ตอนที่ 5 โกหกหน้าด้านๆ
ตอนที่ 5 โกหกหน้าด้านๆ
"ผู้ถูกเลือกให้ไร้ทางออก" เป็นเพลงที่เกี่ยวกับเด็กข้างถนนและเหล่าผู้คนเร่ร่อนบนท้องถนน
เพลงนี้โดนใจลู่ชานอย่างมาก และมันทําให้เกิดความโกรธอย่างมากอยู่ในใจของเขา
ฉันนั้นไม่มีเงิน
ฉันนั้นไม่ใช่คนดีที่เธอใฝ่หา
ฉันนั้นไม่ใช่ผู้ที่มีพรสวรรค์
แต่ฉันมีหัวใจดวงนี้ไว้ให้เธอ
แต่ทำไมกัน...
ความจริงใจของฉันนี้ถึงได้ถูกเธอทำลายอย่างไม่มีเยื่อใยเช่นนี้?...
“ผม ลู่ชานผู้นี้ขอไม่รักคนอื่นอย่างสุดหัวใจ แต่ผมจะรักตัวเองให้มากขึ้นนับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป!
หมับบ!
ลู่ชานกําหมัดแน่นและพูดกับไมโครโฟน
เขาไม่ได้สังเกตเลยว่าตอนที่เขาร้องเพลงนี้ เส้นเลือดที่คอของเขาก็ค่อยๆปูดออกมาเล็กน้อย
"ฉันคือผู้ผิดหวังและฉันผิดหวังมาตลอด"
"เธอบอกว่าชีวิตของฉันนั้นไร้ทางออก แต่เธอกลับกุมทางออกนั้นไว้"
"ชีวิตที่ฉันต้องการเธอกุมมันไว้เพื่ออะไร"
ราวกับว่าผู้ฟังกำลังอินกับเพลงของลู่ชานอยู่ เพราะทุกคนต่างก็เริ่มร้องเพลงตามลู่ชาน
นี่เป็นความมหัศจรรย์ของเพลง "ผู้ถูกเลือกให้ไร้ทางออก" ด้วย การได้ฟังเพียงครั้งเดียวเขาก็มากพอที่จะทำให้จำเนื้อเพลงได้และร้องเพลงไปพร้อมๆกันได้
"เอาอีก!"
"เอาอีก!"
ลู่ชานร้องเพลงนี้อีกสองครั้งและหยุดลงเมื่อคอของเขาเริ่มไม่มีเสียงแล้ว
เมื่อมองไปที่เสียงเชียร์และเสียงร้องที่รุนแรงจากผู้ชม ปากของลู่ชานก็โค้งเป็นรอยยิ้ม
เขาเริ่มหัวเราะคิกคักแล้วถามทันที "ดีเจ ช่วยตัดสินผลทีครับ"
ดีเจที่ยังคงร้องเพลงของลู่ชานอยู่ เมื่อได้ยินคําถามของลู่ชานเขาก็กลับมามีตั้งสติได้อีกครั้ง
"ได้สิ ว่าแต่ฉันยังไม่รู้ชื่อของนายเลยนะ?"
"ผมชื่อลู่ชานครับ"
วินาทีต่อมา เสียงเชียร์ก็ดังขึ้นจากด้านหน้าเวทีทันที
"ลู่ชาน!"
"ลู่ชาน!"
ดีเจหัวเราะเสียงดัง "เห็นได้ชัดว่าทุกคนชอบเพลงของนายมาก ดังนั้นจึงขอประกาศว่าแชมป์ของการแข่งขันในครั้งนี้คือ ลู่ชาน!"
วี้ววว!
กรี๊ดด! เฮ้ๆ! วู้ววว!
ลู่ชานกำลังยืนฟังเสียงเชียร์ที่คลั่งไคล้ของเหล่าผู้ชม ในตอนนี้ ลู่ชานนั้นรู้สึกว่าการได้เป็นคนดังนั้นก็ค่อนข้างดีไม่น้อย
"ไม่จริง ฉันขอคัดค้านการตัดสิน!"
