ตอนที่ 8 แค้นฝังใจ

ตอนที่ 8 แค้นฝังใจ

ใบหน้าของจงหยางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงมากขึ้น

แม้ว่าเขาจะบอกว่าเพลง "ผู้ถูกเลือกให้ไร้ทางออก” นั้นเป็นผลงานของเขาก็จริงๆ

แต่ตอนนี้ ลู่ชานได้ใช้เพลง "จงโบยบิน" เพื่อร้องและมันใจเหล่าผู้ฟังได้อย่างง่ายดาย ซึ่งนั้นไม่ต่างอะไรกับการตบหน้าจงหยางอย่างรุนแรง

“มีใครจะว่าเขาไปลอกเพลงของคนอื่นมาอีกมั้ย?”

“อะไรกัน จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง นายเคยได้ยินเพลงนี้ที่ไหนมาด้วยรึไงน่ะ?”

“ฉันไม่เชื่อแน่ๆถ้ามีใครมาบอกว่าเขาไปก็อปเพลงคนอื่นมาน่ะ นี่ต้องเป็นเพลงของเขาแน่ๆ”

ป้าบบ!

คำพูดของเหล่าผู้ฟังนั้นแทบจะไม่ต่างอะไรกับการตบหน้าจงหยางซ้ำเข้าไปอย่างแรงอีกครั้ง!

เมื่อเห็นว่าจงหยางไม่พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว ประกอบกับใบหน้าของเขาที่เริ่มแดงขึ้น ผู้ฟังทั้งหมดนั้นจึงเริ่มหัวเราะออกมา

"ฮ่าๆๆๆๆ โอ้ยขำจะตายอยู่แล้ว ดูหน้าเขาสิเหมือนคนที่กำลังโกรธจนจะระเบิดเลยล่ะ ฮ่าๆๆๆ"

"นั่นสิ นี่เขาคิดจะบอกว่านี่ก็เป็นเพลงของเขาด้วยรึเปล่านะ? ฮ่าฮ่าฮ่า!"

"ฮ่ะๆ ไม่คิดเลยว่าลู่ชานจะมีเพลงที่เพราะแบบนี้อยู่อีกเพลงด้วยน่ะ"

เมื่อเห็นว่าจงหยางพูดไม่ออก จู่ๆหยานอันจึงลุกขึ้นยืนและชี้ไปที่ลู่ชานด้วยความโกรธ

"นายต้องขโมยเพลงนี้มาจากจงหยานแน่ๆ! ลู่ชาน คนอย่างนายน่ะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการเขียนเพลงน่ะต้องทำยังไง!"

ใช่แล้ว เป็นเพราะหยานอันคบกับลู่ชานมาถึงสามปี ดังนั้นหยานอันมั่นใจว่าลู่ชานนั้นเขียนเพลงไม่เป็นอย่างแน่นอน

อันที่จริง ทักษะการร้องเพลงของเขาก็ถือได้ว่าร้องได้เพราะทั่วๆไปเท่านั้นและถือว่าพอใช้ได้

แต่เพลงที่ลู่ชานร้องนั้นเอามาจากไหน แม้แต่หยานอันเองก็ไม่รู้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอยังเชื่อว่าเพลงนั้นจะต้องเป็นของจงหยางแน่ๆ

ในตอนนี้ หยานอันกำลังทำตัวราวกับว่าเธอนั้นหน้ามืดตามัวไปกับความรักที่มีต่อจงหยาง

ด้วยเหตุนี้ ลู่ชานที่เห็นแบบนั้นจึงไม่ได้สนใจเธออีกต่อไป

ลู่ชานถึงกับส่ายหัวด้วยความผิดหวังแล้วพูดว่า "หยานอัน เธอนี่ทําให้ฉันสมเพชมากจริงๆ"

"นี่นาย!..." หยานอันกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ๆจงหยางก็ยืนขึ้นและสบัดตัวเธอออกไป

"พอได้แล้ว!"

หยานอันตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะถามด้วยความสงสัยว่า "พี่หยาง พี่เป็นอะไรไปน่ะ?"

ใบหน้าของจงหยางเปลี่ยนเป็นสีแดงขณะที่เขาด่าเธอกลับทันที "นี่เธอไม่รู้สึกอายบางเลยรึไงน่ะ!? เธอคิดว่าคนพวกนี้โง่มากเลยงั้นเหรอ?!"

