ตอนที่ 95 ฉันคือผู้ฝึกสัตว์วิญญาณ
สิ่งที่สะท้อนให้เห็นในสายตาของพวกเขาคือหัวหมูยักษ์ของหมูขนเหล็กและเศษซากของมัน
เมื่ครู่ สมาชิกทีมทั้ง 5 คนรีบหนีเอาชีวิตรอดจึงไม่ทันสังเกตให้ดี
เมื่อมองดูอย่างใกล้ชิด ทั้งห้าคนก็ตกตะลึงกับผลการต่อสู้ของหลิงเซียวและสมาชิกทีมคนอื่นๆของเขา
พวกเขาถูกไล่ล่าโดยสัตว์วิญญาณ แต่หลิงเซียวและสมาชิกทีมของเขากลับกินเนื้อของสัตว์วิญญาณไปแล้ว!
ถ้าพวกเขารู้ว่าหลิงเซียวต่อสู้กับหมูขนเหล็กด้วยตัวคนเดียว พวกเขาก็อาจจะหมดสติจากการตกใจได้
พวกเขาได้กลิ่นหอมในอากาศ นี่มัน... รสชาติของหม้อไฟ!
บ้าเอ๊ย ทีมนี่มันเป็นสัตว์ประหลาดประเภทไหนกัน? ทำไมพวกเขามาถึงนําหม้อไฟมาที่ต่างโลกด้วย!
"วัตถุดิบ? มันไม่จําเป็นแล้ว หมาป่าตัวนี้ดูแล้วไม่ค่อยมีเนื้อเท่าไหร่ "หลิงเซียวกล่าว
ซูเหยาและคนอื่นๆได้ยินดังนั้นพวกเธอก็ถอนสายตาที่กระตือรือร้นออกจากร่างของหมาป่าวายุ
หมาป่าวายุรู้สึกราวกับว่ามันเดินวนเวียนอยู่หน้าประตูนรกหลายรอบ
ถ้ามันพูดภาษามนุษย์ได้มันจะต้องโพล่งออกมาว่า "ทีมของพวกเจ้ามองมาที่ข้าด้วยสายตาที่หิวกระหายแบบนั้นได้ยังไง! มนุษย์ช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว!”
เมื่อเหล่าคนดูในห้องถ่ายทอดสดเห็นดังนั้นก็พากันหัวเราะอีกครั้ง
"หวังไฉ โชคดีที่รักษาชีวิตน้อยๆของตัวเองเอาไว้ได้"
"ทําไมฉันถึงรู้สึกว่าทั้งทีมถูกหลิงเซียวทำให้เปลี่ยนไป?"
"หลิงเซียวมาแข่งแน่เหรอ? นี่มันทีมปิกนิก! ที่มาหาวัตถุดิบชัดๆ!”
"คุณเห็นการแสดงออกของสมาชิกทีมทั้งห้าคนนั้นหรือเปล่า? สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสงสัยในชีวิตอีกแล้ว! ”
"เทพเจ้าหลิงไม่เพียงแต่มีคุณสมบัติในการตบหน้าเท่านั้น แต่เขายังมาพร้อมกับออร่าที่น่าตกใจด้วย"
“......”
หลิว รั่วเหยียน ถาม "ถ้าใช้เป็นวัตถุดิบไม่ได้ แล้วหมาป่าวายุตัวนี้จะทํายังไงกับมันดี?”
หลิงเซียวคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะกล่าวอย่างจริงจังว่า "บอกตามตรง จริงๆแล้วฉันคือผู้ฝึกสัตว์วิญญาณ"
ซูเหยาถึงกับหลุดหัวเราะ
หลิว รั่วเหยียน พูดไม่ออก "...."
ชายหัวสนามหญ้าและชายหัวกลมมองหน้ากัน ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้สิ่งที่ยินหลิงเซียวพูด
สมาชิกทีมทั้งห้าก็เงียบเช่นกัน
หลิงเซียวโกรธเล็กน้อย ฉันกำลังเปิดเผยความแข็งแกร่ง พวกนายช่วยไว้หน้าฉันหน่อยไม่ได้หรือไง?
เมื่อเห็นว่าคนพวกนี้ไม่เชื่อ หลิงเซียวก็ขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจพวกเขา
หลิงเซียวใช้ภาษาหมาป่าและพูดกับหมาป่าวายุว่า "หวังไฉ ในอนาคตแกจะต้องอยู่กับฉัน ฉันรับรองว่าแกจะได้ลิ้มรสและดื่มด่ำกับรสชาติที่สุดยอดอย่างแน่นอน”
หมาป่าวายุได้ยินดังนั้นก็ตอบกลับทันทีว่า "ข้าเกิดมามีเกียรติ จะยอมอ่อนข้อให้มนุษย์ได้อย่างไร! วู้ววว”
สีหน้าของหลิงเซียวมืดครึ้ม ตอนนี้แม้แต่หมาป่าวายุยังเริ่มดูถูกเขาแล้วหรือ? แกอยากจะตายใช่ไหม?
"ฉันจะให้โอกาสแกจัดระเบียบภาษาอีกครั้ง" สีหน้าของหลิงเซียวดูน่าเกลียดเป็นอย่างมาก ขณะที่เขาเปิดปากพูด
หมาป่าวายุหดคอลง เห็นได้ชัดว่ามันหวาดกลัว
แต่ในฐานะสัตว์วิญญาณที่มีสติปัญญาเป็นของตัวเอง มันย่อมไม่ยอมแพ้ง่ายๆ
"หมาป่าวายุอย่างข้า ไม่มีทางยอมอ่อนข้อให้เจ้า!" แม้ว่าหมาป่าวายุจะหวาดกลัว แต่มันก็ยังคงพูดเสียงแข็ง
ฉากการสนทนาระหว่างหนึ่งคนกับหมาป่าทําให้ซูเหยาและคนอื่นๆถึงกับตกตะลึง
ความคิดแปลกๆผุดขึ้นมาในใจของพวกเธอ เป็นไปได้ไหมว่าหลิงเซียวจะเป็นผู้ฝึกสัตว์วิญญาณจริงๆ? แต่นั่นไม่น่าจะเป็นไปได้ใช่ไหม?
ซูเหยาถาม "หลิงเซียว ที่หมาป่าวายุเห่า มันหมายความว่าอะไร?”
ใบหน้าของหลิงเซียวมืดครึ้มขึ้นมาทันที จะให้ฉันบอกเรื่องน่าอับอายเช่นนี้กับเธอหรือไง?
หลิงเซียวจึงกล่าวออกมาอย่างไร้ยางอายว่า "สิ่งที่มันพูดน่าจะหมายถึง ข้าคือคนที่กล้าหาญและแกร่งกล้าราวกับเทพเซียน"
เป็นไปได้อย่างไรที่หมาป่าวายุธรรมดาๆตัวนี้จะปืนป่ายขึ้นไปอยู่จุดนั้นได้?
"ดังนั้นตอนนี้ฉันกำลังเตรียมที่จะปราบหมาป่าด้วยคุณธรรมและปล่อยให้มันยอมจำนนต่อฉัน”
ซูเหยาพูดไม่ออก "....."
หลิว รั่วเหยียน พูดไม่ออก "..."
คนที่เหลือก็พูดไม่ออกเช่นกัน "...."