ในตอนนี้ จงหยางได้รีบวิ่งออกมาจากด้านข้างและชี้ไปที่ลู่ชานก่อนที่จะตะโกนด้วยความโกรธ
"มันไม่รู้วิธีร้องเพลงด้วยซ้ำ! และเพลงนี้ก็ไม่ใช่เพลงของเขาด้วย!"
ความเยาะเย้ยฉายแว่บอยู่ในดวงตาของลู่ชาน
"นายหมายความว่าอะไรงั้นเหรอ?"
จงหยางพูดกับผู้ชมทุกคนว่า "ฉันเป็นคนเขียนเพลงนี้ และเขาก็ขโมยเพลงนี้ไปจากฉัน"
หยานอันก็ตะโกนเสริมเช่นกันว่า "ใช่! ตอนที่ฉันอยู่กับเขาก่อนหน้านี้ จงหยางร้องเพลงนี้ให้ฉันฟังจริงๆ"
"เพลงนี้เป็นของจงหยาง ลู่ชานแค่ใช้เพลงของเขามาร้องเท่านั้นเอง!"
ฉากที่ดูมีชีวิตชีวาค่อยๆกลายเป็นความเงียบงันทันที
"นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เพลงผู้ถูกเลือกให้ไร้ทางออกถูกเขียนโดยจงหยางจริงๆงั้นเหรอ?”
"ไม่จริงอะ ฉันเชื่อลู่ชาน เพราะฉันชอบความรู้สึกตอนที่เขากำลังร้องเพลงอย่างมีอารมณ์ร่วมกับมัน เพลงนี้เป็นของลู่ชานแน่ๆ"
"ฉันเป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ พี่จงหยางเป็นคนที่มีชื่อเสียงในมหาลัยของเรามาก และเขาก็เป็นนักร้องสิบอันดับแรกของมหาลัยเราในช่วงสามปีที่ผ่านมาด้วย"
"ใช่แล้ว ถ้าเทียบกับลู่ชานที่ไม่มีใครรู้จัก ฉันเลือกที่จะเชื่อคําพูดของพี่จงหยางมากกว่า"
ทันใดนั้น สายตาของทุกคนที่มองไปที่ลู่ชานก็เริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย
มันเต็มไปด้วยความดูถูก เยาะเย้ย และสงสัย
พูดง่ายๆก็คือ ในสายตาของทุกคนนั้นความน่าเชื่อถือของลู่ชานลดลงอย่างมาก
เมื่อเห็นแบบนี้ ลู่ชานจึงถามระบบในใจของเขาทันที
"ระบบ ทําไมมันถึงเป็นแบบนี้ล่ะฉันเขียนเพลงนี้และร้องเพลงนี้ด้วยตัวเอง แต่ทำไมไม่มีใครเชื่อฉันเลย"
ระบบตอบกลับเบาๆว่า
"นั่นคือวิธีคิดแบบปกติของพวกเขา และเป็นเรื่องยากสําหรับพวกเขาที่จะเชื่อว่าคนธรรมดาอย่างโฮสต์จะเขียนเพลงแบบนี้ได้"
"คนธรรมดาอย่างฉันเหรอ? คําพูดของเธอนี่แรงจริงๆนะ" ลู่ชานหัวเราะเบาๆ
"แล้วฉันจะทำยังไงเพื่อพิสูจน์ตัวเองดีล่ะ?"
ระบบตอบกลับเบาๆว่า "คนที่มีความสามารถอย่างแท้จริงจะไม่ได้มีแค่เพลงเดียวอย่างแน่นอน"
เมื่อได้ยินแบบนั้น มุมปากของลู่ชานก็ยกขึ้นเล็กน้อยขณะที่เขาพูดด้วยรอยยิ้มจางๆ
"นั่นสินะ"