เมื่อได้ฟังเสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากรอบๆตัวเขา หัวใจของจงหยางก็เต็มไปด้วยความโกรธ ซึ่งความโกรธและเกลียดนี้ไม่ได้มุ่งไปที่ลู่ชานเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่ยังรวมถึงหยานอันด้วย

ถ้าไม่ใช่เพราะหยานอัน จงหยางก็คงจะไม่รู้จักกับลู่ชานและเขาก็จะไม่ถูกลู่ชานเอาคืนราวกับโดนตบหน้าจนทําให้เขาเสียหน้ามากขนาดนี้แน่!!

เห็นได้ชัดว่าหยานอันนั้นไม่คิดเลยว่าจงหยางจะกล้าตะโกนด่าใส่เธอแบบนี้ ดังนั้นเธอจึงรีบเขามาควงแขนของจงหยางเอาไว้

"พี่หยาง หนูผิดไปแล้วหนูขอโทษ พี่อย่าโกรธหนูเลยนะ"

จงหยางผลักหยานอันออกไปซึ่งทำให้เธอล้มลงไปกองกับพื้นก่อนจะมองด้วยใบหน้าที่เหยียดหยามและพูดว่า

"ไปไกลๆซะยัยบ้า! ฉันจะเลิกกับเธอและอย่ามาแตะต้องตัวฉันอีก! "

เปรี้ยงงง!

ในตอนนี้เธอรู้สึกว่าราวกับมีสายฟ้าฟาดใส่ร่างของเธอ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังฝืนยิ้มและพูดอย่างประหม่า

"พี่หยาง พี่พูดเล่นรึเปล่าน่ะ? พวกเราเพิ่งคบกันได้แค่เดือนเดียวเองนะ…"

จงหยางเยาะเย้ยเธอว่า "ฮึๆ จริงๆฉันอยากเล่นกับเธอให้นานกว่านี้อีกหน่อยก่อนที่จะเลิก แต่ตอนนี้ฉันเบื่อและไม่อยากเล่นกับเธออีกแล้ว"

เปรี้ยงงง!

เมื่อได้ยินแบบนี้ หยานอันถึงกับคุกเข่าลงกับพื้นและกอดขาของจงหยางขณะที่เธอกำลังร้องไห้ "พี่หยาง พี่กําลังพูดอะไรน่ะ? ไหนพี่บอกว่าจะทำให้ฉันไม่ความสุขและทำให้ฉันมีชีวิตที่ดีไม่ใช่เหรอ?"

"เฮ้ย พูดไม่รู้เรื่องรึไงวะ?!"

จงหยางสะบัดขาอย่างแรงจนทำให้หยานอันกระเด็นออกไปอย่างแรง

เมื่อทุกคนได้เห็นแบบนี้ พวกเขาจึงเริ่มพูดทันที

"เฮ้ยๆ! ทำบ้าอะไรวะน่ะ!? ทำไมแกถึงกล้าทำกับผู้หญิงแบบนั้นวะ?!"

"ตอนแรกฉันก็ชอบนายนะ แต่ฉันไม่คิดเลยว่านายจะเป็นคนแบบนี้!"

"ไอ้ขยะ! แกทำกับผู้หญิงแบบนี้ได้ไงวะ?!"

เสียงก่นด่าและคำดูถูกนั้นดังขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน

จงหยางมองไปที่ลู่ชานก่อนที่เขาจะชี้ไปที่ลู่ชานและพูดว่า "ลู่ชาน ตอนนี้น่ะฉันได้เซ็นสัญญากับบริษัทแล้วและฉันกําลังจะกลายเป็นศิลปินเต็มตัวในอีกไม่นาน"

“เมื่อถึงตอนนั้น ฉันจะกลายเป็นดาราผู้ยิ่งใหญ่ ในขณะที่แกจะเป็นเพียงแค่คนธรรมดาเท่านั้น แกจงจำเรื่องนี้ไว้ให้ขึ้นใจซะไอ้ขยะ!!"

ลู่ชานไม่ได้เถียงอะไรตอบกลับไปสักคํา

"ฉันจะจําเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไว้! แล้วสักวันแกจะต้องโดนฉันเอาคืนให้มากกว่าที่ฉันได้รับ! "

เมื่อพูดจบ จงหยางก็เตรียมที่จะเดินออกไปจากบาร์ทันที