู่ด้านข้างเดินขึ้นมาและพูดติดตลกว่า "ถ้าฉลาดพอ ก็น่าจะเข้าใจที่เธอพูดแล้วนะ"
ลู่ชานจ้องไปที่จงหยางและถามอย่างเย็นชาว่า "ทําไมล่ะ ทำไมถึงเป็นแบบนี้?!"
จงหยางรู้สึกประหลาดใจ จากนั้นเขาก็หัวเราะออกมา
"นายอยากรู้จริงๆเหรอ? เพราะฉันมีความสามารถมากกว่านายไงล่ะ!!"
หยานอันพูดเสริมจากด้านข้างว่า "จงหยางน่ะได้เซ็นสัญญากับค่าย Heavenly Play แล้ว และเขาจะเข้าร่วมโปรแกรมฝึกในสัปดาห์หน้า"
เมื่อเธอพูดจบ จงหยางก็เผยให้เห็นถึงความภาคภูมิใจ เขาหันกลับมาและพูดเบาๆกับหยานอันว่า
"หยานอัน ไม่ต้องห่วงนะ ถ้าฉันกลายเป็นซูเปอร์สตาร์ได้เมื่อไหร่ ฉันจะเปิดเผยความสัมพันธ์ของพวกเราต่อสาธารณะ และเธอจะเป็นแฟนของซูเปอร์สตาร์คนนี้เอง"
เมื่อได้ยินคําสัญญาของจงหยาง เห็นได้ชัดว่าหยานอันก็รู้สึกสะเทือนใจแต่เธอก็ยินดีและพยักหน้าทันที
"ได้ค่ะพี่จง หนูจะรอนะคะ"
เมื่อมองไปที่พวกเขาสองคน ความเศร้าก็ปรากฎขึ้นไปทั่วดวงตาของลู่ชาน
เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าความพยายามอย่างหนักของเขาในช่วงสามปีที่ผ่านมาจะสู้กับคําพูดที่ไพเราะของผู้ชายคนนี้ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
อีกอย่าง จงหยางก็เปลี่ยนแฟนสาวมาเป็นจํานวนมากในช่วงสามปีที่เขาอยู่ในมหาวิทยาลัย
สิ่งที่จงหยางพูดนั่นมันทำให้เขาไม่สามารถไว้ใจได้เลย
เมื่อหยานอันกำลังจะจากไป เธอมองไปที่ลู่ชานและเยาะเย้ยผ่านสายตาของของราวกับว่าเธอไม่แคร์ความรักที่เธอมีต่อลู่ชานเลยแม้แต่นิดเดียว
ลู่ชานกําหมัดแน่นและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "ระบบ เธอทําให้ฉันกลายเป็นซุปเปอร์สตาร์ได้ใช่ไหม?"
"ได้ค่ะโฮสต์!"
ในขณะนี้ ความฝันในการเป็นซุปเปอร์สตาร์ได้ปรากฏขึ้นในใจของลู่ชาน
และในอนาคตเข้าตั้งเป้าเอาไว้แล้วว่าจะเป็นซุปเปอร์สตาร์...
"โคร่กก!"
การแสดงออกของลู่ชานเปลี่ยนไปเล็กน้อย จิตวิญญาณของการต่อสู้ของเขาดูเหมือนจะหายไปอย่างสมบูรณ์ขณะที่เขาเอามือไปลูบท้องของเขาและพูดออกมาอย่างช่วยไม่ได้
"แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะต้องหาอะไรกินก่อนสินะ"
"..."
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ระบบจึงพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า "โฮสต์ คุณคือคนที่แย่ที่สุดที่ฉันเคยพบมาเลย"
"แฮะๆๆ" ลู่ชานยิ้มออกมาอย่างเขินๆ
แต แดๆๆ!
ในขณะนี้ เสียงเพลงในร้านได้ดังขึ้น
"เอาล่ะทุกคน ยกมือขึ้นแล้วเต้นกันเถอะ!"
"โอ้ววว!"
คนในบาร์ทั้งหมดส่งเสียงเชียร์ พร้อมด้วยเสียงเพลงที่ดังจนทุกคนร้องออกมาอย่างเมามัน
หลังจากที่ร้องเพลงเสร็จ ดีเจที่ยืนอยู่กลางเวทีก็ถือไมโครโฟนแล้วตะโกนว่า
"เอาล่ะ ต่อไปถึงเวลาสําหรับสิ่งที่น่าตื่นเต้นที่สุดแล้ว ใครก็ตามที่ยืนอยู่บนเวทีแล้วร้องเพลงจนได้เสียงเชียร์มากที่สุดในร้าน จะได้รับรางวัลหนึ่งแสนเรียวจากร้านไปเลยครับโผมม"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของลู่ชานจึงเบิกกว้างขึ้น ตอนนี้เขารู้แล้วว่าโอกาสที่จะทำเงินได้ของเขามาถึงแล้ว ...