ตอนที่ 14 โทษทีนะแต่ฉันยุ่งอยู่
ตอนที่ 14 โทษทีนะแต่ฉันยุ่งอยู่
หนึ่งวินาที ...
สองวินาที ...
สามวินาที.
ทันใดนั้น...
ภายในทางเดินหน้าห้องเรียนที่แต่เดิมเต็มไปด้วยเสียงพูดที่ดังครื้นนั้นกลับเงียบสนิทลงอย่างรวดเร็ว
สำหรับทุกคนแล้ว อาจารย์ใหญ่เย่เป็นคนที่ดุมากซึ่งทำให้ทุกคนหวาดกลัวได้
ลู่ชานตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วยิ้ม "ผมไม่คิดเลยว่าอาจารย์ใหญ่เย่จะมาเรียกตัวผมแบบนี้น่ะ"
"อืม ถ้าอย่างนั้นก็ตามมาที่ห้องของฉันเลยก็แล้วกัน"
ด้วยเหตุนี้ อาจารย์ใหญ่เย่จึงหันหลังกลับและเดินจากไป
ลู่ชานถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ขณะที่เขากําลังจะเดินตามอาจารย์ใหญ่เย่ไปที่ห้องทํางานของเขา ทุกคนก็รีบออกไปจากห้องเรียนทันที
"ลู่ชาน ฉันหวังว่านายจะให้คําตอบฉันในเรื่องนี้ได้นะ" หลินชิงหยาถามด้วยความเขินอาย
รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่ชานนั้นหายไป ก่อนที่เขาจะถามอย่างใจเย็น "เธอจะถามอะไรฉันงั้นเหรอ?"
หลินชิงหยาพยักหน้าและยิ้ม "ฉันชอบนายนะลู่ชาน นายจะรับรักฉันมั้ย?"
"เหรอ แค่นี้ใช่มั้ย ถ้าอย่างนั้นก็หลีกทางไปซะ แล้วเอาคำพูดนั้นไปบอกพ่อของเด็กเถอะ"
ลู่ชานตอบอย่างไม่ใยดี
ทันใดนั้น ท่าทีของหลินชิงหยาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เธอตะโกนด่าลู่ชานทันที "แก!! ไอ้ผู้ชายเฮงซวย แกอย่ามาพูดพล่อยๆแบบนี้นะ!"
ด้วยเหตุนี้เธอจึงหันหลังกลับและเดินหนีไปด้วยความอายทันที
ซู่หยวนถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ลู่ชาน นี่นายรู้ได้ไงว่าเธอท้องน่ะ?"
"นั่นสิลู่ชาน นายรู้ได้ยังไงว่าหลินชิงหยาไม่ซิงแล้วแถมยังท้องอีกน่ะ?" เซี่ยซีเองก็สงสัยเช่นกัน
ลู่ชานทำเพียงแค่ยิ้มโดยไม่พูดอะไรตอบพวกเขาเลย
อันที่จริง เมื่อกี้ลู่ชานก็กำลังจะบอกแต่จู่ๆเขาก็ได้ยินเสียงของระบบกําลังเยาะเย้ยเขา
"โฮสต์ นี่โฮสต์กำลังทำตัวเป็นหมอดูหรอ?"
จริงแล้วหลินชิงหยานั้นตั้งท้องได้หนึ่งเดือนแล้ว
แน่นอนว่าแม้แต่ตัวของหลินชิงหยาเองก็อาจจะไม่รู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ
ซึ่งเรื่องนี้ทําให้หลินชิงหยาโกรธมาก ขณะที่ลู่ชานกําลังจะพูด เขาก็ได้ยินเสียงของเฉินยู่ฉีดังขึ้น
"ว่าไงลู่ชาน ฉันขอเวลาคุยกับนายแบบส่วนตัวได้มั้ย?"
