ตอนที่ 9 โปรเจ็กต์ Children of the Sun

ตอนที่ 9 โปรเจ็กต์ Children of the Sun

แต่ในขณะที่จงหยางกําลังจะจากไป เขาก็ถูกรายล้อมไปด้วยชายร่างกำยำหลายคน

"เฮ้ยๆ!" แกคิดว่าจะออกไปจากที่นี่ได้ง่ายๆ รึไง?!"

จงหยางที่กำลังถูกรายล้อมไปด้วยกลุ่มคนถึงกับตื่นตระหนก "พวกนาย... พวกนายต้องการอะไรน่ะ?!"

"ต้องการอะไรงั้นเรอะ? ฮึๆๆ ก็กระทืบแกไงล่ะ! "

"อ๊ากก!

เมื่อเสียงร้องดังขึ้น จงหยางก็ถูกฝูงชนเตะให้ล้มลงกับพื้นและถูกกระทืบซ้ำทันที

"โอ๊ย!" มันโดนหน้าฉัน!

"พอแล้ว! พอได้แล้ว โอ๊ยย! "

ลู่ชานไม่ได้สนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น เขาเดินเข้าไปถามดีเจว่า "แล้วเงินรางวัลของผมล่ะ? ผมจะได้รีบกลับไปที่หอพักของผมสักที"

"เอ่ออ..."

"ครับๆ ….รอสักครู่นะครับ"

หลังจากที่เห็นว่ามีเงินโอนเข้ามาแล้ว ลู่ชานจึงเผยให้เห็นรอยยิ้มที่โล่งใจของเขา

"คืนนี้ไม่อดแล้วแฮะ"

เมื่อเห็นว่าลู่ชานกําลังจะจากไป ทุกคนก็หลีกทางให้เขาทันที

เมื่อเขาเดินผ่านจงหยาง ลู่ชานรู้สึกว่าเขาได้กลิ่นแปลกๆ เขาจึงขมวดคิ้วแล้วถาม

"จงหยาง นี่นายคงไม่ได้ฉี่ราดใช่มั้ย?"

"..."

จงหยางจ้องมองไปที่ลู่ชานอย่างโกรธแค้น แต่ในช่วงเวลาต่อมา เขาก็ต้องตกใจอีกครั้ง

แช๊ะ!

แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปของลู่ชานนั้นก็กระทบเข้ากับใบหน้าของจงหยางทันที

"อย่าถ่ายฉันนะ! "ฉันไม่ให้นายถ่ายรูปฉันนะโว้ย!"

จงหยางพูดด้วยความตกใจกลัว

ลู่ชานชูโทรศัพท์ขึ้นและพูดติดตลกว่า "เฮอะๆ หน้าบวมๆ ของนายกับเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยรอยเท้า ช่างน่าสมเพชจริงๆ"

ด้วยเหตุนี้ ลู่ชานจึงหันหลังกลับและเดินออกจากบาร์ไป

ก่อนที่เขากำลังจะจากไปหยานอันได้ตะโกนพูดกับลู่ชานว่า "ลู่ชาน พวกเรากลับมาคบกันเถอะ"

ลู่ชานหยุดก้าวเท้าของเขา เมื่อเห็นแบบนี้หยานอันจึงรู้สึกดีใจมาก "ฉันสัญญาว่าฉันจะรักนายแค่คนเดียวจริงๆ นะ"

ลู่ชานยิ้มอย่างเยาะเย้ยและถามว่า "เหรอ? แต่ฉันจำไม่ได้แล้วล่ะนะว่าเธอเป็นใครน่ะ"

เปรี้ยงง!

คําพูดของลู่ชานนั้น ทำให้หยานอันถึงกับล้มทั้งยืน

หยานอันรู้ทันทีว่าลู่ชานกับเธอนั้นไม่มีวันได้กลับมาคบกันอีกต่อไป

ลู่ชานไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเดินจากไปโดยที่ไม่หันหลังกลับมามองเธอเลยแม้แต่หางตา

ดิ๊ง!

"ภารกิจเสร็จสมบูรณ์ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เสร็จสิ้นภารกิจแรกของระบบ รางวัล : ทักษะการร้องเพลงคลาส [S] ต่อจากนี้ก็ขอให้โฮสต์พยายามเข้านะ"

และทันทีที่เสียงของระบบเบาลง ลู่ชานนั้นดูเหมือนจะกลายเป็นคนที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

"นี่ฉัน..."

ลู่ชานตกใจมากทันทีที่เขาอ้าปากพูด

น้ำเสียงของเขากลายเป็นน้ำเสียงที่นุ่มนวลและดึงดูดอย่างมากตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

นี่เขายังเป็นตัวเขาอยู่จริงๆ หรือเปล่า?

