ตอนที่ 6 อีกครั้ง!

ตอนที่ 6 อีกครั้ง!

เสียงเยาะเย้ยรอบตัวเขายังคงดังต่อไป หลังจากนั้นจงหยางจึงพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม "นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันรู้สึกว่าคนอย่างนายไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นแชมป์ได้อย่างแน่นอนไงล่ะ"

"ใช่!" คนขี้ก็อปแบบนั้นไม่คู่ควรกับการได้เป็นแชมป์หรอก! "

"อย่าคิดว่าจะได้เงินหนึ่งแสนนั่นเลยไอ้หนู นายน่ะรีบลงจากเวทีไปซะเถอะ"

"ฉันว่าทักษะการร้องเพลงของลู่ชานนั้นธรรมดามาก และมีบางท่อนที่เพี้ยนด้วยซ้ำ ทักษะการร้องเพลงของจงหยางนั้นดีกว่าคนอย่างลู่ชานมากจริงๆ"

"ฉันเห็นด้วยกับจงหยางนะ ให้ไอ้บ้านั่นลงไปได้แล้ว"

เมื่อได้ยินแบบนี้ ดีเจจึงรู้สึกลังเลที่จะให้ลู่ชานเป็นแชมป์ ดังนั้นเขาจึงถามว่า

"ลู่ชาน นายไม่อยากพิสูจน์ตัวเองบ้างเลยเหรอ?"

ลู่ชานจึงตอบกลับเบาๆ "แต่เพลงนี้ผมแต่งเองจริงๆนะ"

อย่างไรก็ตาม คําพูดของเขาไม่มีความน่าเชื่อถือเลยแม้แต่น้อยและทําให้ทุกคนถอนหายใจทันที

"เฮอะ ถ้านายพูดแบบนั้น หลักฐานล่ะอยู่ที่ไหน?"

"ใช่ เอาหลักฐานออกมาสิ ถ้าอยากให้พวกเราเชื่อน่ะ"

"เฮ้อ ก่อนหน้านี้ฉันก็เลือกเขานะ แต่หลังจากที่ได้ยินคำตอบของเขา ฉันรู้สึกว่าเขาดูไม่มีความน่าเชื่อถือเลยล่ะ"

ภายในห้องวีไอพี ...

"ผู้กํากับหลง คุณคิดยังไงบ้างกับชายหนุ่มคนนี้"

"ฉันคิดว่าเขาค่อนข้างดีทีเดียว เขาดูนิ่งมากต่างจากจงหยางที่ใจร้อนเกินไป"

"... คุณหมายถึงอะไรเหรอคะ?"

"เอาน่า รอดูต่อไปเถอะ"

ในตอนนี้ หยานอันได้พูดว่า "ลู่ชาน นายร้องเพลงได้ดีมากแล้ว แต่นายไม่ควรเอาเพลงที่จงหยางแต่งมาร้องแบบนี้เลยนะ"

"ฉันรู้ว่านายยังรักฉันอยู่และต้องการให้ฉันกลับไป แต่ตอนนี้เรื่องของพวกเรามันเป็นไปไม่ได้อีกต่อไปแล้ว"

"แค่ได้เห็นหน้าของนาย ฉันก็รู้สึกขยะแขยงมากพอแล้ว!!"

สิ่งที่หยานอันพูดนั้นทำให้ลู่ชานกําหมัดแน่น เมื่อมองไปที่ใบหน้าของหยานอัน เขารู้สึกเหมือนกำลังเลี้ยงสุนัขที่รอวันแว้งกัดมาตลอดในช่วงสามปีที่ผ่านมา

"ฮึๆ นี่ฉันตกหลุมรักผู้หญิงแบบนี้มาตั้งสามปีเลยงั้นเหรอ"

ลู่ชานอดไม่ได้ที่จะนึกเสียใจ

แต่ถึงอย่างนั้น สิ่งที่เขาพูดมันดังออกมาจากไมโครโฟนและดังผ่านบนลำโพงสเตอริโอด้วย

ใบหน้าของหยานอันเปลี่ยนไปเมื่อเธอได้ยินแบบนั้น เธอจึงตะโกนด่าอย่างเย็นชาและพูดว่า "ลู่ชาน นายมันก็เป็นแค่คนขี้แพ้แค่นั้นแหละ!!"

ลู่ชานไม่สนใจ เขาหยิบไมโครโฟนขึ้นมาและพูดกับจงหยางกับเหล่าผู้ฟังว่า

"ผมรู้ว่าพวกคุณส่วนใหญ่ไม่เชื่อผม แต่มันไม่สําคัญหรอก"

"ผมจะไม่พิสูจน์อะไรเพราะพวกคุณหรอกนะ"

"แต่ถึงอย่างนั้น เพื่อเงิน 100,000 เรียว ผมยินดีที่จะพิสูจน์มัน"

“จําเอาไว้ว่าทุกอย่างเป็นเพราะเงินเท่านั้น ไม่ใช่เพราะพวกคุณ และพวกคุณจะได้ฟังเพลงที่สองของผมในตอนนี้"

เมื่อได้ยินคําพูดของลู่ชาน ผู้ฟังทุกคนก็ถึงกับหน้าชา!

"ไอ้เด็กนี่ ลู่ชานมันหยิ่งเกินไปแล้ว!"

“เขาหยิ่งเกินไปมากจริงๆ เขาไม่เหมาะกับเงินรางวัลเลยด้วยซ้ำ"

"เหตุผลที่เราได้ฟังข้อพิสูจน์เป็นเงิน 100,000 เรียวจริงๆเหรอ?"

เมื่อหลายคนได้ยินลู่ชานพูดแบบนั้น พวกเขาจึงระเบิดความโกรธออกมาทันที

"ไม่ว่านายจะร้องเพลงได้ดีแค่ไหน ฉันก็จะไม่เลือกนายอีกต่อไป!!"

"ฮึๆๆ ในเมื่อนายหยิ่งผยองมากขนาดนี้ ก็อย่ามาโทษพวกเราที่ไม่ไว้หน้านายก็แล้วกัน"

"ทุกคน อย่าปรบมือให้กับเพลงที่ลู่ชานกําลังจะร้องนะเข้าใจมั้ย?!"

ที่ด้านล่างเวทีมีการคว่ำบาตรลู่ชานอย่างเป็นเอกฉันท์เกิดขึ้น

อย่างไรก็ตาม ลู่ชานทำเพียงแค่หัวเราะเบาๆเท่านั้น เพราะหลังจากที่ได้รู้ว่าเขากําลังจะร้องเพลงอะไร เขาก็ไม่รู้สึกกดดันอีกต่อไป

“ถ้าฉันร้องเพลงนี้และทุกคนไม่ปรบมือ ฉันก็คงจะแพ้จริงๆ”

เพราะเพลงต่อไปนั้น…

มันยอดเยี่ยมเกินไปมากๆ!

เมื่อนึกได้แบบนี้ ลู่ชานจึงพูดกับดีเจว่า "เปิดเพลงที่ผมเพิ่งส่งให้ได้เลย"