ตอนที่ 15ผู้กำกับฮู่จื่อ

ตอนที่ 15ผู้กำกับฮู่จื่อ

ลู่ชานหันกลับมาและเดินจากไป ทิ้งให้หยานอันยืนมองเขาจากด้านหลังด้วยสีหน้าที่ราวกับถูกตบ

ซู่หยวนจึงพูดด้วยน้ำเสียงถากถางว่า "หยานอัน เลิกยุ่งกับลู่ชานได้แล้ว ถึงลู่ชานจะไม่ได้อะไรกับเธอแล้ว แต่ตอนนี้ฉันเริ่มชักจะไม่ชอบหน้าเธอขึ้นมาแล้ว"

"ฉันจะขอเตือนเธอไว้นะหยานอัน ถ้าเธอยังคิดจะยังกับลู่ชานอยู่อีกล่ะก็ ฉันจะทําให้เธอไม่สามารถทนเรียนที่มหาลัยนี้ได้อีกต่อไป และนี่ก็ไม่ใช่แค่คำขู่เท่านั้น!"

เซี่ยซี่พูดอย่างเย็นชาด้วยสีหน้าจริงจัง

ถึงเธอจะรู้ว่าลู่ชานนั้นเกลียดเธอแต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรหรือยุ่งกับเธออีก

แต่กลับกัน หยานอันนั้นรู้ดีว่าคำพูดของซู่หยวนและเซี่ยซี่นั้นพวกเขาไม่ได้ขู่

ซึ่งเมื่อเป็นแบบนั้น หยานอันจึงไม่กล้าที่จะตอบโต้อะไรกลับไป

หลังจากที่พูดแบบนั้น ซู่หยวนและเซี่ยซี่ก็เดินเข้าไปในห้องเรียนพร้อมกับโอบไหล่ของกันและกัน

ตู่ฟางที่เห็นแบบนี้จึงพูดอย่างโกรธๆว่า "หยานอัน เธอจะปล่อยให้เป็นแบบนี้จริงๆเหรอ?!"

หยานอันเงียบ

ในขณะนี้ เธอกำลังนึกถึงผู้ชายอีกคนอยู่….

…..

ในห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่

"อาจารย์เย่ คุณต้องทําเรื่องนี้เพื่อผม เพราะผมต้องการแค่เพลงนี้เพื่อเอามาใช้ประกอบหนังของผม"

"ใจเย็นๆก่อนนะครับ ตอนนี้ผมพูดได้แค่ว่าผมจะพยายามทําให้ดีที่สุด ส่วนรายละเอียดนั้นก็ขึ้นอยู่กับลู่ชานเขานั่นแหละครับ"

"ก็ได้ ก็ได้ ! ถ้าอย่างนั้นผมจะรอเขาก็แล้วกัน"

ในห้องทำงานนั้น ชายคนหนึ่งอายุประมาณสามสิบปีกำลังนั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่าทีที่ดูกังวลมาก

ในขณะเดียวกัน ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักให้เปิดออกอย่างนุ่มนวล พร้อมกับลู่ชานที่ค่อยๆเดินเข้ามาด้วยท่าทีที่ดูระมัดระวัง

"อาจารย์ใหญ่ครับ ผมขอเข้าไปนะครับ"

อาจารย์ใหญ่เย่ ชื่อเต็มๆของเขาคือเย่เจียง เขาเป็นอาจารย์ใหญ่ของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้แห่งนี้มานานกว่ายี่สิบปีแล้ว

นอกจากนี้ยังมีบุคคลสําคัญหลายคนที่มีหน้าตาในสังคมนั้นเป็นลูกศิษย์ของเย่เจียงด้วย

รอยยิ้มบนใบหน้าของอาจารย์ใหญ่เย่ค่อยๆปรากฏขึ้น เขาทักทายด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรมากๆ "อ้าว ว่าไงลู่ชาน เข้ามานั่งก่อนสิ"

ภาพที่อยู่ตรงหน้านั้นทำให้ลู่ชานรู้สึกกลัวมาก เขารีบเดินเข้าไปและพูดทันที "อาจารย์ใหญ่ครับ คือว่าผม…"