ลู่ชานตกใจมากเมื่อได้ยินแบบนี้
ดูเหมือนว่าเฉินยู่ฉีคนนี้จะเป็นคนที่ค่อนข้างกล้าเข้าหาผู้ชายได้อย่างง่ายๆ
ลู่ชานมองไปที่เธอแล้วถามว่า "มีอะไรเหรอ?"
"ฉันมีปัญหาเรื่องดนตรีนิดหน่อยน่ะ ฉันเลยอยากให้นายช่วยอธิบายเรื่องดนตรีให้ฉันฟังได้ไหม ถ้าเป็นไปได้คืนนี้ฉันว่าง..."
"โทษทีนะ แต่ฉันไม่ว่าง"
เฉินยู่ฉี "..."
ก่อนที่เฉินยู่ฉีจะทันได้พูดจบประโยค ลู่ชานก็ชิงขัดจังหวะเธออย่างไม่แยแสและปฏิเสธไป
เฉินยู่ฉีนั้นยืนอึ้งเพราะเธอแทบไม่อยากเชื่อว่าในโลกนี้ยังมีผู้ชายที่กล้าปฏิเสธเธออยู่ด้วย!!
แววตาของเฉินยู่ฉีนั้นเต็มไปด้วยความโกรธแล้วพูดว่า "นี่นายปฏิเสธฉันจริงๆเหรอ?"
"ใช่ ขอโทษนะแต่ช่วงนี้ฉันยุ่งมาก ถ้าหากว่าฉันไม่ทํางานให้มากขึ้น ฉันจะไม่สามารถเข้าไปอยู่เมืองหลวงได้ก่อนสิ้นปีน่ะ"
ลู่ชานพูดพลางลูบหัวของเขาและอธิบายด้วยรอยยิ้ม
ย้ายเข้าไปในเมืองหลวง?
“โอ้ววว ลู่ชานนายแม่งเท่จัดเลยว่ะ!!”
เพื่อนรักทั้งสามคนแอบยกนิ้วโป้งให้กับลู่ชานทันทีที่ได้ยินแบบนี้
ใบหน้าของเฉินยู่ฉีนั้นมืดมนลงขณะที่เธอพูดเสียงดังๆใส่ลู่ชานว่า "นายนี่มันโง่จริงๆเลย!"
ด้วยเหตุนี้ เธอจึงเดินจากไปด้วยความโกรธอีกคน
เมื่อมองไปที่สีหน้าที่กำลังโกรธของเฉินยู่ฉี ลู่ชานจึงแสดงความไร้เดียงสาของเขาออกมาแทน "เฮ้อ เป็นคนหล่อนี่มันลำบากใจจัง"
ลู่ชานอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวขณะที่เขาพูดแบบนี้ "ผู้หญิงสมัยนี้ก็ใจร้อนมากเกินไปจริงๆ"
“ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!”
เมื่อได้ยินคําพูดของลู่ชาน ซู่หยวนจึงอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงหัวเราะออกมาดังๆ
"โอ้ยย ลู่ชาน นายแม่งเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยหรอวะ ฮ่าๆๆ!"
"ฮ่าๆๆ ฉันไม่ได้คิดว่าลู่ชานจะตีหน้ามึนพูดออกมาได้ขนาดนี้!" เซี่ยซีพูดด้วยความชื่นชม
ในขณะเดียวกัน หยานอันที่ไม่ได้พูดอะไรเลยมาตั้งแต่แรก จู่ๆก็พูดขึ้นว่า "ลู่ชาน ฉันรู้นะว่าการที่นายปฏิเสธพวกเธอน่ะ เป็นเพราะฉัน ถ้านายยังคิดถึงฉันอยู่ก็กลับมาคบกับฉันดีๆเถอะ"
ลู่ชานเหลือบไปมองหยานอันด้วยความรังเกียจและพูดออกไปอย่างชัดเจน
"เพ้อเจ้ออะไรอยู่น่ะ? น่ารำคาญจริง"