แต่ถึงอย่างนั้น นั่นก็ไม่ใช่ทั้งหมด

แม้ว่ารูปลักษณ์ของลู่ชานจะไม่เปลี่ยนไปและใบหน้าของเขาก็ยังเหมือนเดิม

แต่อารมณ์ของเขานั้นได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก

ในตอนนี้เขาดูเหมือนกลายเป็นคนที่เข้าถึงยากมากก็จริง

แต่น้ำเสียงของเขานั้นสามารถดึงดูดผู้คนได้อย่างง่ายดาย

เมื่อเป็นแบบนี้ ลู่ชานจึงเปิดแผงคุณสมบัติของเขาจากระบบเพื่อตรวจสอบทันที

ชื่อ : ลู่ชาน

อายุ : 21 ปี

สถานะ : นักศึกษาปีที่สามของมหาวิทยาลัย S เป็นคนดังที่เต็มไปด้วยปริศนาบนโลกอินเทอร์เน็ต

ผลงาน : "ผู้ถึงเลือกให้ไร้ทางออก", "จงโบยบิน"

ทักษะการร้องเพลง : คลาส [S] ทักษะการร้องเพลงของคุณสามารถจัดคอนเสิร์ตใหญ่ได้

ทักษะการแสดง : คลาส [C] การแสดงของคุณสามารถหลอกได้แค่เด็กอายุสามขวบเท่านั้น

การเขียน : คลาส [C] คุณสามารถเขียนเรื่องสั้น 800 คำได้อย่างต่อเนื่อง

อุปกรณ์ : ไม่มี

แต้มภารกิจ : 1/10

เมื่อเห็นคำว่าแต้มภารกิจ ลู่ชานจึงถามกับระบบด้วยความสงสัยว่า "ระบบ แต้มภารกิจมันคืออะไรเหรอ?"

ระบบได้อธิบายว่า "แต้มภารกิจนั้นสามารถช่วยให้ระบบเพิ่มระดับได้ หลังจากที่เพิ่มระดับแล้ว ระบบจะปลดล็อคฟังก์ชันบางอย่างเพิ่มได้"

"แล้วมันทำอะไรได้ล่ะ?"

"โฮสต์ คุณไม่มีอํานาจมากเพียงพอที่จะถามอีก" ระบบตอบกลับอย่างเย็นชา

ลู่ชานไม่ได้ถามอะไรอีกต่อไป เขาลูบท้องและพูดออกมาดังๆ

"เอาเถอะ ในที่สุดตอนนี้ฉันก็มีเงินกินข้าวแล้ว! ฉันคงต้องไปหาอร่อยๆ กินก่อนล่ะนะ!"

ทันทีที่เขาพูดจบ ลู่ชานก็เดินไปที่ร้านบาร์บีคิวข้างถนน ...

….

หลังจากที่สั่งเบียร์สองสามขวดกับบาร์บีคิวแล้ว ลู่ชานก็เริ่มเล่นโทรศัพท์อย่างมีความสุข

ติ๊ง!

"ลู่ชาน : นี่พวกนายอยู่ไหนเนี่ย?"

“เหลาเอ๋อ : อยู่บ้านสิฟะ เหงาชะมัดยาดเลยเนี่ย"

“ชาวบ้าน 4 : นั่นดิ แต่ตอนนี้ฉันหิวมากกว่าอะ"

ลู่ชานอดไม่ได้ที่จะตอบเมื่อเขาเห็นข้อความในกลุ่ม เขาจึงพิมไปว่า "พวกนายรีบออกมาข้างนอกเร็วเดี๋ยวฉันเลี้ยงบาร์บีคิวพวกนายเอง"

ชาวบ้าน 4 : "จริงอะ! อย่ามาหลอกคนหิวนะโว้ย?"

เหลาเอ๋อ : "เห้ยๆๆ แต่งตัวเลย! นานๆ ทีจะได้เห็นลู่ชานเลี้ยงบาร์บีคิวว่ะ!"

ลู่ชาน (พี่ชายคนที่สาม) : "ฉันอยู่ร้านจริงๆ เนี่ยกําลังปิ้งบาร์บีคิวอยู่แถวๆ ถนนจงซาน พวกนายรีบมาเถอะ"

หลังจากที่พูดคุยกนันเสร็จ ลู่ชานจึงอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวและยิ้ม "ปกตินายเป็นแบบนี้ตลอดเลยรึเปล่าน่ะ?"

จู่ๆ เสียงของผู้หญิงก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

"ไง ฉันชื่อหลงซี่นะ"

ลู่ชานเงยหน้าขึ้นและเห็นสาวงามคนหนึ่งกำลังมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้ม

ข้างๆ หลงซี่มีชายสวมชุดสีดําสองสามคนโดยที่สวมแว่นกันแดดด้วย

จากรูปลักษณ์ภายนอกของพวกเขา พวกเขาอาจจะเป็นบอดี้การ์ดของเธอ

"ใครน่ะ" ลู่ชานจ้องไปที่หลงซี่อย่างระมัดระวัง

"ไม่ต้องห่วงหรอกลู่ชาน" หลงซี่พูดด้วยรอยยิ้ม

"พวกเธอจะทำอะไรฉันน่ะ? ทั้งตัวฉันมีเงินแค่แสนเดียวนะและฉันก็ไม่ยอมยกให้ง่ายๆ ด้วยต่อให้จะใช้กำลังก็เถอะ"

ลู่ชานพูดอย่างประหม่า

ในขณะเดียวกัน เขาก็เริ่มคิดแผนไว้ในใจแล้ว "ถ้าเธอทำอะไรฉันจริงๆ ล่ะก็ ฉันคงต้องวิ่งหนีอย่างเดียวเท่านั้น"

หลงซี่ ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือทำอย่างไรดีขณะที่เธอพูดว่า "โอ้ยไม่ใช่แบบนั้น ฉันมาหานายเพราะฉันอยากจะมาชวนนายต่างหากล่ะ"

"อะ..อ้าวเหรอ แล้วจะชวนฉันไปไหนล่ะ?"

"ฉันอยากรู้ว่านายสนใจที่จะเข้าร่วมโปรเจ็กต์ 'Children of the Sun' ของฉันรึเปล่าน่ะ?"