เย่เจียงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยอยู่ครู่หนึ่งแล้วยิ้ม "ลู่ชาน ไม่ต้องประหม่านักหรอก ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อว่าอะไรเธอ ตรงกันข้าม ฉันต้องการความช่วยเหลือจากเธอนะ"

เมื่อได้ยินว่าต้องการความช่วยเหลือจากเขา ลู่ชานจึงรู้สึกโล่งใจทันที

"งั้นเหรอ แล้วต้องการอะไรล่ะ?"

เย่เจียง "..."

น้ำเสียงของลู่ชานเปลี่ยนไปภายในหนึ่งวินาที และตอนนี้เขากำลังวางตัวเป็นผู้ที่มีอำนาจเหนือกว่าเขา

เย่เจียงที่รู้สึกแบบนี้จึงพยายามระงับอารมณ์ของเขาและพูดในใจว่า "ถ้าจบเรื่องนี้เมื่อไหร่ฉันลงโทษนายแน่!"

แต่เย่เจียงก็ทำเพียงแค่หัวเราะเบาๆแทน "ฮ่ะๆ ลู่ชาน ฉันขอแนะนำนะ คนๆนี้ก็คือ..."

"ฉันชื่อฮู่จื่อ ฉันเองก็เรียนจบที่เหมือนกันและตอนนี้ฉันก็เป็นผู้กํากับหนังแล้ว" ฮู่จื่อซึ่งอยู่ข้างๆนั้นพูดอย่างตื่นเต้น

"โฮ้! คนดังคนนั้นนี่เอง ผมได้ยินเรื่องราวของคุณมามากเลยล่ะ" ลู่ชานพูด

ฮู่จื่อพูดอย่างตื่นเต้นว่า "โอ้? นี่นายรู้จักฉันด้วยงั้นเหรอ! ถ้าอย่างนั้นแสดงว่านายก็เคยดูหนังที่ฉันกำกับด้วยน่ะสิ?"

"เอ่อ...ไม่ครับ ไม่เคยน่ะ" ลู่ชานลูบหัวของเขาและหัวเราะเบาๆ

ฮู่จื่อ "..."

ก่อนหน้านี้ฮู่จื่อพึ่งกำกับละครไอดอลหนุ่มที่ชื่อเรื่องว่า "สุดที่รัก" จบ

แต่เนื่องจากกำหนดฉายนั้นได้ถูกจัดเตรียมเอาไว้แล้ว แต่เขายังไม่มีเพลงประกอบละคร

และตอนนี้เขาก็สนใจเพลง “เธอต้องการอะไร” ของลู่ชานอย่างมาก

ถ้าหากมันไม่มีเสียงแทรกและเสียงโห่ร้องของผู้คนรอบๆอย่างในวิดีโอนั้น ฮู่จื่อคิดว่าเพลงนี้มันต้องเพราะมากๆแน่

และแน่นอนว่า เพลง "เธอต้องการอะไร" นี้ก็เข้ากับละครโทรทัศน์ของเขามากๆด้วย

ดังนั้นฮู่จื่อจึงเลือกที่จะมาที่มหาลัยด้วยตัวเองเพื่อมาตามหาลู่ชาน โดยหวังว่าลู่ชานจะขายลิขสิทธิ์ของเพลง “เธอต้องการอะไร”ให้กับเขา

หลังจากที่รู้จุดประสงค์ในการมาของฮู่จื่อแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่ชานก็ค่อยๆกว้างขึ้นและก็เขาลูบมือก่อนที่จะด้วยความสงสัย

"คุณฮู่ ผมไม่รู้เลยว่าผมจะต้องคิดราคาเพลงของผมเท่าไหร่ คุณลองเสนอราคามาให้ผมก่อนได้มั้ย?"

ฮู่จื่อคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า

"ผมจะจ่ายเงิน 500,000 ให้กับสิทธิ์ในการใช้เพลงนี้..."

"ห้ะ!"